Odrodzenie dzikich kwiatów. Wildflowers. Tom 2

Salem i Thayer po latach nadal przypominają te osoby, które poznaliśmy w poprzedniej części, choć los zmusił ich do pewnych zmian poprzez okoliczności, w których się znaleźli. Oboje są silniejsi, oboje nigdy o sobie nie zapomnieli. Jednak dla Salem najważniejsza jest córka, a także matka i siostra, które stanowią jej opokę i dają siłę, by przetrwać każdy dzień. Thayer też znalazł oparcie w rodzinie, jednak jest dużo bardziej samotny – w pustym domu, bez nikogo u swego boku. Oboje przeszli przez piekło, choć każde z nich inaczej stawiło czoła wyzwaniom od życia. Oboje starają się co sił, by znaleźć szczęście. Lecz to szczęście jedynie czeka, by wrócili do miejsca, w którym w pełni je odczuwali – będąc w swoim towarzystwie.

„Odrodzenie dzikich kwiatów” to jedna z tych kontynuacji, na które bardzo czekałam. Spodobał mi się pomysł Autorki na poprowadzenie fabuły, a zwłaszcza tak zdroworozsądkowe przedstawienie pewnych spraw, z których śmiało mogła stworzyć kolejny dramat postaci. Smeltzer poszła jednak w zupełnie inną stronę i w mojej opinii to był naprawdę znakomity wybór. Ta książka stanowi idealne domknięcie dylogii, bowiem pozwala nam obserwować nie tylko dalsze losy głównych bohaterów, ale też stanowi zwieńczenie dla kolei losu postaci pobocznych, niemniej ważnych dla fabuły. Wiele tu trudnych tematów, zwłaszcza śmierci oraz żałoby z nią związanej, lecz, choć to może dziwnie zabrzmi, jest to ukazane w naprawdę piękny sposób. Autorka potrafi zarówno wzruszyć, jak i ukoić, a to nie lada umiejętność. A do tego wszystkiego nie stara się przekombinować tej historii, a decydując się pozostawić ją taką, jaka jest – życiową, pełną zarówno dobrych, jak i absolutnie kiepskich chwil, zyskuje w moich jeszcze bardziej. I choć po cichu liczyłam na emocjonalny rollercoaster w tej książce, to opowieść jaką otrzymałam jest jak najbardziej godna polecenia. Za okładkami tej serii kryje się naprawdę świetna, choć trudna, opowieść!

Dalsze losy Salem i Thayera. Sześć lat później.

Wiele w ich życiu się wydarzyło. Tom 1 skończył się tak nagle bez wyjaśnienia. Za to w tomie 2 mamy wiele wyjaśnień. Na tym tomie ta historia się kończy. I pomimo że miłość kwitnie, jak kwiat to również płakałam przy książce. Śmierć zawsze porusza, mnie i chwyta za serce, temat choroby w książce i opis jej aż do samej śmierci. Tak i tym razem mamy. Kolejna śmierć. Autorka nie oszczędza bohaterów. Cierpią.

Ale również książka pokazuje, że prawdziwa miłość przetrwa każda próbę rozłąki nawet tą bardzo długą. Również pokazuje, jak człowiek może być oddany drugiej osobie. Jak serce wybiera sobie kogo pokochać prawdziwie i mocno. Przepiękna historia łapiąca za serce, która ukrywa się w przepięknych okładkach. Od książek nie można się oderwać, czyta się jak w transie. Ja uwielbiam tę serię i zdecydowanie do niej wrócę.

Choćbyśmy nie wiem jak boleśnie złamane mieli serce i jak zdruzgotaną duszę świat nie stanie w miejscu by ronić łzy nad naszym nieszczęściem. Nie zatrzyma się nawet na minutę, choćbyśmy się poddali i nie chcieli już dłużej kręcić się razem z nim, świat będzie nieugięty i nieczuły. Dzień po dniu, będzie przemierzał swoją drogę na nowo, zmieniając się i przybierając nowe formy. Ludzie będą się rodzic i umierać, rany będą się goić a wspomnienia zacierać. Złamane serce będzie musiało nauczyć się bić na nowo, ale czy będzie w stanie jeszcze pokochać?

Od wyjazdu Salem z Hawthorne Mills minęło sporo czasu. Ułożyła sobie życie tak jak potrafiła najlepiej i choć nie zapomniała o przeszłości, nie planowała do niej wracać. Los jednak ma to do siebie, że kpi z naszych planów, do domu ściąga ją choroba matki i jej pogarszający się stan zdrowia. Czy Salem znajdzie w sobie dość siły, by spróbować zbudować życie na nowo? Czy wytrwałość i odwaga wystarczą, by rozpalić płomień miłości na nowo?

Odrodzenie dzikich kwiatów niestety nie uniknęło klątwy drugiego tomu. Oczywiście wciąż mamy tu gorący romans i szalejące emocje, które przyciągały nas w Wytrwałości dzikich kwiatów, jednak wydaje się, że wszystkie cliffhangery i emocjonujące zwroty akcji skończyły się autorce w pierwszym tomie. Nie oznacza to jednak, że książka była zła. Wręcz przeciwnie, barwny i rzutki styl pisania Micalei Smeltzer sprawia, że książka czyta się niesamowicie szybko, a bohaterzy stają się czytelnikowi bliscy i drodzy, zwyczajnie brak jej powiewu nowości i wyjątkowości, który cechował Wytrwałość…

Za to bohaterowie mieli czas by wydorośleć i spoważnieć!

Salem nie jest już tą narwaną nastolatką, którą była przed wyjazdem z rodzinnego domu, Thayer miał czas by otrząsnąć się z żałoby i poukładać swój świat na nowo, czy jednak ich uczucie przetrwało rozłąkę? Główni bohaterowie przez lata żyli własnym życiem z daleka od siebie, nie da się ukryć, że i oni ulegli upływowi czasu. To co zaczyna się między nimi odradzać, również jest inne, bezpowrotnie minęły nastoletnie szaleństwa a wszystko wydaje się dużo bardziej dojrzałe i zakorzenione.

Jednak nie samą miłością człowiek żyje! Tym razem autorka tak jak w poprzednim tomie zmusza czytelnika do konfrontacji ze śmiercią, jednak o ile w pierwszym tomie była ona nosicielką bólu i cierpienia i stanowiła koniec wszystkiego, tak w drugim wydaje się, że wraz z bohaterami uległ zmianie pogląd autorki na tę nieuniknioną konsekwencję życia. W sposobie jaki Micalea Smeltzer opisuje śmierć w Odrodzeniu dzikich kwiatów widać dojrzałość osoby, która straciła kogoś bliskiego i nauczyła się z tym żyć. Tym razem śmierć niesie koniec cierpienia i staje się początkiem czegoś nowego, etapem życia, którego nie sposób oszukać czy zmylić.

Więc to była dobra czy zła książka?

Cóż daje jej 7/10 więc całkiem niezła. Ciekawie napisana i dobrze skonstruowana, ma w sobie to co powinna mieć dobra książka. Tajemnice, odrobinę cierpienia, kilak gorzkich łez i wielką miłość. Niestety nie jest wolna od wad. Tym co nieprzyjemnie mnie zaskoczyło była „przegapiona” wadliwa oś czasowa, jeśli tak mogę to ująć. W jednym momencie czytamy, że od poprzedniego spotkania bohaterów minęło 6 lat, innym że 8, a to dzieje się na przestrzeni kilku dni. Ten sam problem jest również z wiekiem Sedy – raz ma 5 lat, innym razem 6… Cóż sama dziewczynka też jest dla mnie troszkę problematyczna. Oczywiście jasne jest, że autorka chciała stworzyć nieprzeciętne dziecko, niejako od chwili narodzin stanowiące kontynuację tego utraconego, od pierwszego oddechu obarczone wspomnieniem o bracie, którego nigdy nie poznała i niejako „jego życiem”. Dostajemy więc 5/6-latkę o intelekcie 8-latki, umiejącą czytać i doskonale radzącą sobie z ideą śmierci. Postać Sedy – choć nie zaprzeczam czarowi płynącemu z jej imienia jest dla mnie zwyczajnie mało wiarygodna, choć jakoś zupełnie mnie to nie zaskoczyło…

…I to również jest pewnym minusem Odrodzenia dzikich kwiatów, jak wspominałam na próżno szukać w niej cliffhangerów czy choćby niespodzianek. Akcja toczy się jak po sznurku, a w połowie książki doskonale wiadomo jak wszystko się zakończy.

Podsumowując: Pierwszy tom wydawał się być nieco bardziej dopracowany, jednak w finalnym rozrachunku obie książki dostają ode mnie 7. Odrodzenie… to pozycja pełna wzruszeń i uczuć, które rozkwitają jak kwiaty na wiosnę, wystarczy tylko dać im trochę czasu.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu Niegrzeczne książki/Wydawnictwu kobiecemu

#współpracareklamowa

#współpracarecenzencka

#współracabarterowa

Po przeczytaniu pierwszego tomu serii "Wildflower" czułam ogromny niedosyt, dlatego od razu zdecydowałam się sięgnąć po kolejną część, gdyż byłam strasznie ciekawa, jak dalej potoczą się losy Salem i Thayera.

Od wydarzeń, które miały miejsce w "Wytrwałości dzikich kwiatów" minęło sześć lat. W tym czasie życie Salem znacznie się zmieniło. Po rozstaniu z ukochanym wyjechała z rodzinnego miasteczka, związała się z innym mężczyzną i urodziła dziecko. Chociaż jej serce nadal należało do Thayera, starała się trzymać z daleka zarówno od niego, jak i od rodzinnego miasteczka. Niestety z powodu choroby swojej mamy, Salem zmuszona była wrócić i stawić czoła bolesnej przeszłości. Czy jej powrót okazał się jednocześnie przekleństwem i błogosławieństwem?

Jedno jest pewne. Gdy tylko Thayer znów stanął na jej drodze, ożyły w niej wszystkie wspomnienia. Czy ich związek da się jeszcze odbudować? Czy mimo choroby matki, Salem będzie umiała ponownie cieszyć się życiem u boku ukochanego? Czy kobieta wreszcie odkryje swoje powołanie? Co stanie się, kiedy Thayer dowie się, co Salem ukrywała przed nim od tylu lat? Po odpowiedzi na te pytania odsyłam Was do lektury.

Muszę przyznać, że ten tom podobał mi się zdecydowanie bardziej niż poprzedni. Myślę, że jest to spowodowane ogromem emocji, które są skumulowane w tej części, czego zdecydowanie zabrakło mi w poprzedniej odsłonie. Bardzo uderzył we mnie nawrót choroby mamy Salem, co sprawiło, iż część rozdziałów czytałam ze łzami w oczach. Było to dla mnie druzgocące i chociaż wiem, że to jedynie fikcja literacka, potrzebowałam chwili, aby dojść do siebie po tym, co się wydarzyło.

W tym tomie Salem i Thayer spotykają się po raz pierwszy od dnia, gdy kobieta wyjechała. Dla obojga jest to niezwykła chwila, która uświadamia im, że wcale nie przestali się kochać. Bardzo podobało mi się, że tym razem autorka postanowiła napisać tę książkę z dwóch perspektyw, dzięki czemu możemy spojrzeć na tę historię zupełnie inaczej, niż miało to miejsce w pierwszym tomie. Uważam to za duży plus, ponieważ była to jedna z rzeczy, których zdecydowanie brakowało mi w "Wytrwałości dzikich kwiatów".

Uważam, że "Odrodzenie dzikich kwiatów" to idealne podsumowanie historii Salem i Thayera. Tego, czego musieli doświadczyć i z czym się zmierzyć, żeby w pełni cieszyć się życiem u swego boku. Myślę, że zostanie ona w mojej pamięci na dłużej.

🌼 Sięgnęłam po te książkę bo najzwyczajniej w świecie byłam ciekawa co autorka zrobi z bohaterami i... Tu jest jeszcze większy happy end niż w ISWU, a ja myślałam, że bardziej się nie da.

🌼 Salem już po ok. 100 stronach puszcza w niepamięć wszelkie niesnaski i mamy one big love. Przynajmniej babeczek jest mniej bo chyba powtórki z rozrywki bym nie zdzierżyła. Bo powiedzmy sobie szczerze, że ta bohaterka została zbudowana na trzech filarach: babeczki ciasteczkowe, dietetyczna cola i świece sojowe🤷🏻‍♀️ Nic bardziej charakterystycznego nie przychodzi mi do głowy, gdy o niej myślę🤡

🌼 Miałam ogromną nadzieję, że w 'Odrodzeniu dzikich kwiatów' autorka w końcu ujawni więcej szczegółów z przeszłości rodziny Matthews, np. zostaną wplecione jakieś retrospekcje ze znienawidzonym ojcem, ale nic takiego nie miało miejsca. Trochę szkoda, że ten wątek nie został wykorzystany.

🌼 Wszystkie wydarzenia z tej książki da się opisać w kilkunastu zdaniach🙈 i to mi przeszkadza, bo niemalże cały czas się nudziłam. Niby akcja prze do przodu, a ja miałam wrażenie jakbym czytała fanfik o tych bohaterach, a nie 'oryginalną' historię.

🌼 Podsumowując, jestem rozczarowana ta dylogią. Oprawia graficzna tych książek jest cudowna, ale o treści nie mogę powiedzieć tego samego, a szkoda.