Odprowadzam ciszę

To mądra i przemyślana powieść. Cóż pozostaje nam już tylko wyczekiwać, ostatniej części ,,Trylogii ciszy”. Ciekawe czym jeszcze, zaskoczy nas Pani Alicja? Widzę, że po tej autorce możemy spodziewać się już chyba wszystkiego, a poprzeczka, którą sobie ustawiła, zawisła bardzo wysoko. „Odprowadzam ciszę” to jedna z tych powieści, która po przeczytaniu zostaje z czytelnikiem, może nawet na całe życie…

O sile człowieka nie świadczą podniesione przez niego kilogramy, ale to jak wstaje po upadkach. Ile pracy i determinacji, własnego uporu, leków i miłości włoży w pracę nad własnym ja. Ile razy stanie twarzą w twarz z największym swoim koszmarem. Ile razy uświadomi sobie, że warto, że można, że da radę...

Maja, która przeżyła swoją własną największą tragedię stawia pierwsze kroki w nowej rzeczywistości. Nie jest łatwo ponownie podnieść się po takiej krzywdzie. Stawienie czoła własnym lękom również nie nalezy do najłatwiejszych rzeczy, a oddzyskanie życiowej równowagi nie przychodzi z dnia na dzień.

Na szczęście ma przy swoim boku cudownego Adama, który co prawda w drugiej części robi bardziej za postać drugoplanową, ale jego osoba stanowi ważny element powieści. To właśnie dzięki niemu, dzięki świadomości bycia kochanym łatwiej jest zmierzyć się z bólem i nową, pustą rzeczywistością.

Jednak czy uda jej się wstać po upadku? Czy uda jej się oddzyskać normalność kiedy intryga goni intrygę, a układy i układziki stają się szarą codziennością? Nie tylko Majka odczuje konsekwencje świata gdzie szantarz i groźby to chleb powszedni. Na celowniku pojawi się również Adam. Jak bardzo mściwy i nieobliczalny Albert Lenkiewicz namiesza w życiu naszych bohaterów?

Pamiętając tą silną i niezależną kobietę jaką była Maja po wyjeździe z Opola, która nie bała się wyzwań i zmieniała się w maszynę do pracy, a obecną dziewczyną, której rozpadło się życie zauważamy bardzo wyraźny kontrast. Widzimy też walkę o własne życie jaką musi ona zmierzyć.

"Czasami trzeba się pogodzić z tym, co los nam daje, czasami trzeba coś stracić, żeby później potrafić docenić to, co się ma. Teraz to zrozumiałam, zrozumiałam, że to wcale nie jest banał. Nie wszystko od nas zależy, nie wszystko... Nie na wszystko mamy wpływ..."

Przewartościować się, odzyskać nie tylko spokój, ale pokonać własną ciszę... Będąc na samym dnie ostrożnie spogląda w górę i powoli wyciąga rękę. Nie jest łatwo odciąć się od traumatycznych wydarzeń i zacząć wszystko na nowo, nie jest łatwo wybaczyć... Majka ma świadomośc, że aby docenić to co się ma trzeba stracić coś cennego bezpowrotnie.

Metamorfoza głównej bohaterki z jaką spotykamy się w tej historii uświadamia nam jak wiele jesteśmy w stanie przejść, wytrzymać, ale mimo wszystko nadal mieć nadzieję. Że warto walczyć nie tylko o miłość, ale przede wszystkim o prawo do szczęścia nawet jeśli życie rzuca nam kłody pod nogi ( lub byłego pracodawcę).

Tragedię należy do siebie dopuścić, przeżyć ją, stopniowo pogodzić się z bólem i stratą, zabliźnić rany...

"Myślę, marzę o tym co wszyscy. O miłości, o zdrowiu, o szczęściu, o spełnieniu, o rodzinie. O tym co sprawia, że osiągamy ten stan umysłu nazywany szczęściem. O tym co sprawia, że jesteśmy ludźmi, że nam się chce żyć..."

W tej części mamy dużo mocniej zaakcentowane emocje. Nie spotykamy się z obrazem "Zimnej Majki", która dla pracy jest w stanie poświęcić miłość swojego życia. Tutaj mamy złamaną i wrażliwą kobietę, która próbuje wstać i dalej żyć. Fabuła staje się bardziej mroczna, a wątek kryminalny przybiera na sile. Oczywiście nie zabrakło również subtelnych elementów romantycznych i scen erotycznych. Mimo wszystko uważam, że zostały one przemyślane i z większą precyzją wkomponowane w całość tworząc tym samym dużo smaczniejszą historię.

Bardzo się cieszę, że książka, uświadamia nam jak dużą wartość ma nie tylko miłość,ale układ jaki stanowi małżeństwo - układ dwojga ludzie, w którym jeżeli zabraknie jednej osoby sypie się wszystko. Układ gdzie zaufanie, wsparcie, wiara i szczerość są nieodłącznym elementem aby przetrwać te najgorsze chwile, najczarniejsze chmury... jednak czy Adamowi i Majce się uda?

"Czasami spotykamy kogoś, ot tak sobie, zupełnie niespodziewanie i ten ktoś tak za darmo, bez chęci czegokolwiek w zamian, daje nam upragnioną nadzieję, wznieca ją w nas ponownie i nieoczekiwanie na nowo..."

Podsumowując... jest to z jednej strony dość smutna część, ale z drugiej bardzo budująca, wartościowa i pełna mądrości życiowych historia. Pomimo smutnych aspektów i walki z koszmarami w jakie zmienia się rzeczywistość wynosimy z niej bardzo wiele pozytywnych odczuć. Myślę, że siła to najlepsze określenie. Miłośnikom napięcia nie zabraknie kryminalnych momentów, a zwolennicy bardziej intymnych momentów tez znajdą coś dla siebie. Tym razem z dużo większym gustem dlatego zdecydowanie polecam kontynuację i śmiało mogę stwierdzić, że autorka pracuje nad swoim warsztatem.

Kilka miesięcy temu, po raz pierwszy spotkałam się z twórczością Alicji Masłowskiej- Burnos. Tuż po przeczytaniu jej debiutu "Nie wchodź w moją cisze” Zrodziło się we mnie sporo emocji. Zastanawiałam się czując nieustanny niedosyt, w jakim kierunki, zmierzać będzie autorka, w kolejnych tomach "Trylogii ciszy”. Już na wstępie muszę przyznać, że autorka kompletnie mnie zaskoczyła. Fabuła została tak skonstruowana, aby nieustannie zaskakiwać czytelnika. Jestem pełna uznania, dla pasji, którą autorka wkłada w pisanie powieści. Spójność narracji, szczegółowość, jednak nigdy monotonia opisywanych miejsc i zdarzeń, to zdecydowanie mocna strona tej powieści. Jak wynika z podziękowań, które są umieszczone na wstępie powieści Masłowska- Burnos, konsultowała powieść z prawnikami, lekarzami czy funkcjonariuszami służby więziennej…

Co zdecydowanie, wyszło książce na plus, dodając jej charakteru i wiarygodności. Czytając wyobrażałam sobie Maję, główną bohaterkę, czułam stan emocjonalny, w którym się znajdowała, podobnie było z innymi postaciami. Bardzo podoba mi się, to że w tej części poznajemy również Adama, dzięki czemu rozumiemy jego szarmanckie i pełne miłości podejście do Mai, które w pierwszej części trochę mnie irytowało, było zbyt wyidealizowane. Tu Starski, staje się prawdziwym mężczyzną, już nie tak bajkowym jak w ,, Nie wchodź w moją ciszę” Kochanek Mai to mężczyzna z krwi i kości, nie pozbawiony wad. Autorka chyba celowo na początku zmyliła czytelnika, w taki sposób, aby myślał on, iż czyta kolejną erotyczną powieść w stylu Greya, czy Crossa. Każdy, kto tak sądził, pozytywnie się rozczaruje. Zdecydowanie, druga część jest dojrzalsza i jeszcze bogatsza od pierwszej, w cenne przemyślenia. Bardzo podoba mi się sposób, opisywania scen erotycznych w powieści. To piękna, zmysłowa i kusząca erotyka. Scen jest w sam raz, tylko kilka, ale napisanych pięknie i ze smakiem. Rozbudzają jedynie fantazję czytelnika. Nie brakuje tu również opisów pięknej i wzruszającej, kobiecej miłości. To mądra i przemyślana powieść. Cóż pozostaje nam już tylko wyczekiwać, ostatniej części ,, Trylogii ciszy” Ciekawe czym jeszcze, zaskoczy nas Pani Alicja, widzę że po tej autorce możemy spodziewać się już chyba wszystkiego, a poprzeczka, którą sobie ustawiła, zawisła bardzo wysoko. To jedna, z tych powieści, która po przeczytaniu zostaje z czytelnikiem. Może nawet na całe życie…

W poszukiwaniu spokoju

„Szczęśliwy jest człowiek, który odnajduje się w pracy - ale oczywiście szczęśliwy jest też narkoman, który znalazł litrowy słój heroiny” – pisał Gene Wolfe, zaś słowa te wydają się adekwatne w stosunku do każdej osoby, która wmawia sobie, że pracoholizm jest zdrowy, że jest oznaką zaangażowania w pracę. Bardzo często jest tak, że osoba poświęcająca swoje życie pracy, nawet jeśli odczuwa z tego powodu pewnego rodzaju satysfakcję, to jest ona wynikiem samooszukiwania siebie. Poświęcenie życia pracy jest bowiem efektem obezwładniającego pragnienia zapełnienia w ten sposób życiowej pustki, dowartościowania siebie, poszukiwania źródeł satysfakcji nie w sobie, ale na zewnątrz.

„Część, jestem Majka i jestem pracoholiczką” – w taki sposób jeszcze niedawno mogła przedstawiać się Majka Karewicz, bohaterka dramatu z wątkiem kryminalnym, autorstwa Alicji Masłowskiej-Burnos. Książka „Nie wchodź w moją ciszę”, opublikowana nakładem wydawnictwa Psychoskok nie tylko obnażyła przed nami dusze bohaterki, ale również pozwoliła nam śledzić powolne kruszenie się muru, którym kobieta się otoczyła i jej fascynację (wzajemną zresztą) Adamem, rzutkim deweloperem. Niestety historia zakończyła się tragicznie – wplątana w personalne rozgrywki, będąca ofiarą mobbingu kobieta zostaje schwytana w pułapkę.

Upadek ze schodów i utrata dziecka stanowiły tragiczny bilans życia Majki. I choć mówi się, że czas leczy rany, to kobieta wciąż nie może sobie wybaczyć kontaktów z Lenkiewiczem, który pośrednio odpowiedzialny jest za poronienie oraz tego, że dała się zepchnąć Romańskiemu ze schodów. Na dodatek wciąż dokucza jej pokiereszowana ręka, która wymaga skomplikowanej operacji. Źle dzieje się również w firmie Adama, którego problemy na budowie pod Berlinem są na tyle poważne, że grozi mu strata finansowa. Czy to przypadek, że na parę spadło tyle problemów? Na to pytanie odpowiada autorka w drugim tomie powieści „Odprowadzam ciszę”.

Mimo iż książka stanowi kontynuację historii, to osoby, które spotkały już Majkę oraz Adama, znają też ich skomplikowane relacje i doświadczenia zawodowe, z pewnością wyczują subtelną zmianę charakteru powieści oraz rozwój samej autorki. Konsekwencją tego jest książka bardziej dojrzała, koncentrująca się zarówno na życiu wewnętrznym bohaterów, jak i na skomplikowanej akcji. Proporcję pomiędzy tymi elementami są doskonale wyważone, zaś następujące po sobie wydarzenia i wielowątkowa intryga przyciągają nasza uwagę oraz zmuszają do koncentracji. Mimo iż jesteśmy w stanie przewidzieć, kto stoi za wszystkimi problemami Majki i Adama, to Masłowska-Burnos w taki sposób konstruuje fabułę, że pragniemy dowiedzieć się, w jaki sposób prawda wyjdzie na jaw i jakie jeszcze konsekwencje swojej praworządności oraz dążenia do sprawiedliwości poniosą bohaterzy.

Czy zatem Majka przeżyje operację? Czy podanie leku, na który jest uczulona, to rzeczywiście przypadek? Czy sfałszowana dokumentacja medyczna ma służyć tylko do ochrony kliniki? Skąd się biorą problemy Adama i oskarżenie o wykorzystanie materiałów niższej wytrzymałości? Czy ukochana Adama z przeszłości, Katarzyna, znów pojawi się w jego życiu i jakie będą tego konsekwencje? To zaledwie kilka z wielu pytań nasuwających się podczas lektury powieści. Pytań, które otwierają nas na prawdę, ale i pozwalają dostrzec, jak wiele jest na świecie podłości i jak wiele jest ludzi, dla których najważniejsze są pieniądze oraz … zemsta. Tym samym sięgając po „Odprowadzam ciszę” nie możemy już liczyć na opowieść o miłości czy na opis korporacyjnej rzeczywistości. Zaczyna się bowiem gra, w której stawką jest życie. Gra, w której wszystko jest dozwolone, zaś ta kryminalna intryga wciąga nas bez reszty sprawiając, że nie możemy pozostać biernymi czytelnikami. Stajemy się częścią tej historii…

Justyna Gul