Pod wodą

To nie jest lektura dla każdego. Nie ma tu ciągłej akcji, tylko lawirujemy pomiędzy przeskokami wpierw jeśli chodzi o duży okres lat i samo miejsce wydarzeń, a potem pomiędzy treścią, która dla mnie była zlepkiem wspomnień, gdzie przypominała się nie tylko postać obecna obok, tylko też duża spostrzegawczość ludzi pojawiających się jakby poza kadrem. Jakby w całej scenerii najważniejszy był mężczyzna, który spoglądał w dal, ptak szybujący po niebie, czy też opis samego miejsca widocznego z oddali, a nie tylko wydarzenie w którym jedna osoba staje się rodzicem dla nowej. Miałam wrażenie, że wiele działo się pomiędzy wierszami, gdzie w zdaniu ,,moja mam umarła" kryło się dużo żalu i niewypowiedzianej złości wraz z tęsknotą tak wielką, że kiedy zaproponowano jej, że matka innego dziecka również może być jej, że się podzielą nią, była jakby podłożyć tonącemu brzytwę. Niby rani, ale jakoś pociesza. To wszystko było takim przygotowaniem do czasu dalszego, gdzie szokuje bardzo, bo jakby nie do końca spodziewaliśmy się takich wydarzeń. Opisane jest jak mężczyźni reagują na młode kobiety, gdzie najważniejsze jest zdjęcie ciężaru z krocza, nie rozglądanie się na wybrakowane ciało, a później traktowanie tej osoby jako przedmiot jednorazowego użytku. Chyba od tej dalszej części treść nie tyle nabiera rozpędu, co pokazana jest od najgorszej strony jakby od piekła, które jest na ziemi. Czytamy o opisie tonięcia, kiedy ta osoba zdaje sobie sprawę co się z nią dzieje, a pomimo tego w ogóle nie reaguje. To co widziała wcześniej jest mężczyzną z monitorem, który pokazuje ruchliwość serca, oraz osobę, która masażem relaksuje drugą. To było tak dziwne, jakby każda z tych osób pomimo tego, że są obok, to jednak była całkowicie obojętna na los tej drugiej postaci. Takie światy złączone a jednak całkowicie różne. To bardzo przemawia, daje do myślenia, że ludzie są obojętni na krzywdę innych, wolą odwrócić twarz i mieć spokój. To całkowicie zmienia obraz całej książki. Niezrozumienie z początku otwiera postrzeganie na to co pod koniec występuje, gdzie w środku diametralnie się zmienia. Teraz opis z tyłu książki wydaje się być bardziej nieświadomy aniżeli ,,widok" treści. W tym miejscu mam wolę aby polecić ją do przeczytania.

🌊🐚 Tara Menon napisała książkę niezwykle subtelną, melancholijną i pełną emocji, które nie krzyczą, a powoli osiadają gdzieś głęboko pod skórą. Pod wodą nie jest historią nastawioną na wielkie zwroty akcji czy dramatyczne sceny mające szokować czytelnika. To raczej cicha opowieść o stracie, pamięci i próbie odnalezienia siebie po tragedii, która zmienia całe życie. Już od pierwszych stron czuć ogromną wrażliwość autorki oraz jej fascynację naturą. Tara Menon tworzy świat pachnący słoną wodą, rozgrzanym piaskiem i wilgotnym powietrzem tajskiej wyspy, a jednocześnie cały czas przypomina, jak kruche jest to piękno. Ta książka momentami bardziej przypomina sen albo wspomnienie niż klasyczną powieść i właśnie w tym tkwi jej największy urok.

🌊🐚 Najmocniejszym elementem tej historii zdecydowanie jest klimat. Fragmenty rozgrywające się na wyspie są wręcz hipnotyzujące. Marissa i Arielle poznają świat raf koralowych, uczą się nurkować i zanurzać pod wodę tak, jakby należały do oceanu bardziej niż do lądu. Tara Menon opisuje przyrodę w sposób niezwykle plastyczny, ale nigdy przesadzony. Wszystko jest tutaj delikatne, pełne światła i jednocześnie podszyte niepokojem. Czytelnik od początku wie, że ten raj nie przetrwa. Nad historią cały czas unosi się cień nadchodzącej katastrofy, przez co nawet najpiękniejsze momenty mają w sobie nutę smutku. Autorka świetnie pokazuje relację człowieka z naturą i przypomina, że ocean potrafi być jednocześnie zachwycający oraz bezlitosny.

🌊🐚 Bardzo poruszyła mnie również sama bohaterka. Marissa jako dziecko chłonie świat wszystkimi emocjami, ale po tragedii staje się zupełnie inną osobą. Dorosła wersja bohaterki jest zagubiona, wycofana i sprawia wrażenie, jakby od lat próbowała zagłuszyć pustkę po tym, co straciła. Tara Menon dobrze pokazuje, że żałoba nie zawsze wygląda dramatycznie.

🌊🐚 Pod wodą to także bardzo wyraźny głos dotyczący zmian klimatycznych i niszczenia środowiska naturalnego. Tara Menon nie moralizuje i nie zamienia książki w ekologiczny manifest, ale subtelnie pokazuje, jak wiele tracimy. Rafy koralowe, zwierzęta morskie i lasy są tutaj czymś więcej niż tłem wydarzeń. Stają się symbolem przemijania oraz świata, który znika na naszych oczach. Bardzo podobało mi się to, że autorka potrafiła połączyć temat katastrofy naturalnej z osobistą tragedią bohaterki. Ocean w tej powieści jest jednocześnie miejscem ukojenia i źródłem największego bólu.

‎ㅤ

🌊🐚 Nie jest to jednak książka idealna. Momentami miałam wrażenie, że niektóre wątki zostały potraktowane zbyt pobieżnie, szczególnie pod koniec historii. Tara Menon bardzo długo buduje emocje i atmosferę, dlatego finał wydaje się odrobinę zbyt szybki w porównaniu do reszty powieści. Chciałabym spędzić z bohaterką jeszcze trochę czasu i mocniej poczuć domknięcie jej historii. Nie zmienia to jednak faktu, że sama droga emocjonalna Marissy została przedstawiona naprawdę pięknie i wiarygodnie. To jedna z tych książek, które bardziej się czuje niż analizuje.

‎ㅤ

🌊🐚 Pod wodą to niezwykle nastrojowa, spokojna i emocjonalna opowieść o stracie, przyjaźni i próbie pogodzenia się z przeszłością. Tara Menon stworzyła historię pełną melancholii, ale też ogromnej czułości wobec ludzi i natury. To książka, która przypomina, jak bardzo jesteśmy mali wobec sił przyrody, a jednocześnie jak mocno wspomnienia potrafią wpływać na całe nasze życie. Czytałam ją powoli, delektując się językiem i atmosferą, bo to właśnie klimat stanowi tutaj największą siłę. Jeśli lubicie literaturę refleksyjną, pięknie napisaną i skupioną bardziej na emocjach niż na akcji, zdecydowanie warto dać tej historii szansę.

Muszę też przyznać, że nie jest to lektura łatwa. To zdecydowanie nie jest książka "do autobusu" czy na szybkie czytanie między obowiązkami. "Pod wodą" wymaga skupienia i odpowiedniego nastroju. Trzeba ją przeżywać powoli, dając sobie przestrzeń na refleksję. A wtedy to pewne, że zadziała mocno. Jeśli poświęci się jej uwagę, potrafi odwdzięczyć się naprawdę wyjątkowymi przeżyciami czytelniczymi.

Trudno wskazać mi tytuł, który poruszyłby mnie w podobny sposób. Tym bardziej trudno mi uwierzyć, że to dopiero debiut. T. Menon udowadnia, że literatura piękna potrafi być poruszająca i niezwykle prawdziwa.