Odkupienie. Kaci Hadesa. Tom 4

Tillie Cole nie zawodzi. I to powinno wystarczyc za recenzje. Ale przeciez czytelnika trzeba zachecic,

Tillie Cole pisze tak, ze mam ochote zamknac sie w malym pomieszczeniu z lampka i kubkiem goracej herbaty, a na drzwiach wywiesic napis "Przeszkadzanie z lekturze grozi smiercia badz trwalym kalectwem". Ale tak serio... Autorka ma to cos. Ma ten dar przyciagania czytelnika. Seria KASI HADESA dala mi to, co najbardziej lubie w ksiazkach: emocje, nerwy napiete na maksa, zacisniete dlonie, bo co sie wydarzy na nastepnej stronie?

Na czesc "Odkupienie" czekalam z ogromna niecierpliwoscia, glownie dlatego, ze to historia Kaina/Ridera. Uwielbiam przemiany bohaterow i tu bylam ciekawa czy takowa nastapi.

Tillie napisala ta czesc tak, ze w pewnym momencie autentycznie rozbolal mnie brzuch z nerwow. Fabula jest naprawde dobrze skonstruowana, bohaterzy wyrazisci. Bohaterki pomimo swoich dramatow okazuja sie twardymi sztukami, ktore nie dadza soba pomiatac, ale kiedy trzeba zrobia wszystko by wesprzec swoich facetow na polu walki.

Kiedy czytalam kolejna czesc tej serii, potrafilam sobie zobrazowac kazdy szczegol, kazde miejsce. Niewielu autorow ma ten dar.

Tillie Cole pisze tak, ze jej ksiazki mozna kupowac w ciemno.

Juz sie nie moge doczekac czesci "Przebaczenie". Czuje, ze to bedzie miazga emocjonalna!

„Jutro wszystko będzie lepiej. Zawsze jest lepiej, gdy znów wschodzi słońce. Przyniesie nowy dzień. I rozjaśni mrok w twojej duszy.”

Myślałam, że autorka raczej już mnie nie zaskoczy. Powiedzenie „nigdy, nie mów nigdy" trafione w sedno. Kurczę, ale sami przyznacie, że napisać dobrą trylogię to nie lada wycizyn. Rzadko który autor czy autorka ciągnie serie i to serię, która conajmniej utrzymuje poziom poprzedniej książki. Wyobraźcie sobie moje zdziwienie, kiedy i czwarta część może jeszcze zaskoczyć.

Tym razem główna akcja rozgrywa się w Nowym Syjonie. Narratorami są Kain/Rider i Hormony. Wchodzimy głębiej w Zakon, jego strukturę, funkcjonowanie, manipulacje, kontakty, jakie utrzymuje ze światem zewnętrznym.

Postaram się opisać tę część jak najbardziej ogólnie, bo nie chciałabym jakimś szczegółem naprowadzić Was na fabułę, albo na jakikolwiek spoiler.

Nie musimy się martwić, że rola Katów będzie tu pomniejszona. Nic z tych rzeczy. Pojawiają się i oni w odpowiednim dla nich momencie.

Nie musimy się też przejmować poziomem mroczności i elastyczności książki. Wszystko zostaje utrzymane na odpowiednim poziomie z pewną nutą tajemniczości.

Więcej na: [Adres usunięty]

Jeżeli śledzicie mojego bloga to dobrze wiecie, że jestem ogromną fanką pióra Tillie Cole i serii Kaci Hadesa. Kiedy zasiadłam do lektury Odkupienia miałam mieszane odczucia, ponieważ w poprzednich częściach Katów postać Kaina (Ridera) budziła we mnie przede wszystkim negatywne uczucia, w końcu był jednym z głównych źródeł bólu i cierpienia pozostałych bohaterów. Zastanawiam w jaki to sposób Tillie przedstawi tę postać, aby w końcu czytelnicy mogli ją polubić. I powiem, że pomysł na tę historię wbił mnie w fotel, ponieważ nie sądziłam, że aż tyle się wydarzy wokół postaci Ridera, przez to inaczej zaczęłam go postrzegać. A ta jego przemiana, która rozpoczęła się już w Uleczonych duszach, dokonała się w całości w Odkupieniu. Właśnie ta metamorfoza Ridera robi tę historię.

Z każdej strony Odkupienia biło tyle emocji, że byłam w szoku, że w tak krótkiej książce, aż tyle może się dziać. Ta historia przekroczyła wszystkie moje oczekiwania, które miałam na początku lektury, a przyznam się Wam, że były one dość wysokie. Pojawiło się w tej książce kilka zaskakujących zwrotów akcji, które spowodowały, że musiałam zbierać szczękę z podłogi i podczas czytania zadawałam sobie pytanie: Jak to jest możliwe?? W Odkupieniu jest kilka scen, które roztrzaskały moje serce i wtedy też zakręciła się w moim oku łezka. Między innymi za to uwielbiam Katów Hadesa, ponieważ nigdy nie wiadomo, co jeszcze może się przydarzyć bohaterom.

Jeżeli mowa o postaciach to koniecznie muszę wspomnieć o Harmony. W porównaniu z pozostałymi postaciami kobiecymi tej serii, to Bella jest tą niesamowicie najsilniejszą bohaterką. Podziwiałam ją za jej odporność, nie tylko na ból fizyczny, ale również za to, że nie dała się złamać psychicznie.

Odkupienie to powieść, która ukazuje ludzkie słabości oraz dążenie do zmiany swojego losu. Ta książka, jak i seria należą do moich ulubionych, dlatego też gorąco je polecam!

Pełna wersja recenzji na: [Adres usunięty]

Każdy powinien mieć w życiu określony cel, sens, coś w co wierzy lub do czego dąży. Czasem jednak okazuje się, że cel był tylko iluzją, okrutnym żartem, a gdy zasłona kłamstw opada ukazując zło wyrządzone w imię fałszywej wiary, nie pozostaje nic poza próbą odkupienia win.

Kain całe swoje życie poświęcił dla Zakonu. Od najmłodszych lat był przygotowywany do przejęcia roli Proroka i robił wszystko, by sprawdzić się w niej jak najlepiej. Absolutnie wszystko. Choć poznał inny świat, odmienne życie i wartości, wciąż uparcie wierzył w swoje przeznaczenie. Kiedy odkrywa w jak wielkim kłamstwie żył przez cały czas i jak haniebne czyny plamią jego duszę, jest już za późno by cokolwiek zmienić. A może wcale nie? Siedząc w ciemnej celi, zdradzony przez jedynego człowieka, którego kiedykolwiek kochał, zmaltretowany fizycznie i emocjonalnie, odkrywa, że jednak jest coś, o co warto walczyć. Nawet jeśli będzie to jego ostatnia bitwa.

Jak myślicie, czy naprawdę k a ż d y zasługuje na drugą szansę? Nawet osoba, która dopuściła się niewybaczalnych czynów? Kain, to postać, której nienawidziłam wyjątkowo mocno. Oszukiwał, udawał przyjaciela, zdradził. Jego czyny i zachowanie napsuły krwi nie tylko mi ale chyba większości czytelników. Szczerze mówiąc podchodziłam sceptycznie do opowieści Kaina i postanowiłam „przecierpieć” ten tom tylko dlatego, że naprawdę lubię Katów i nie chcę kończyć przygody z serią, która będzie miała jeszcze wiele tomów. Na szczęście spotkała mnie miła niespodzianka. Kain naprawdę się zmienił, przeszedł ogromną wewnętrzną metamorfozę, którą ostatecznie przypieczętowało pojawienie się Harmony- kobiety uznanej za przeklętą, która zamknięta w celi obok czeka na ślub z fałszywym prorokiem. Harmony i jej historia stały się dla Kaina siłą potrzebną do rozegrania ostatecznej bitwy- tej w Zakonie, ale i we własnym sercu. Ostatecznie jednak ujęło mnie w Kainie to, że nie potrafił wybaczyć sam sobie. Nie oczekiwał, że ktokolwiek przyjmie jego- zdrajcę- z powrotem, że jego czyny pójdą w zapomnienie. I nagle, niespodziewanie, odkryłam, że naprawdę polubiłam tego bohatera, że mu kibicuję i chcę, by jego poświęcenia nie poszły na marne. By zasmakował wreszcie szczęścia, na które tak ciężko zapracował.

Tillie Cole lubi pisać o okrucieństwie, mrocznych obrzędach i krwawych jatkach. Ponieważ większa część akcji rozgrywa się w Nowym Syjonie, naprawdę obawiałam się powtórki z „Uleczę twe serce”, gdzie poziom okrucieństwa osiągnął apogeum. Chyba nie zniosłabym drugiej takiej historii. ale znów autorka pozytywnie mnie zaskoczyła. Nie rezygnuje z okrucieństwa i mroku, w końcu z tego znana jest seria, ale złagodziła nieco sposób w jaki je opisuje. Zrezygnowała ze szczegółowego opisywania najgorszych jak dla mnie scen z udziałem dzieci i skupiła się na motywach zemsty, odkupienia i uzdrawiającej siły uczucia. Jak każda część, tak i ta zawiera kilka kontrowersyjnych wątków, a okrucieństwo i krwawe sceny kontrastują ze słodyczą łagodnością i szczerymi uczuciami. Z tego też autorka jest mi znana i tylko utwierdziła mnie w tym przekonaniu przyozdabiając krwawą końcówkę całą toną słodkiego lukru. Może zrobiło się trochę zbyt cukierkowo jak na Katów, ale myślę, że mimo wszystko zakończenie porządnie Was wzruszy i rozczuli.

O CZYM? „Odkupienie”, to historia Kaina- postaci bardzo kontrowersyjnej, ale zapewniam- dającej się polubić. Jego opowieść pełna jest bólu, fizycznych i emocjonalnych ran, ale też nadziei, walki i uczuć. To historia przepełniona poczuciem winy, łzami i chęcią odpokutowania za wyrządzone krzywdy. Zwraca uwagę na to, że ciężko wybaczać innym, ale najtrudniej przebaczyć samemu sobie. Piękne i słodkie uczucie nadaje całości głębszy sens, nieoczekiwane zwroty akcji dodają pikanterii, a kilka rozdziałów w punktu widzenia Styxa, były wisienką na torcie. Jeśli lubicie Katów, a nie byliście przekonani do lektury „Odkupienia”, mam nadzieję, że rozwiałam Wasze wątpliwości, bo to naprawdę dobra historia, którą każdy fan serii powinien poznać.

Bardzo lubię cykl „Katów Hadesa”, chociaż nigdy wcześniej o nim nie pisałam, chciałabym zaznaczyć, że porusza bardzo trudne kwestie i brutalne. Pamiętam, jak byłam zaciekawiona pierwszym tomem, szukałam go po lokalnych księgarniach i nie potrafiłam znaleźć, dlatego cieszyłam się tym, że udało mi się go dostać przez Internet, zamawiając w jednej z księgarni. „Odkupienie” jest czwartym tomem cyklu, przedstawia historię proroka Kaina, nie, tak na prawdę Raidera Cartera, który jako chłopiec wraz z bratem został odebrany matce, by zostać wychowanym na kogoś wspaniałego. Dorastał w zamkniętej społeczności, która żyła w kłamstwie dając się prowadzić obłąkanym ludziom, którzy zaczęli się gubić w swoich kłamstwach i urojeniach. Historia jest szokująca, cala fabuła cyklu sprawia, ze włos staje dęba, jednak daje także nadzieję w postaci siły miłości.

„Czysta dusza zawsze znajdzie miłość. Nawet otoczona nienawiścią wcześniej czy później zapragnie miłości”.

Historia Raidera jest brutalna i zagmatwana, ten człowiek wycierpiał bardzo wiele, dodatkowo dostarczając sobie cierpienia przez obwinianie za krzywdy swego ludu. Nie jest łatwą postacią do zyskania naszej sympatii, był głownym źródłem bólu i cierpienia z rąk jego religijnego kultu, we wcześniejszych częściach cyklu. Mężczyzna przez pięć lat był obecny w życiu Katów, aby ich szpiegować, węszyć i zbierać potrzebne swojemu wujowi informacje. Kiedy przywódca zmarł, jego zadaniem było stać się prorokiem. Kain chciał podejść do wiary zupełnie inaczej, nie chciał krzywdzić dzieci, chciał być zupełnie innym prorokiem niż Dawid, jednak nie dane mu było tego dokonać. Wszystko za sprawą Judasza, brata bliźniaka, który w swoim chorym, cierpiącym na urojenia umyśle uknuł intrygę, która miała otworzyć mu szeroko drzwi do władzy Nowym Syjonem. Nie zawahał się przed wprowadzeniem swojego planu w życie, dostrzegał zmiany, jakie zaszły w Kainie, lata spędzone wśród Katów odcisnęły na nim piętno. Dokonuje na nieświadomego Raidera zamachu, wtrąca brata do więzienia, a sam zastępuje go na piedestale, podszywając się pod proroka. Nikt nie przypuszczał, że więzień, nad którym się znęcano jest tym, kogo powinni szanować, kto powinien im przewodzić.

„Był wszędzie - w ustach czułam jego smak, na ciele dotyk jego rąk… W sercu czułam jego duszę”.

Do więzienia trafiła także pewna wyjątkowo piękna dziewczyna, która została uznana za nową przeklętą, pisany jej był ślub z prorokiem. Jej przyszłość nie malowała się zbyt świetliście, miała zostać związana z okrutnym człowiekiem, na co nie miała najmniejszej ochoty. Harmony, bo tak ma na imię ciemnooka dziewczyna zaczyna rozmawiać z współwięźniem. Raider nie wyjawia jej prawdy o swoim pochodzeniu, okazuje się, że bardzo łatwo potrafią znaleźć wspólny język, dzielą podobne poglądy i przestają czuć przytłaczającą samotność i przerażenie. W mężczyźnie zaczyna wzrastać determinacja do tego, aby podjąć walkę o wolność, swój lud, a przede wszystkim Harmony. Chce chronić kobietę przed złem, które kłębi się nad jej losem. Czy mu się to powiedzie?

Raider w otwiera oczy na zło, które kryje w sobie ten kult wiary, musi pogodzić się z rolą, jaką odgrywał w propagowaniu zbrodni popełnianych w imię religii. Teraz wie, że całe jego życie było kłamstwem, nie jest w tym sam. Z pomocą pewnych przychylnych wtajemniczonych osób, Rider postanawia naprawić winy swojej przeszłości. Odkupienie nie będzie łatwe do uzyskania i wie, że niektóre zbrodnie nigdy nie zostaną wybaczone. Nikt nie jest mniej wyrozumiały dla niego niż ON sam.

Harmony okazała się niezwykle silną bohaterką. Myślę, że może być najsilniejszą ze wszystkich poznanych dziewcząt katów do tej pory. Byłam zaskoczona jej odpornością, nie tylko ciała, ale umysłu i ducha. Zniosła więcej nadużyć, niż mogłam to sobie wyobrazić, miała w sobie tak ogromne pokłady siły i niezłomności, że potrafiła przebaczyć. Potrafiła walczyć o to, w co wierzyła, o ukochane osoby nie zważając na swoje własne dobro.

Postać Raidera budziła wiele kontrowersji, wiele z Was zapewnie będzie się zastanawiało, czy taki mężczyzna może dostąpić odkupienia, czy jest wart przebaczenia i jakiegokolwiek miłosierdzia. Czy jest godny naszej sympatii? Czy słusznie jest go nam żal? Im bardziej zagłębiałam się w jego przeszłość, obserwowałam, jakim człowiekiem się staje i o co ma siłę by walczyć, zaczynałam mu kibicować z całego serca. Nie miał pojęcia o gwałcących rytuałach i był przerażony, gdy po raz pierwszy zobaczył to wszystko, co się działo w Nowym Syjonie. Został wychowany wraz z bratem bliźniakiem w odosobnieniu, gdzie spędzili cały swój czas na uczeniu się pism świętych i przygotowywaniu się na dzień, w którym zajmie należne miejsce, jako prorok Kain, przywódca Zakonu. Tym, co sprawiło, że zyskał mój szacunek, był fakt, że dla bezpieczeństwa Harmony, dla swojego cierpiącego w kłamstwie ludu, powrócił do Katów, jako zdrajca wiedząc, z czym się to wszystko wiąże. Był gotów na takie poświęcenie, byle tylko doprowadzić sprawę do końca, czy będzie mu to dane? Jak zachowa się Styx, co zrobi Smiler, kiedy spotka się twarzą w twarz z „bratem”?

Tillie Cole potrafi łamać serca, by za chwile zszyć je grubą nicią dając nadzieje na to, że wszystko ma szansę się ułożyć. Prezentowany cykl utrzymuje swój poziom stając się coraz lepszym, postacie o ile to możliwe stają się coraz barwniejsze. Opisy uczuć, emocji, prawd, które przekazuje są piękne i dobrze wywarzone, wśród wulgaryzmów męskiej braci, które pasują do relacji, jakie mają między sobą. Wszystko ma swoje uzasadnienie, wydarzenia, które umieściła w „Odkupieniu” sprawiły, że zaschło mi w ustach, zrywy akcji bywają zaskakujące, przepadłam w tej historii i mam nadzieje, że kolejne książki będą równie dobre.

Pamiętajcie, że w tym cyklu otrzymacie brutalność, przemoc, wulgaryzmy, męski świat oraz miłość, naprawianie i zabliźnianie ran na ludzkiej psychice. Polecam ten cykl każdemu, kto lubi takie klimaty, warto się z nim zapoznać.