Ocean uczuć. Tom 1

"Ocean uczuć" to książka, po którą sięgnęłam nie tylko ze względu na ciekawy opis, ale także rekomendację samego Alka Rogozińskiego.

Byłam wręcz przekonana, że powieść ta trafi do mojego serca i wpisze się jako jedna z lepszych, jakie do tej pory udało mi się przeczytać.

Niestety tak nie było.

Może ze względu na styl autorki, który do mnie nie przemówił, wręcz męczył.

A może chaos, jaki w niej panował, sprawił, że totalnie nie potrafiłam się na niej skupić.

Książka liczy dwieście osiemdziesiąt stron, a ja miałam wrażenie, że jest ich około pięciuset...

Ma się wrażenie, że "Ocean uczuć" to takie dłuższe opowiadanie, w którym dialogi występują spontanicznie.

Annę poznajemy w momencie, gdy dowiaduje się, że ma raka. Jest załamana tym faktem, lecz mimo bólu i bezsilności, stara się być dzielna. Dla męża. Dla dzieci. Dla rodziny.

W międzyczasie poznajemy przeszłość Anny. Opuszczona przez ojca, a następnie przez matkę, dostaje się pod skrzydła wiecznie kontrolującej babki i dziadka alkoholika. W warunkach, jakie ponują w ich domu, Anna wyrasta na wycofaną i niepewną siebie osobę. Przeżywa pierwszą miłość, która jednak nie okazuje się tą wieczną. Smak tej ostatniej pozna nieco później...

"Ocan uczuć" nie jest książką łatwą, lekką i przyjemną. Czytanie jej wymaga skupienia. Jest dosyć chaotyczna i łatwo się w niej pogubić. Do kilku wątków autorka dodaje swój komentarz, przez co jeszcze bardziej miesza w głowie czytelnikowi. Moralizatorski wydźwięk powieści, dywagacje na temat służby zdrowia, czy przemocy psychocznej, zbędne i te nie wnoszące nic do fabuły komentarze sprawiają, że trudno się w tej książce odnaleźć.

Końcówka powieści poświęcona jest wierze. Anna jest osobą wierzącą. Wierzy, że wszystkie niepowodzenia, które na nią spadły kiedyś się skończą. Bóg jest miłosierny, jest wielki i Anna pokłada w nim nadzieję...

"Ocean uczuć" to książka, która niestety, mimo najszczerszych chęci, mnie nie porwała. Wręcz rozczarowała. Miałam nadzieję, że pod tą piękną okładką, znajdę piękną historię, bo na taką się zapowiadała, gdy czytałam jej opis.

Oczywiście to tylko moje odczucia!

Jestem przekonana, że "Ocean uczuć" znalazł wielu zwolenników ❤️

Przyjemnie jest móc zapoznać się z daną lekturą, gdy na polskim rynku możliwe jest już poznanie także kolejnej części. ,,Ocean uczuć. Tom 1" Marioli Sternahl jest poczatkiem cyklu, a na wydawniczym rynku ukazała się niedawno jego kontynuacja. To była doskonała okazja do tego, by udało mi się zapoznać z początkiem tej historii. Nie czytałam wcześniej nic tej autorki. Tym bardziej byłam bardzo ciekawa tego jakie wrażenie wywrze na mnie ta lektura.

Główną bohaterką w tym wydaniu jest Anna, obecnie już kobieta, która nie miała łatwego życia. Wychowywana przez dziadków niekoniecznie zaznała od nich miłości. Miała świadomość tego, iż niekoniecznie jej życie musi układać się bardzo pomyślnie. Czy poznanie pewnego mężczyzny miało okazać się zmianą na lepsze? Czy możliwym było, by Anba mogła spędzić z nim kolejne udane lata?

,,Ocean uczuć. Tom 1" Marioli Sternahl to debiut tej autorki. Zawsze wychodzę z założenia, że dobrze jest dawać szansę debiutantom. Wzwiazku z tym to wydanie również znalazło się na liscie moich książek, z ktorymi postanowiłam zapoznać się w wolnym czasie. ,,Ocean uczuć. Tom 1" Marioli Sternahl to niezbyt obszerna, jednak niezwykle udana lektura.

„Ocean uczuć”. Dawno nie miałam w rękach tak życiowej historii. To opowieść o trudach z jakimi spotkała się Anna, ciężkie przepełnione smutkiem i brakiem oparcia dzieciństwo już na zawsze pozostawia po sobie ślad. Historia trudna przez życiowe przypadki ale też trudna do czytania.

Dorosłe życie naznaczone ciągłym lękiem, autorka nie oszczędziła Anny, czasem czułam się mocno przybita ilością emocji jakich doświadczała, ale…

Miałam z tą historią ogromny problem, od strasznie długich rozdziałów po narracje. Wszystko co czytałam było przedstawione w sposób taki, że nie dało się odczuć tego, że swoją historię opowiada bohaterka, a sama autorka. Wydaje mi się, że wszystkiego było za dużo i czasem troszkę na siłę. Ciężko to określić ale ton wychodzący z tej książki nie bardzo mi odpowiadał.

Czasem miałam wrażenie, że autorka nie była pewna swojego przekazu i wiele opisów, ciągłego powtarzania sprawiło, że czułam się dziwnie, przede wszystkim dlatego, że odebrałam to jak tłumaczenie dziecku, które nie jest w stanie zrozumieć czegoś za pierwszym razem.

No niestety nie wywarła na mnie wrażenia jakiego się spodziewałam, chociaż na pewno jest ona mocno życiowa to czytało mi się ją ciężko. Myślę, że każdy odbierze te obie pozycje inaczej. Ja liczyłam trochę bardziej na fabułę, która nie będzie tak opisowa.

Recenzja książki

💙 "OCEAN UCZUĆ" 💙

TOM 1

I TAK ZACZĘŁO SIĘ ODKRYWANIE PRAWDY

AUTOR: MARIOLA STERNAHL

WYDAWNICTWO:

Wydawnictwo Novae Res

"Najwyższa pora przestać żyć iluzją. Już dość. Najwyższa pora zacząć żyć tym, co życie nam daje, tym, co jest na wyciągnięcie ręki. Tak blisko, tuż obok. I to każdego dnia."

OCEAN UCZUĆ to Intrygująca, wzruszająca podróż w głąb siebie i swoich uczuć, emocji buzujących w środku. Przepełniona oceanem emocjami i wspomnieniami opowiedzieć. Historia o smutnym dzieciństwie, braku miłości i zrozumienia ze strony najbliższych, poszukiwaniu miłości, rozczarowaniu, strachu, marzeniach i chorobie, ale również o prawdziwej miłości, której ciężko dostrzec.

Mówi o przewrotności losu.

Niezwykle życiowa historia, każdy z nas może się tu utożsamić z jakimiś przeżyciami, ponieważ wiele osób zmaga się z podobnymi trudnościami w swoim życiu.

Autorka pokazuje, że bagaż doświadczeń, które doświadczamy, wpływa na nas i nasze otoczenie.

Pokazuje swoje przemyślenia na temat życiowych decyzji, powołania i odnalezienia tego, co szukamy. Realizację swoich marzeń, postanowień, że nieprzerwanie podążamy do przeznaczonego nam celu, który jest dla nas przeznaczony.

O odkrywaniu prawdy, o drodze dla nas wytyczonej.

Jak ważna jest w tym wszystkim wiara

Autorka pokazała prawdziwe emocje, które było można poczuć, przeżyć je razem z główną bohaterką.

Historia przedstawiona jest z perspektywy głównej bohaterki, opowiedziana oczami autorki.

Autorka w niezwykły sposób skłania nas do spojrzenia, refleksji nad swoim życiem.

Po przeczytaniu tej książki spojrzałam inaczej na swoje życie. Przystanęłam i zastanowiłam, co tak naprawdę najważniejsze jest.

Życie mamy tylko jedno i bardzo szybko przemija i nie wiadomo co nas czeka.

Przeszłości nie cofniemy, ale możemy wyciągnąć z nich jakieś wnioski.

Żyjmy tak, żebyśmy niczego nie żałowali.

"Nigdy przenigdy nie wolno nam zapomnieć, że po każdej burzy wychodzi słońce, wychodzi tęcza- dla tych, którzy chcą ją zauważyć. Każda wylana łza rodzi właśnie w tym ciężkim momencie porcję naszego szczęścia."

Poznajemy Annę, która w swoim życiu przeszła wiele trudnych momentów. Opuszcza przez rodziców, nie zaznała ich bliskości i ich obecności. Wychowana przez dziadków. Babka rządziła ciężka ręka, nieznosząca sprzeciwu, od której nigdy nie usłyszała dobrego słowa. Dziadek alkoholik wiecznie się awanturował. Nie doświadczyła prawdziwego szczęśliwego dzieciństwa.

Czuła ciągły strach przed wszystkimi, obawę przed oceną innych.

Ciągły lęk, brak pewności siebie i ogromny smutek. Była sama, samotna i zawsze zdana tylko na siebie.

W dorosłym życiu ciężko było, jej się odnaleźć poszukując miłości, szczęścia, zrozumienia i popełnia masę błędów.

Autorka przeprowadza nas przez wydarzenia z życia Anny.

Annę poznajemy w momencie, kiedy dopada ją choroba i nikt nie może jej zdiagnozować. Wtedy zdaj sobie sprawę z wielu rzeczy.

Ania ma dzieci i kochającego. Przeszłości odcisnęła na niej piętno, z którym musi sobie poradzić.

Pomimo że odnalazła, prawdziwą miłość nie potrafiła tego dostrzec.

Żyła wiele lat w iluzji miłości, o którą walczyła od dziecka. Kochała, nie otrzymując nic w zamian. Pokochała iluzje miłości, nie znała innego wzorca. Iluzja miłości była jej tarczą obronną przed złem świata i sama sobą.

Ania odnalazła sens w wierze za sprawą figurki Marii Rosa Mysica.

Zaczyna Anna głęboką analizę samej siebie. Musi pozbierać myśli i odnaleźć się w tym życiu i zobaczyć co jest dla niej najważniejsze.

Czy Anna uwolni się od przeszłości i zacznie żyć pełni?

Czy zda sobie sprawę z tego, co ma obok siebie?

Polecam.

Dziękuję bardzo autorce za możliwość przeczytania zrecenzowanie książki.

To nie jest lekka i przyjemna lektura, to faktycznie ocean uczuć i emocji. Spotykamy Annę jako dorosłą kobietę, mężatkę, matkę, która nie radzi sobie z atakami paniki i strachu.

Powoli poznajemy jej koszmarne dzieciństwo. Wychowywana przez dziadka alkoholika i despotyczną, surową i zimną babkę, porzucona przez matkę, która uciekła od toksycznych rodziców w poszukiwaniu spokojniejszego i lepszego życia pozostawiając, podobno ukochaną, córeczkę na niełasce dziadków. Awantury, wyzwiska, wrzaski, alkohol to codzienne życie Anny, do tego rygor i zimny wychów. Czy dziecko wychowane bez miłości potrafi w dorosłym życiu kochać? Jakie ślady w psychice zostawi tak trudne dzieciństwo?

Jeśli nie boicie się trudnych tematów to polecam, a ja z ciekawością oczekuję drugiego tomu 🙂

"Ocean uczuć " to naprawdę dobry ciekawy i pełen emocji debiut. Książka opowiada historię Anny w której życiu było bardzo dużo trudnych momentów pełnych bólu, cierpienia, kłamstw oraz odrzucenia przez najbliższe jej osoby. Relacje naszej bohaterki z matką są niezwykle skomplikowane. Jej wieczna tesknota za nią, oczekiwanie na powrót oraz rozczarowanie zdecydowanie wpłynęły na jej przyszłość. Jest wychowywana przez despotyczną babkę Nelę i dziadka alkoholika. Babka nie znosi sprzeciwu i niszczy wszystkich dookoła, zarówno męża, dzieci jak i własną wnuczkę. Każdy dzień pełen jest wyzwisk, kłótni oraz alkoholu. Przez to wszystko Anna nie wierzy w siebie i boi się zaangażować choć z drugiej strony czuję silną potrzebę miłości. Czy pojawienie się na jej drodze Antona coś zmieni? Czy uda się założyć szczęśliwą rodzinę o jakiej zawsze marzyła?

Autorka poruszyła niezwykle ważny temat jakim jest wpływ dzieciństwa i zachowania bliskich nam osób na nasze dorosłe życie, a w konsekwencji na nasze wybory. Pokazuje, iż możemy znaleźć szczęście i miłość mimo zła które nas otacza. Możemy założyć szczęśliwą rodzinę oraz kochać i być kochanym, a wszystko co nas spotyka ma jakiś cel i może nauczyć nas czegoś oraz sprawić, że będziemy silniejsi i lepsi.

Jedynym minusem całej historii było dla mnie zakończenie. Jak dla mnie kompletnie nie zrozumiałe i nie pasujące do reszty książki. Nie przemawia do mnie nagłe oświecenie i odnalezienie Boga oraz całkowita zmiana zachowania u dziadków tylko dlatego, że w domu pojawił się symbol religijny.

To przede wszystkim książka o trudnym dzieciństwie i dorastaniu, dążeniu do szczęścia, o różnych rodzajach miłości, samotności, próbie wybaczenia oraz nadziei na lepsze jutro. Zdecydowanie nie jest to łatwa historia ale daje do myślenia i zostają w pamięci na długo.

Jeśli poszukujecie lekkiej i przyjemnej obyczajówki na wieczór, nie sięgajcie po "Ocean uczuć"- to będzie nietrafiony wybór. Za chwilkę Wam powiem dlaczego.

"Ocean uczuć" to przepełniona emocjami i trudnymi wspomnieniami historia kobiety, która od małego jest zdana na siebie i despotycznych, nieszanujących jej dziadków, którzy zajmują się jej wychowaniem (w moim odczuciu raczej tresowaniem)

Wyobraźcie sobie małą dziewczynkę, później nastolatkę i dorosłą kobietę, która wiecznie jest wyzywana od najgorszych, poniżana i obdzierana z miłości i szacunku. Dziewczyna dorasta w strachu i wchodząc z olbrzymim i niezwykle trudnym bagażem emocjonalnym w dorosłość, nie potrafi się w nim odnaleźć. Matkę widuje tylko raz na kilka lat, ojca już nie ma. A rodzona babka urządza jej piekło na Ziemi. Jako dorosła kobieta chwyta każdy okruch uczucia skierowany w jej stronę, co nie zawsze kończy się szczęśliwym finałem. Nie ma prawidłowych wzorców, by nauczyć się kochać- dom i rodzina jej tego nie dały.

Powieść przepełniona jest tęsknotą, żalem, strachem i tajemnicami, które odkrywamy krok po kroku.

"Ocean uczuć" to w moim odczuciu książka trudna, by ją zrozumieć, trzeba postawić się w miejscu głównej bohaterki i przejąć jej emocje i uczucia. Poczuć je na własnej skórze...

Historia opowiedziana z perspektywy Anny to raczej wspomnienia, myśli szybujące w przeszłość, nie znajdziecie tutaj zbyt wielu dialogów. Trzeba się skupić, by odnaleźć sens, który chciała przekazać nam Autorka. Gdy się już to zrozumie- popłynie wiele łez.

Przyznaję, początkowo miałam ochotę odłożyć, powieść na bok, jednak ze strony na stronę gdy Anna (główna bohaterka) opowiada o swoim życiu, dałam się wciągnąć i naprawdę nie żałuję, że poznaję powoli jej historii. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom,i nie mogę wprost uwierzyć, że to debiut.

Czy polecam?

Polecam serdecznie. Niezwykle poruszająca, zmuszająca do refleksji, przesiąknięta skrajnymi emocjami, powieść o poszukiwaniu własnego szczęścia i miejsca na świecie.

POLECAM...

"Każdy człowiek jest jedyny i wyjątkowy w swoim rodzaju. Każdy jest niczym wielka księga, w której zapisano wyjątkową historię, bo tę jedną jedyną. Naszą."

Anna od najmłodszych lat była doświadczana przez los. Wychowywana jedynie przez dziadków nie miała okazji zaznać beztroskiego dzieciństwa. Babcia na każdym kroku kontrolowała ją i kierowała jej życiem. Dla dziadka liczył się tylko alkohol i awantury. Codziennie poniżana i niekochana Anna, wyrosła na kobietę smutną i pełną lęku. Brak pewności siebie również utrudniał jej życie. Do czasu, aż poznała mężczyznę, który pokazał jej czym jest miłość i bezpieczeństwo. Czy to wystarczy, aby Anna była szczęśliwa i zapomniała o trudnym dzieciństwie?

"Starajmy się tak żyć, aby nie żałować ani jednej minuty, abyśmy mieli pewność, że bez względu na to, jaką decyzję podjęliśmy, była ona przemyślana i rozsądna. Dobra dla nas samych i wszystkich innych włączoną w tę sytuację lub wycinek naszego życia."

Ta książka okazała się zupełnie inna niż początkowo zakładałam. Napisana została w sposób z którym spotkałam się po raz pierwszy. Można odnieść wrażenie, że narrator opowiada historię swojej znajomej, analizując przy tym każdy aspekt jej życia. Nie jestem do końca przekonana czy taka forma mi odpowiada. Lektura tej książki była naprawdę przedziwnym doświadczeniem. Wydaje mi się, że każdy tę historię odbierze w inny sposób. Ostatecznie dużą rolę odgrywa tutaj wiara i wybaczenie. Każdy z nas inaczej podchodzi do takich tematów. Mamy różne przekonania i doświadczenia. Autorka zmusza nas, abyśmy przemyśleli i sami wyciągnęli wnioski na podstawie historii Anny. Jeśli chodzi o mnie, chyba nie do końca zrozumiałam co konkretnie autorka chciała przekazać. Sposób w jaki ta historia została przedstawiona średnio przypadł mi do gustu, co utrudniało trochę czytanie. Odnoszę wrażenie, że panował tam chaos. Być może gdyby została ona przedstawiona w inny sposób wyniosłabym z niej więcej?

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

Historia Anny, która jest opowiedziana w tej książce bardzo mnie wzruszyła. Czytając tą trudną powieść analizowałam swoje szczęśliwe życie. Intrygująca, budzącą współczucie pozycja, która porusza niezwykle trudny temat, jakim jest dorastanie w domu bez miłości.

Spodobało mi się, iż całość była opowiedziana przez trzecią osobę. Już sam wstęp był niezwykle ciekawy i zastanawiałam się czy dalej będzie równie ciekawie. Nie zawiodłam się.

Książka ta porusza również temat wiary oraz to, że jeśli tylko wierzymy w coś mocno to jesteśmy w stanie to zrealizować.

Muszę przyznać, że w powieści znajdziesz ogrom mocnych słów, które w zależności od Twojej sytuacji w jakiej aktualnie się znajdujesz mogą zmusić do myślenia.

Polecam tę trudną książkę dla każdego. Życie to nie tylko te piękne chwile ale również i te mniej przyjemne. Nie każdy może mieć szczęśliwe dzieciństwo, ale to jak będzie wyglądać nasza dorosłość zależy również od nas.

„Każdy człowiek jest jedyny i wyjątkowy w swoim rodzaju. Każdy jest niczym księga, w której zapisano wyjątkową historię, bo tę jedną jedyną. Naszą”.

Anna jest kobietą w średnim wieku, matką czworga dzieci, kochaną i kochającą żoną, spełnia się zawodowo. Zwykłe życie, codzienność, patrząc z boku wydawać by się mogło pełnia szczęścia, harmonia i spokój. Nic bardziej mylnego. Anna ma za sobą koszmarne dzieciństwo, które ją trwale naznaczyło. Nieustannie kobiecie towarzyszy strach. W żaden sposób nie potrafi i nie może się go pozbyć. We wczesnym dzieciństwie Anna straciła ojca, później porzuciła ją matka, skazując na codzienność z okrutnymi dziadkami. Ci ludzie za otoczką pozorów normalności i miłego uśmiechu dla obcych, znęcali się fizycznie i psychicznie nad swoją wnuczką. Dziadek jest alkoholikiem, babka zaś to kobieta despotyczna, nieznosząca sprzeciwu, mająca wszystko pod kontrolą. Anna nie wie, co, to spokój, szczęście, miłość, dobre, serdeczne gesty, uśmiech. Stłamszona, poniżana, odtrącona, lekceważona wyrosła na osobę bardzo niepewną siebie, bez poczucia własnej wartości. Czym sobie ta dziewczynka zasłużyła na tak okrutny los?

Autorka porusza cały szereg bardzo złożonych i trudnych problemów. Każdego z nas w większym lub mniejszym stopniu dotknęły podobne nieprzyjemności. Szereg dramatycznych wydarzeń, które mają bardzo negatywne skutki. Nieustający strach, poczucie winy, odrzucenie, pogarda, samotność. Wnikliwa analiza koszmarnych przeżyć dziecka, które próbuje odnaleźć się w tym wszystkim. Wciąż nieustannie i naiwnie wierząc w miłość matki.

Smutna, trudna, gorzka, przejmująca powieść. O braku miłości, traumatycznym dzieciństwie, porzuceniu. Najbardziej boli to, że ci, co powinni bezgranicznie i bezwarunkowo kochać, gotują swoim bliskim piekło na ziemi. Opowiedziana historia daje do myślenia, zmusza do głębokiej refleksji. Wzbudza cały szereg ogromnych emocji, niekoniecznie tych pozytywnych. Znajdziemy w niej wiele życiowych mądrości. Czekam na kolejną część. Polecam :)

Tatiasza i jej książki :)

Ania to mala dziewczynka porzucona przez matkę, ojca przegoniła despotyczna babka która podporzadkowywała wszystkich i tylko ona decydowała co jest dobre A co złe... przykro mi było tej istoty bo dzieci potrzebują rodzica który oprócz czułości i bezpieczenstwa jest kochane. Niestety Ani nikt nie kochał oprócz prababci ktora jako jedyna dbała o dobre samopoczucie Ani . Problemy narastały A Ania czuła się niepotrzebna i nie kochana. Ciągle awantury w domu budziły w niej strach i czuła się niepotrzebna. Nie miała przyjaciół, nie miała komu się wyżalić ,bo wszyscy się od niej odwrocili. Dorastała w domu pełnym krzyków i wyzwisk. Jej życie zaczęło być inne takie o jakim marzyła gdy wyprowadzila się i założyła rodzinę. Jako dorosła kobieta popełniała błędy i ciągle czuła strach . Starała się być inna niż jej rodzina wiedziała że dziecko to dar który powinno się pielęgnować. Piękna choć smutna historia dziecka porzuconego które nie potrafi się odnaleźć....

Gdy poznajemy Annę, jest ona w dramatycznym momencie swego życia. Po wypadku czeka na diagnozę i myśli o najgorszym. Teraz ma czas. Dużo czasu....

Dalsza opowieść toczy się retrospektywnie.

To przejmująca, dołująca historia dziewczynki dorastającej w strachu, ciągłej traumie odrzucenia, porzucenia, poczuciu winy, że to z nią jest coś nie tak, skoro spotykają ją same dramatyczne sytuacje.

Raniona od najmłodszych lat, wrzucona została ( bez własnej akceptacji) w jakieś inne, obce życie, stała się całkowicie zagubiona. Nikt nie nauczył jej kochać nikt nie pokazał jak nie ranić drugiego człowieka, jak go szanować.

Porzucona przez ojca, potem przez matkę, która jednak potrafiła postawić się swoim toksycznym, egocentrycznym rodzicom i wyjechać do Wiednia.

Dwukrotnie zamężna, nie znajduje szczęścia.

Anna zostaje z dziadkami - Nelą i Stefanem. Całe dzieciństwo i młodość to dorastanie w atmosferze wrzasków, ciągłych awantur, zakazów, nakazów, wyzwisk, alkoholizmie dziadka.

Rok przed maturą zachodzi w ciążę. Rodzi się Zosia. Wychodzi za mąż, lecz po kilku latach rozwodzi się. Mąż bawidamek, imprezowicz, alkoholik. Całym światem staje się córeczka.

Potem poznaje Antona, który jest jej przyjacielem, mentorem, w końcu mężem. Oprócz Zosi mają jeszcze trójkę dzieci. Mieszkają osobno, ale Anna ciągle tęskni za rodzinnym domem, i jest to tak irracjonalne, doznała przecież tam tyle niegodziwości i krzywd!

Gdy po latach dowiaduje się, że faktycznie dom należy do niej, jest szczęśliwa.

Matka opowiada jej o dramatycznych losach dziadka, stawia to go w zupełnie innym świetle.

Pomimo trudów i niełatwego życia, Anna nigdy nie odwróciła się od Boga. Jej wiara przybiera na sile, gdy Anton pragnie się ochrzcić. Anna urządza wszystko w jego ojczystym kraju, w Austrii. Zbiega się to z możliwością pozyskania na jakiś czas figury Marii Rosy Mystica. Będzie u nich w Polsce stała przez pięć lat.

Nie mnie oceniać religijności kogokolwiek i mistykę tego faktu.

Stało się jednak tak, że nastąpiła radykalna zmiana w zachowaniu i sposobie bycia dziadków.

Nigdy nie zapominajmy, że po każdej burzy wychodzi słońce.

Niezwykła, dojmujaca opowieść o szukaniu własnej drogi do szczęścia. Anna niosla bagaż zbyt duży dla małej dziewczynki. Bagaż, który zostawił ślad na całe życie.

Losy Anny to także bardzo trafna analiza postaw ludzkich, ich przywar, słabości, motywacji, charakterów.

Namalowane wszystko piękną polszczyzną.

Wzrusza, pozostawia nas w zadumie nad tym, co tak naprawdę jest ważne.

Mariola Sternahl, z całego serca dziękuję za tę piękną podróż literacką i możliwość lektury.

Autor: Ewa Kiszkowiak

Historia Anny wzrusza od pierwszej chwili. Trudne chwile były jej nieodłącznym towarzyszem życia. Problemy to jej drugie imię. Od wczesnych lat wychowywana była przez babkę, po tym jak straciła ojca, a następnie porzuciła ją matka. Nie zaznała miłości ani ciepła rodzinnego, żyła w przekonaniu i nadziei, że matka wkrótce po nią wróci i będą razem. Złudzenia i marzenia utrzymywały ją przy życiu. Babka upokarzała ją na każdym kroku, ograniczała jej relacje ze znajomymi, na nic nie pozwalała, dziadek alkoholik też swoje trzy grosze dokładał do wychowywania Anny. Ile zła może znieść nastoletnie dziecko? Gdzie jest granica wytrzymałości? Ile trzeba mieć siły i wytrwałości, aby móc się przeciwstawiać najbliższym, którzy codziennie zadają ból? Nie wiadomo, jak długo trwałaby ta sytuacja. Być może gdyby Anna nie poznała wspaniałego mężczyzny, Antona, nigdy nie wyrwała by się ze szponów zła i okrucieństwa. Ukochany wniósł do jej życia diametralne zmiany, kobieta zaczęła śmielej i z nutką optymizmu spoglądać w przyszłość. Zawitała do niej nadzieja, że jeszcze może być szczęśliwa, że wszystkie wyrządzone jej krzywdy pójdą w zapomnienie i stworzy pełną rodzinę. Czy jest realne po takich traumatycznych przejściach przeżycie jeszcze cudownych chwil? Przecież każdy ma prawo do szczęścia …

„A więc zapanujmy sami nad sobą. Znajdźmy czas na pobycie z samym sobą, na odreagowanie, na pozbieranie myśli i odnalezienie prawdy, swojej prawdy, a wtedy wszystko będzie dobrze”.

Ocean uczuć to gorzka, ogromnie bolesna i smutna historia o krzywdzie, trudnym i traumatycznym dzieciństwie. Najbardziej bolesne jest to, że taki los sprawiają najbliżsi, ci, na których pomoc powinniśmy móc liczyć w każdej chwili. Niezrozumiałe jest, jak można krzywdzić dzieci, kruche i niewinne istoty, które tylko w rodzicach czy dziadkach mogą szukać oparcia. Utrata najbliższych wprowadza niepokój w życie młodego człowieka, nie mają szans na bezinteresowną pomoc i wsparcie, nie mogą mieć długofalowych planów, gdyż nie mają realnych szans na ich realizację. Trudne do wyobrażenia i zaakceptowania jest to, że często za zamkniętymi drzwiami dobrych domów mają miejsce takie niewyobrażalne i niezrozumiałe sytuacje. Przemoc domowa, zwłaszcza ta psychiczna w wykonaniu rodziny, ukazuje moralny upadek rodziny. Dzieci tracą stabilizację i nie mają gdzie się zwrócić o pomoc. Zazwyczaj też jest tak, że nikt im nie uwierzy, że ich kochająca babcia czy mama może wyrządzać jakąkolwiek krzywdę. I powstaje patowa sytuacja …

„Każdy człowiek jest jedyny i wyjątkowy w swoim rodzaju. Każdy jest niczym wielka księga, w której zapisano wyjątkową historię, bo tę jedną jedyną. Naszą”.

Mnie ta powieść urzekła od samego początku. Jest piękna i mądra, pomimo bólu i traumy goszczącej na każdej jej stronie. Nie daje mi spokoju, wzruszyła mnie i zasiała we mnie niespotykany niepokój. Nie mogę sobie wyobrazić takich sytuacji, nie mieszczą się one w moim kodeksie moralnym, nigdy nie będę w stanie ich zaakceptować. Ona skłania do głębokich i intymnych refleksji, zwłaszcza nad stanem obecnej rodziny. Autorka uzewnętrzniła najbardziej podłe i złe strony ludzkiej natury, bezwzględność ludzkich charakterów, pychę i przekonanie o nieomylności.

„Miłość prawdziwa to ta na dobre i na złe, ta, która kocha ponad wszelkie granice, która wybacza i sama prosi o wybaczenie, która zna kompromisy i ma zawsze zrozumienie bez względu na to, co się stanie”.

Jestem przekonana i pewna, że każdy powinien zmierzyć się z tą historią. To lektura obowiązkowa, nie może jej zabraknąć w waszej domowej biblioteczce. Do niej chce się wracać, zwłaszcza w trudnych chwilach. Dlaczego? Pomimo wypływające z niej nuty goryczy, wywiera na nas pozytywny wpływ, weryfikuje i zmienia nasze podejście do życia, do bliskich, skłania do naprawy wzajemnych relacji rodzinnych, jeżeli ogarnął je kryzys. I tak naprawdę jest przepustką do szczęśliwego życia i światełkiem w ciemnym tunelu. Kierujmy się w swoim życiu poniższymi słowami, niech będą naszym drogowskazem i drogą ku pełni szczęścia:

„Starajmy się tak żyć, aby nie żałować ani jednej minuty, abyśmy mieli pewność, że bez względu na to, jaką decyzję podjęliśmy, była ona przemyślana i rozsądna. Dobra dla nas samych i wszystkich innych włączonych w tę sytuację lub wycinek naszego życia”.

Głęboka i refleksyjna, wzruszająca i oburzająca, pełna miłości i krzywdy, skarbnica miarodajnych życiowych mądrości. Jestem przekonana, że Ocean uczuć to najznakomitsza premiera wakacji. Gwarantuję, że będziecie się delektować każdą spędzoną chwilą z tą lekturą, one nigdy nie pójdą w zapomnienie ...

Anna, główna bohaterka „Oceanu uczuć” miała traumatyczne dzieciństwo. W młodym wieku straciła ukochanego ojca, a matka ją porzuciła. Wychowywała się w domu despotycznej, niszczących wszystkich wokół babci i dziadka alkoholika. Przez kilka lat mogła jednak liczyć na bezgraniczną miłość prababci. Tęsknota za mamą oraz to jak okrutnie traktowała ją babcia odbiły się na całym jej życiu. Nikt nie nauczył jej naprawdę kochać. Zmieniło się to dopiero dzięki Antonowi. W książce poznajemy losy Anny od jej dzieciństwa.

Przyznam, że książkę czytało się dość ciężko, głównie ze względu na bardzo dokładne opisy przeżyć i uczuć bohaterki. Jednak dzięki temu możemy ją lepiej zrozumieć. Nie jest to lektura z serii lekka, łatwa i przyjemna, ale taka która coś wnosi, szczególnie o sile traum z dzieciństwa. Warto przeczytać.

Znalazłam też w niej wiele inspirujących cytatów, podzielę się z wami jednym z nich! 😊

„Starajmy się tak żyć, aby nie żałować ani jednej minuty, abyśmy mieli pewność, że bez względu na to, jaką decyzje podjęliśmy, była ona przemyślana i rozsądna.”

To druga książka z kolei, gdzie czytam o tym jak matka potrafi zniszczyć swojemu dziecku dzieciństwo i całe życie. Choć tu, nie jest to tylko wina rodzicielki, ale i dziadków, którzy zaraz po rodzicach powinni być wsparciem i opoką. Cały niszczący proces zaczyna się właśnie od władczej babki, to ona wszystko zapoczątkowała, zniszczyła córkę, a następnie do tego stanu doprowadzała wnuczkę.

Strona za stroną poznajemy przeszłość Anny. Jej skomplikowaną relację z matką. Wieczna tęsknota za mameńką, jak ją nazywała, odbiła swoje piętno w przyszłości. Dziecko, które bez przerwy czeka na powrót ukochanej mamy i ciągle doznaje rozczarowania, nie umie sobie poradzić z emocjami. Cała ta relacja przewijająca sie przez książkę sprawiała, że momentami otwierałam oczy ze zdumienia. Nie mogłam zrozumieć dlaczego Anna cały czas czeka i cały czas wierzy, że coś się zmieni. Dla mnie to niepojęte, że za każdym razem, kiedy jej nadzieja na lepsze życie zostaje zdeptana, ona ciągle wierzy, że mama ją uratuje. Z drugiej strony to przecież mama, osoba która powinna się o nas troszczyć i jest mamą do końca życia, nie ważne, czy nas krzywdziła czy nie, jest mamą i chcemy z nią być.

Do tego wszystkiego babka Nela, kobieta despotyczna, która niszczy wszystkich dookoła. Zrobiła to mężowi, dzieciom, a następnie wnuczce. Nie było dnia bez wyzwisk, kłótni i alkoholu. Cały czas byłam w szoku jak czytałam co dzieje się codziennie w domu, jakie zasady panują i jak ta młoda Anna to wszystko znosiła.

Jednak pomimo zła jakie jej towarzyszyło, Anna wyrosła na kobietę mądrą i kochającą swoją rodzinę oraz otaczający ją świat. Potrafiła wybaczyć i szukać dobra w drugim człowieku.

Całe życie Anny to ciągle towarzyszący strach i usilna potrzeba miłości, której nie zaznała nigdy. I czy tak skrzywdzony człowiek jest zdolny do kochania, współczucia, oddania i posiadania rodziny? Czy wybory, których dokonywała były właściwe?

Każdy spotkany mężczyzna nie był w stanie wytrzymać z Anną dłużej, pojawiała się chorobliwa zazdrość i chęć posiadania drugiego człowieka na własność, a to jak wiadomo, żadnemu związkowi dobrze nie wróży.

I wtedy, gdzieś po drodze pojawia się Anton, mężczyzna, który pokazał jej jak się kocha. Ten, który uwolnił ją od piekła, choć droga jaką przeszli, nie była łatwa. Tylko zanim doszła do tego pięknego celu jaki sobie obrała, czyli mieć rodzinę i obdarzyć ją miłością, historia zatoczyła koło... W jaki sposób udało jej się uwolnić? Na ile spotkane osoby odmieniły jej życie i osoby w jej najbliższym otoczeniu? Co takiego się wydarzyło, że sprowadziło zmianę na lepsze i spokojniejsze życie? Aby odnaleźć odpowiedzi musicie przeczytać książkę.

Autorka w ciekawy sposób pokazuje, że pomimo zła jakie nam towarzyszy, możemy znaleźć szczęście i miłość. Możemy kochać i być kochanym. Możemy założyć szczęśliwą rodzinę i otoczyć ją całym uczuciem jakie w sobie mamy. Możemy kochać i wybaczać, żyć dalej lepiej i nie oglądać się wstecz. Że wszystko co nas spotyka ma w tym jakiś cel i kształtuje naszą osobowość. Sprawia, że jesteśmy silniejsi i chcemy być lepsi. Podnosi nas na duchu, bo wiemy, że po każdej burzy zawsze wychodzi słońce.

Dziękuję za to, że mogłam przeczytać tę książkę. Ona pokazała mi jak wiele dzieje sie za zamknietymi drzwiami, za pozorami jakie stwarzają ludzie. Czasami warto przyjrzeć się wszystkiemu głębiej.

Tak na koniec, ciagle myślę o Zosi, dlaczego ona była inna? Nie zdradzę kim jest, poznacie ją jak będziecie czytać :) Mam nadzieję, że w tomie II poznam odpowiedź?