Ocalałe serca

Nie ma takich słów, które byłyby w stanie idealnie oddać moją miłość do tej książki. Nie jest to uczucie łatwe i klarowne - należy raczej do tych skomplikowanych i pełnych sprzeczności, ale absolutnie to w niej uwielbiam!

"Ocalałe serca" to książka o tym, jak tragedia potrafi połączyć dwie poranione dusze. Jak przekuć traumatyczne doświadczenia w pozytywną iskrę, która rozpalić może płomień nadzieji. To historia pełna bólu, łez i nieśmiałych uśmiechów, która nie pozwoliła mi spać przez długie godziny.

Porwanie stało się początkiem słodko-gorzkiej przyjaźni, a później miłości dwójki zranionych osób. I chociaż przez kilkanaście lat się nienawidzili, to ciemna piwnica zbliżyła ich do siebie nieodwracalnie. Nawet kiedy fizycznie już z niej wyszli, psychicznie nigdy nie opuścili wspólnego miejsca tortur.

Ta książka to coś więcej niż łzawa historia. To niezwykle głęboka, przemyślana i prawdziwa opowieść o niewyobrażalnie trudnych przejściach. Ból bohaterów czuć od pierwszej do ostatniej strony, a ich wychodzenie na prostą obserwowałam ze łzami w oczach. Dean chronił Corę nawet wtedy, kiedy sam narażał dla niej swoje życie. Dawał jej bliskość, której potrzebowała i wolność, której nie chciała.

Relacja romantyczna tej dwójki nie należy do standardowych. Przeszli wiele w przeszłości, a to nic w porównaniu z tym, co zgotował dla nich los. Jednak to, jak ostatecznie ich uczucia dojrzały i dodały im sił - po tysiąckroć mnie wzruszyło.

To jedna z tych książek, którą będę polecać do końca świata i jeden dzień dłużej. Pięknie bolesna, cudownie wzruszająca i niezwykle oryginalna. Musicie poznać ją sami, tylko uważajcie na swoje serca!

🫧”Pamiętaj, że tak długo, jak twoje serce bije, wszystko jest w porządku”🫧

„Ocalałe serca” to książka, która zostawiła mnie roztrzęsioną, wzruszoną i z sercem na dłoni, ale tak dosłownie 😭 To jedna z tych historii, które zostają w człowieku na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Piękna, głęboko poruszająca opowieść o zranionych duszach, które próbują odnaleźć w sobie siłę, by znów zaufać światu i sobie nawzajem ❤🩹

Nie pamiętam, kiedy ostatni raz jakaś książka tak bardzo mnie poruszyła już od pierwszych stron. Wątek porwania, który pojawia się na początku dosłownie mnie rozbił. Czułam same skrajne emocje, głównie strach, ból i ogromną bezsilność… Właśnie to spowodowało, że przez pierwsze sto stron nie potrafiłam powstrzymać łez. Serce mi się łamało z każdym kolejnym rozdziałem, a jednocześnie nie mogłam przestać czytać i oderwać się od tej historii. Czułam się DOSŁOWNIE jak na emocjonalnym rollercoasterze 🥺

Fabuła jest nietuzinkowa, pełna zwrotów akcji, ale to, co naprawdę ją wyróżnia to intensywność emocji i głębia psychologiczna postaci. Główni bohaterowie nie są idealni, są poranieni, nieufni, czasem impulsywni, ale właśnie przez to tak prawdziwi i namacalni. Ich walka o przetrwanie to przede wszystkim walka z własnymi demonami i traumą, której wspólnie doświadczyli.

Autorka stworzyła historię, która boli, ale jednocześnie daje nadzieję. Pokazuje, że nawet najbardziej zranione serce może jeszcze kochać, zaufać i odnaleźć sens w chaosie. Pokochałam sposób w jaki Jennifer Hartmann poprowadziła tę historię 🥹

Uwielbiam tę książkę całym sercem. I naprawdę wierzę, że wiele osób pokocha ją równie mocno jak ja. Jeśli szukacie historii, która poruszy każdą strunę w Waszej duszy, nie pozwoli o sobie zapomnieć i zostawi Was z poczuciem, że właśnie przeczytaliście coś wyjątkowego to KONIECZNIE sięgnijcie po „Ocalałe serca”, zaufajcie mi 🥺

🫧PRZED PRZECZYTANIEM SIĘGNIJCIE PO LISTĘ TW🫧

Reklama

Lubicie sobie popłakać na książce?

Dzisiaj taki wstęp, bo zanim sięgnęłam po „Ocalałe serca” kilka osób mi napisało „będzie ryk”, „przygotuj chusteczki”… i wiecie co? .. chociaż przeczytałam tę historię praktycznie na jednym wdechu, to udało mi się nie uronić ani jednej łezki. Nie ma co mówić, pewnie jest to jedna z trudniejszych książek, po które kiedykolwiek sięgnęłam, jednak jakimś cudem dotrwałam do końca bez mokrych policzków. Jak? .. szczerze mówiąc nie mam zielonego pojęcia. Ta książka pełna jest bólu, cierpienia, negatywnych emocji.. zdecydowanie nie polecam jej osobom, które liczą na lekki i przyjemny romans. Ponadto została naprawdę dobrze napisana. Hartmann nie oszczędza czytelnika, przedstawia brutalne sceny, opisuje ogromną traumę.. a jednak pomimo tego całego okropieństwa, z którym musimy się tu zmierzyć ośmielę się powiedzieć, że ta historia jest po prostu piękna. Znacząca. Wartościowa. Na pewno zostanie ze mną na dłużej, bo o takiej książce nie da się szybko zapomnieć. Jeśli nie boicie się takich powieści.. sięgnijcie po tę.. koniecznie!

„Ocalałe serca” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Jennifer Hartmann. Wcześniej słyszałam co nieco o tej książce, więc sięgając po nią, miałam delikatny zarys tego, czego mogę się po niej spodziewać. Wiedziałam, że będzie to lektura trudna, zagłębiająca się w tematy, które nie każdemu czytelnikowi przypadną do gustu, ale postanowiłam zaryzykować, ponieważ publikacje, które wywołują skrajne emocje to te lubiane przeze mnie najbardziej. Czy zatem mogę zaliczyć „Ocalałe serca” do lektur, które przypadły mi do gustu? Już spieszę z wyjaśnieniem.

Zacznę od tego, że z pewnością nie jest to książka dla każdego, a już na pewno nie dla kogoś, kto nie ukończył osiemnastego roku życia, dlatego niech nikogo nie skusi ta niepozorna okładka, która poza ukazaniem przedmiotu wykorzystanego w fabule, zupełnie nie oddaje tego, co kryje się pomiędzy stronicami.

Cora i Dean — główni bohaterowie publikacji, to dwoje ludzi, którzy na co dzień się tolerują, ale ich interakcje sprowadzają się głównie do działania sobie na nerwy. Oboje znają się jeszcze z czasów szkolnych, ale już w ciągu kilku tygodni mają stać się rodziną, ponieważ mężczyzna jest narzeczonym starszej siostry kobiety. Jednak pewnej nocy ich życie zostaje wywrócone do góry nogami, ponieważ zostają porwani przez seryjnego mordercę i zmuszani do rzeczy, które niektórym się nawet nie śniły. Czy uda im się przeżyć w starej zatęchłej piwnicy, w której zostali zamknięci? Po odpowiedź na to pytanie odsyłam was do lektury.

„Ocalałe serca” to jedna z tych książek, która ma wywołać w czytelniku niepokój. Ma go złapać w swoje szpony i poruszyć do granic możliwości, aby skupił się na fabule jako całości, a nie rozkładał ją na czynniki pierwsze, analizując wszystkie logiczne niedociągnięcia. I przyznam szczerze, że ja również się na to złapałam, szczególnie jeśli chodzi o kwestie porwania i zamknięcia w piwnicy, bo te elementy książki były naprawdę mocne i w zasadzie dopiero teraz, pisząc tę opinię, zaczęłam zastanawiać się nad tym, czy niektóre sceny faktycznie nie były trochę naciągane.

Cała historia jest podzielona na trzy części. I o ile dwie pierwsze były w miarę równe i tak jak już wspominałam — trzymające w napięciu, chociaż nie będę ukrywać, że zdecydowanie bardziej podobały mi się, rozdziały przedstawione z perspektywy Deana, tak ta ostatnia nie do końca mnie poruszyła, przez co moja ogólna ocena poszybowała nieco w dół. Niestety, ale nie do końca rozumiem zachowanie głównej bohaterki, szczególnie w obliczu traumy, którą przeżyła.

Podsumowując: „Ocalałe serca” to lektura, która w ogólnym rozrachunku mi się podobała, jednak nie będę jej polecać kolejnym osobom, ponieważ jest pełna treści, które mogą wywoływać w czytelniku silne, niepożądane emocje, dlatego uważam, że każdy powinien sam zdecydować, czy jest to lektura dla niego. Niemniej jednak dziwi mnie, że na początku książki nie pojawiło się żadne ostrzeżenie dotyczące treści, ponieważ ktoś nieświadomy, kto nie czyta opisów książek, może się nieźle zdziwić, gdy po nią sięgnie.

[ współpraca reklamowa z @wydawnictwopapieroweserca ]

Nie sądziłam, że po takiej ilości przeczytanych książek któraś jeszcze będzie potrafiła mnie zaskoczyć i wywołać tyle emocji. A jednak, Ocalałe Serca tego dokonały.

❗Nie jest to książka dla każdego. Przed przeczytaniem zapoznajcie się z listą ostrzeżeń, ponieważ jest to dark romans dla ludzi o mocnych nerwach.❗

Cora i Dean nienawidzili się od zawsze, mężczyzna miał wkrótce został mężem jej siostry. Pewnego dnia świętowali w barze, nie wiedząc, że będzie to ostatni ze spokojnych dni w ich życiu. Kilka godzin później Cora i Dean zostali porwani przez seryjnego morderce, który zamknął ich w piwnicy i przymuszał do robienia nieludzkich rzeczy. Otarcie się o śmierć może zmienić wszystko, co wcześniej ich łączyło.

Bałam się czytać Ocalałe Serce, bałam się, że nie zniosę takiej ilości bólu. Ta historia jest przykra, łamiące serce, ale uważam, że obowiązkowa dla fanów tego gatunku. Powieść pokazuje nie tylko, co się dzieje z człowiekiem w obliczu zagrożenia życia, ale również jak wygląda stres pourazowy po takiej sytuacji. Powiem szczerze, nie popłakałam się podczas czytania, ale mimo to ta historia mną wstrząsnęła.

Ból i trauma może łączyć. A dla każdego, pomimo cierpienia, istnieje szczęśliwe zakończenie. Poza bólem podczas czytania czułam bezsilność. Denerwowała mnie postawa rodzin pokrzywdzonych, którzy nie potrafili uszanować ich stanu. Książkę czytałam z zapartym tchem i wiem, że to nie będzie ostatnia książka autorstwa Jennifer Hartmann. Autorka porusza ciężki temat, ale robi to z wyczuciem. Nie romantyzuje porwania, nie umniejsza tragedii, a stara się przedstawić realia tego, co dzieje się w głowie takich ludzi. Z początku akcja wystrzeliła do przodu, aby potem skupić się na aspekcie emocjonalnym. Jakiś czas po przeczytaniu ta historia dalej siedzi w mojej głowie, dlatego przyznaję jej ocenę 5/5. Nie zawiodłam się i czekam na więcej. Jeżeli czujecie się na siłach, serdecznie polecam.