Obsesja powziętej zemsty

..Hieronim w młodym wieku stracił matkę, która została zamordowana. Powziął sobie za cel, że zostanie policjantem i odnajdzie mordercę. Jego konsekwentne działania doprowadziły do tego, że dopiął swego, przynajmniej jeśli chodzi o pracę. Gdy zostaje skierowany na komisariat w rodzinnej miejscowości, równolegle do bieżących spraw, rozpoczyna swoje prywatne śledztwo. W międzyczasie poznaje kobietę, z którą zaczyna wiązać konkretne plany... Ale jak to często bywa, plany swoją drogą, a życie swoją...

"Obsesja powziętej zemsty" to tytuł, który mówi wiele o głównym bohaterze. Pragnienie odnalezienia zabójcy matki staje się dla Hirka wręcz obsesją, której podporzadkował swoje życie. Czy się opłaciło? Tego nie zdradzę, ale powiem jedno, że ta książka to prawdziwy sztos. Ponieważ ta historia to moje pierwsze spotkanie z autorem, to nie bardzo wiedziałam czego się spodziewać. Sądząc po okładce, podejrzewałam, że czeka mnie jakiś mocny kryminał, może nawet ociekający mrokiem i krwią. I jakież było moje zaskoczenie, gdy zagłębiając się coraz bardziej w lekturę, odkrywałam coś innego niż oczekiwałam. I jestem z tego powodu bardzo usatysfakcjonowana.

Świetna fabuła, której kanwą jest wątek kryminalny, wciąga zagadkową śmiercią matki Hieronima, podążaniem wraz z nim, krok po kroku w śledztwie, by w konsekwencji odkryć coś, czego chyba nikt się niespodziewał. Możemy zaobserwować, jak brak matki wpłynął na dalsze życie chłopaka, śledzimy jego powroty do przeszłości, odczuwamy emocje, rozkminy psychologiczne. Ale poboczne wątki, jak choćby damsko-męskie relacje, a nawet historia Głogowa wrzucana mimochodem przez jednego z policjantów, są nie mniej ważne, a wręcz stanowią dopełnienie tej historii nadając jej lekkości i dużą dawkę humoru. I właśnie ten humor, który współgra z moim, zdobył moje serce. Szczególnie zawładnęła nim Kinga wraz ze swoim powiedzonkiem. Nawet teraz chce mi się wybuchnąć śmiechem, gdy sobie to przypomnę.

Książkę polecam każdemu!! Wspaniale spedziłam z nią czas i mam ogromną nadzieję na kontynuację. Polubiłam się z Żartowicami i ich mieszkańcami. Wrócę tam z wielką przyjemnością.

"Obsesja powziętej zemsty" autorstwa Stefan Górawski to kryminał z wyraźnie zarysowanym tłem obyczajowym, w którym zemsta przestaje być jedynie motywem fabularnym, a staje się osią całego życia bohatera.

Obsesja to powracająca, prześladująca myśl. W zależności od natężenia może być jedynie uporczywym wspomnieniem albo przerodzić się w jednostkę chorobową. Sierżant Hieronim Wrosta od dzieciństwa żyje jedną obietnicą — złożoną na grobie matki przysięgą odnalezienia jej zabójcy. Właśnie ta przysięga determinuje całe jego dorosłe życie. Wstępuje do policji wyłącznie w jednym celu: aby doprowadzić do demaskacji mordercy.

Zazwyczaj kryminały rozpoczynają się od zbrodni i dynamicznego śledztwa. Tutaj morderstwo również stanowi punkt wyjścia, jednak na rozwiązanie sprawy czytelnik musi poczekać. To nie tylko historia dochodzenia, lecz przede wszystkim opowieść o traumie z dzieciństwa, która nie pozwala bohaterowi normalnie funkcjonować i rzutuje na każdą jego decyzję.

Autor bardzo wyraźnie i przekonująco buduje charakterystykę postaci. Hieronim wzbudza sympatię od pierwszych stron — jest konsekwentny, uparty, momentami wręcz zbyt zawzięty. Pojawia się jednak pytanie: czy jego działanie to jeszcze determinacja, czy już niebezpieczna obsesja? Z kolei jego koleżanka Kinga potrafi mocno zirytować, co tylko dowodzi, jak dobrze dobrani i wiarygodni są bohaterowie.

Na uwagę zasługuje ciekawie poprowadzona narracja z dwóch punktów widzenia, która pozwala lepiej zrozumieć motywacje postaci i stopniowo odkrywać kolejne elementy układanki. Fabuła jest dobrze skonstruowana, wartka i pełna zaskakujących zwrotów akcji. Bardzo interesująco został przedstawiony także nietuzinkowy sposób dokonania zbrodni — na tyle oryginalny, że nawet ja, mimo wychowania na wsi, musiałam sprawdzić w internecie, jak dokładnie wygląda narzędzie użyte przez sprawcę.

Warto również wspomnieć o oprawie graficznej książki. Okładka jest bardzo ciekawa i przyciąga uwagę już od pierwszego spojrzenia. Jej klimat dobrze współgra z tematyką powieści, budując napięcie i zapowiadając mroczną, pełną emocji historię.

To jednak nie tylko kryminał. Oprócz śledztwa poznajemy rozterki wewnętrzne Hieronima oraz lokalne realia, które nadają powieści autentyczności. Autor umiejętnie łączy wątki sensacyjne z obyczajowymi, nie zapominając o momentach humoru, które równoważą ciężar tematu.

Choć początkowo trudno było mi w pełni wdrożyć się w historię, z każdą kolejną stroną powieść wciągała coraz bardziej. Zakończenie okazało się bardzo satysfakcjonujące i skłaniające do refleksji. Czy zemsta rzeczywiście przynosi ukojenie? Czy warto podporządkować jej całe życie? A może prawdziwa sprawiedliwość ma zupełnie inne oblicze?

„Obsesja powziętej zemsty” to nieszablonowy kryminał z bogatym tłem obyczajowym, poruszający zagadnienia winy, kary, sprawiedliwości i siły dziecięcej traumy. To lektura pełna intryg, emocji i refleksji — zdecydowanie warta uwagi. Po skończeniu książki pozostaje nadzieja, że to jeszcze nie ostatnie spotkanie z Hieronimem Wrostą.

"Obsesja powziętej zemsty" Stefan Górawski

*Wracając myślami do przeszłości naszych lat dzieciństwa, zapewne pamiętamy, że jednym z najczęstszych pytań, jakie nam wówczas zadawano, było: „Kim chcesz zostać w przyszłości?” Najpierw to pytanie zadawali nam nasi bliscy, a później wkroczyło ono wspólnie z nami w szkolne mury. Odpowiedzi na nie były oczywiście różne, a dorośli nie do końca przykładali do nich wagę, zdając sobie sprawę, że zanim rzeczywiście nadejdzie moment, kiedy młody człowiek stanie przed podjęciem takowej decyzji, musi upłynąć jeszcze dużo czasu i tym samym jego wizja własnej przyszłości jeszcze wielokrotnie będzie ewaluowała. Są jednak decyzje i wybory, które, choć podejmuje je dziecko, pozostają na zawsze niezmienne, bowiem nie liczy się wiek, a motywacja ich podjęcia, o czym w swojej najnowszej książce „Obsesja powziętej zemsty” pisze Stefan Górawski - strona autorska A ja dziś chciałabym wam moi kochani o tej, co już teraz mogę zdradzić, mrocznej i niezwykle wciągającej powieści obyczajowo – kryminalnej opowiedzieć.

Wraz z rozpoczęciem lektury książki, wspólnie z jej głównym bohaterem Hieronimem Wrostą, trafiamy do niewielkiej wioski Żartowice nieopodal Głogowa. Jest to rodzinna miejscowość mężczyzny, do której wraca po latach nauki, aby podjąć pracę w tutejszym komisariacie policji. Nie da się ukryć, że w szeregi załogi trafił bardzo skuteczny w swych służbowych działaniach sierżant, co cieszy komendanta posterunku. Nikt jednak poza samym Hieronimem nie wie jeszcze, że sprawy służbowe stanowią dla niego wyłącznie konieczny dodatek do najważniejszego celu, w jakim się tu zjawił i któremu już, jako dziecko zdecydował się podporządkować swoje całe życie. Nigdy nie wymazał bowiem z pamięci obrazu zamordowanej matki i nie zagłuszył słów obietnicy złożonej na jej grobie. Słowa przyrzeczenia złożonego najważniejszej osobie w życiu wówczas małego chłopca w najgorszym dniu jego życia, w momencie, kiedy my czytelnicy zaczynamy mu towarzyszyć, mogą wreszcie zacząć się wypełniać. Uważny czytelnik na pewno już po samym tytule książki domyśli się, że chodzi o zemstę na bydlaku, który po dziś dzień nie poniósł kary za zbrodnię popełnioną w niewyjaśnionych okolicznościach.

Tak oto każdy, kto zechce spędzić z tą powieścią swój wolny czas, do czego serdecznie zachęcam, stanie się niejako śledczymi wspólnie z Hieronimem starającym się na własną rękę znaleźć poszlaki prowadzące do rozwiązania zagadki kryminalnej. Nie jest to jednak łatwe, jeśli mamy do czynienia z małą zamkniętą społecznością. Już sam fakt, że ktoś zaczyna grzebać w zamkniętej przecież sprawie sprzed lat, budzi niechęć do policjanta. Zresztą rozmawiać z policją nikt nie lubi. Autor wspaniale oddał realia relacji międzyludzkich panujących na wsi, gdzie wszyscy wszystko o sobie wzajemnie wiedzą, ale kiedy trzeba, udają, że nie wiedzą nic. Jednak siła plotki jest większa, aniżeli konieczność trzymania języka za zębami. I to właśnie ona jest nitką, za którą podążamy, wydawać by się mogło do zamierzonego celu. Jednak nie jest to proces prosty i oczywisty, gdyż na jaw wychodzą kolejne tajemnice i sekrety, które podsycają naszą ciekawość, ale także nasilają nerwy i emocje Hieronima, któremu z racji osobistego wymiaru sprawy nie jest łatwo się zdystansować, a wręcz jest to niemożliwe.

I tutaj dochodzimy do kolejnego ważnego aspektu, jakim jest płaszczyzna psychologiczna książki, a przedmiotem jej rozważania staje się rodzące się pytanie: Gdzie jest i jak cienka jest granica między zemstą a obsesją? Stefan Górawski na kartach swojego najmłodszego literackiego dziecka wręcz obrazowo pokazał, jak bardzo mocno chęć zemsty podsycana traumatycznymi przeżyciami z dzieciństwa rzuca cień na dorosłe życie człowieka, kształtując jego relacje, decyzje i ogólne poczucie szczęścia. Musicie bowiem wiedzieć, że zakorzenione w naszym bohaterze poczucie niesprawiedliwości i krzywdy nie wynika jedynie z cierpienia po stracie rodzica, ale także, o czym przekonacie się, czytając książkę, z bolesnych doświadczeń już po jego tragicznej śmierci, których wspomnienia nieustannie i uporczywie do niego wracają, a my czytelnicy w ten sposób je poznajemy. Sprawdźcie koniecznie, czy Hieronimowi uda się zapanować nad swoimi emocjami, co jest niezbędne, by wytropić mordercę.

A wytropić go nie będzie łatwo, zarówno sierżantowi Wroście, jak i nam, którzy z pozycji własnego fotela zagłębimy się w lekturze. Stefan Górawski postarał się bardzo, aby utrudnić nam to zadanie poprzez wspaniałą kreację wszystkich bohaterów, których spotkamy w powieści. Każdy z nich jest tak bardzo wielowymiarowy, a przy tym niejednoznaczny, że nie sposób do ostatniego zapisanego w książce zdania wskazać mordercy. Żadna z postaci nie jest kryształowa, ale też nikt tutaj nie jest do końca zły. Całokształt historii, którą oddał w nasze ręce pisarz, wyłania nam się niespiesznie, lecz nieprzerwanie buduje wciąż rosnące napięcie. Jestem przekonana, że podobnie, jak ja będziecie chcieli odkryć sprawcę zbrodni jeszcze zanim sam autor odkryje przed nami całą prawdę. I uwierzcie mi, że kilkukrotnie będziecie przekonani, że wam się to udało, by za chwilę przekonać się, że to tylko złudzenie. Autor bowiem niezwykle skutecznie wodzi nas na manowce, niespodziewanie serwując nam zaskakujące fakty i zwroty akcji.

Mam nadzieję, że już teraz udało mi się przekonać was, że jest to warta uwagi powieść. Jednak to jeszcze nie wszystko, co chcę wam o niej powiedzieć. A to dlatego, że jak wspomniałam na początku recenzji, jest to kryminał wzbogacony bardzo ciekawą warstwą obyczajową, w której autor główny nacisk kładzie na wpływ niszczącej chęci zemsty na relacje międzyludzkie także te uczuciowe, opierające się na próbie zbudowania trwałego i szczęśliwego związku. I tutaj kolejna ciekawostka. Otóż wątek obyczajowy zaskakuje nas, gdyż poprzez jedną z postaci, którą spotkamy w książce, sprawia, że pragnienie zemsty przybiera różne oblicza, a nam przypomina, że pozory mogą mylić, gdyż często zapominamy o tym, że za takim, a nie innym zachowaniem każdego człowieka kryje się znana wyłącznie jemu historia jego życia.

To, o czym trzeba powiedzieć, to fakt, że jest to tytuł, po który może i powinien sięgnąć wyłączne dorosły czytelnik. Literaturą dla osób 18+ czynią go dwa czynniki. Pierwszy z nich to elementy erotyki, która jest znaczącą częścią fabuły książki. Choć nie jest ona w żadnej mierze nader dosłowna, to zdecydowanie przemawia do wyobraźni odbiorcy, a także pokazuje, jak silnym narzędziem władzy, manipulacji i emocjonalnego zniewolenia jest seksualność i pożądanie. Ponadto, w moim odczuciu wartość tej książki, którą zdecydowanie tworzy nie tylko rozrywka kryminalna, a także świetny humor, ale również aspekt psychologiczny, na pewno bardziej dostrzeże i doceni ktoś, kto przechowuje w sercu i duszy głębsze przeżycia. Nosi na swoich barkach bagaż życiowych doświadczeń. Wie jak skomplikowane i trudne bywa życie oraz jak ciężkim brzemieniem mogą stać się dla nas dziejące się w nim wydarzenia odciskające swoje piętno na naszej przyszłości, aniżeli młody człowiek, który jest dopiero u progu dorosłego życia.

„Obsesja powziętej zemsty” to niezwykle realistyczna w swojej wymowie lektura, gdzie wszystko, o czym w niej przeczytamy, mogłoby dziać się gdzieś blisko nas, a nawet to my sami moglibyśmy być bohaterami opisywanych wydarzeń. To książka, od której nie można oderwać się ani na chwilę ze względu na ciekawą i wciągającą zagadkę kryminalną, a także dające do myślenia i wzbudzające refleksje wątki ją uzupełniające i bez wątpienia wzbogacające. To opowieść o człowieku, który nie potrafi uwolnić się od przeszłości i dąży do odkrycia prawdy o zbrodni, która zniszczyła jego dzieciństwo. Na zakończenie powiem wam jeszcze, że podobnie, jak miało to miejsce, w poprzednich książkach autora, tak również i teraz czeka na was wiele smaczków z historii lokalnej autora. Tym razem na temat Głogowa.

*Literatura +18

W rasowym kryminale na początku znajdują trupa i przez całą książkę wyjaśniają kto zabił. Nie inaczej jest u Stefana Górawskiego. Trup jest, ale na znalezienie sprawcy czeka się latami, więc syn ofiary postanawia sam wziąć sprawę we własne ręce. To swoista obsesja. Pozornie wydaje się, że wstąpienie w szeregi Policji ułatwi sprawę, a potem się okazuje, że niekoniecznie. Mamy tu ciekawie poprowadzoną narrację z dwóch punktów widzenia z wyraźnie zarysowaną charakterystyką postaci. Opowieść o traumie z dzieciństwa przeplata się z wątkami humorystycznymi. Polecam kawał o 110 letnim traktorzyście, który chce się żenić z 95 letnią dojarką (s. 64), który opowiadają sobie policjanci na cotygodniowej odprawie.

Mało jest pozytywnych kobiet w tej powieści, a jeśli są, to albo krzywdzą Hieronima (macocha, przyrodnia siostra, Kinga), albo są bezwolne (matka, obie babcie, Klaudia). Być może bohater tylko takie spotykał na swojej drodze. Tak bywa w życiu. Osoba skrzywdzona w dzieciństwie ma spaczony obraz relacji damsko-męskich, skupia się nadmiernie na pracy, kosztem życia prywatnego.

I ten ząb z kultywatora - tu autor był naprawdę oryginalny wybierając narzędzie zbrodni, aż musiałam odpalić Google, aby dokładnie obejrzeć sobie rzeczony kultywator.

Oczekiwałam, że na koniec dowiemy się czegoś więcej o mamie, oprócz tego jak została zabita. Ale może to jest zadanie na następną część? Może Hieronim podejmie się rozwikłania sprawy zaginięcia Agaty z Wrotli?

Książkę czyta się świetnie i to jest jej największy atut, a że może powodować kontrowersje, ba nawet spory, to już stanowi o tym, że wykreowany świat jest pełnokrwisty i bardzo prawdopodobny.

I pamiętajcie „ściany mają oczy”.