Obietnica Perydotu. Święte Kamienie. Tom 2

Mój czytelniczy 2024 rok rozpoczęłam od romantasy, dlatego doszłam do wniosku, że zakończę go również lekturą książki z tego gatunku. „Obietnica Perydotu” to drugi tom serii „Święte kamienie” autorstwa Kate Golden i moja 200 przeczytana w mijającym roku książka. Na podsumowania przyjdzie jeszcze czas, więc skupmy się teraz na kontynuacji losów Arwen Valondale i Kane’a Ravenwooda.

Historia opisana w „Obietnicy Perydotu” jest bezpośrednią kontynuacją „Świtu Onyxu”, dlatego jeżeli nie mieliście jeszcze okazji jej czytać, zacznijcie swoją przygodę ze „Świętymi kamieniami” właśnie od tej publikacji, ponieważ dzięki temu unikniecie licznych spoilerów.

Po spektakularnym zakończeniu pierwszego tomu byłam bardzo ciekawa, jak dalej potoczą się losy Arwen i Kane'a. W pierwszym tomie mocno im kibicowałam, dlatego zastanawiałam się, czy panna Valondale wybaczy Ravenwoodowi, że ukrył przed nią bardzo istotną informację. Czy tak się stało? Tego wam nie zdradzę, ale zapewniam was, że w tym tomie będzie iskrzyć i to nie tylko pomiędzy dwójką głównych bohaterów.

Podobnie jak w pierwszym tomie, autorka stworzyła dość interesującą fabułę kręcącą się głównie wokół poszukiwania Sztyletu Słońca. Jednak w drugiej części również dało zauważyć się to, że autorka ma mały problem z tempem prowadzonej przez siebie fabuły. Na początku jest ono wyważone, a poszczególne wydarzenia mają swój odpowiedni czas i miejsce. Kolejna część jest natomiast rozwleczona do granic możliwości, co w pewnym momencie zaczyna nużyć czytelnika, by wreszcie kilka końcowych rozdziałów wyskoczyło jak z procy, by gnać do przodu na złamanie karku. W pierwszej części starałam się patrzeć na to przychylnym okiem, ponieważ był to literacki debiut autorki, ale po lekturze drugiego tomu, widzę, że zaczyna być to w jej przypadku normą.

„Obietnica Perydotu” nie jest lekturą idealną i osoby, które czytają zdecydowanie więcej powieści fantasy, pewnie będą miały jej zdecydowanie więcej do zarzucenia niż ja, jednak w ogólnym rozrachunku lekturę tego tomu mogę zaliczyć do udanych. Ma ona oczywiście swoje lepsze i gorsze momenty, ale końcówka jest na tyle interesująca, że bardzo ciekawi mnie, co wydarzy się w kolejnej części, na którą będę czekać z niecierpliwością.

Rok temu zachwyciłam się książką Kate Golden „Świt Onyksu”, otwierającą serię „Święte Kamienie”. Pokochałam ją za swoją prostotę, bohaterów, piękny język, płynność oraz plastyczność. Dlatego tym bardziej jestem przeszczęśliwa, że tak długo wyczekiwana przeze mnie Księga II, „Obietnica Perydotu”, okazała się nie tylko tak samo świetna, ale jeszcze lepsza! A ja z dumą objęłam ją swoim patronatem i już teraz polecam Wam ją z całego serca!

Fabuła rozpoczyna się w miejscu zakończenia poprzednich wydarzeń, które jak wiecie, były dość dramatyczne (a jeśli nie, to wyraźny znak, że wiedzę tę należy uzupełnić!). Zmieniło się wiele, sojusz chwieje się w posadach, ciepłe uczucia zmieniły się we wściekłość i chęć zemsty, jednak zagrożenie, jakie wisi nad królestwami ze strony króla Lazarusa, jest nieustanne. Aby mieć jakiekolwiek szanse na sukces, Arwen musi wznieść się ponad osobiste animozje i wraz z grupą przyjaciół wyruszyć na poszukiwania legendarnego artefaktu – Sztyletu Słońca. Ponadto dziewczyna musi zaakceptować swoją przeszłość oraz wydobyć moc, która może okazać się śmiertelnym zagrożeniem dla nich wszystkich.

Doprawdy nie wiem, co to za czary, ale Golden po raz kolejny swoją powieścią porwała mnie bez reszty. To, jak kreuje świat oparty na magii kamieni, prowadzi płynnie przez meandry opowieści, zaklina rzeczywistość oraz porywa w wir wydarzeń, jest po prostu niesamowite! Gwarantuję Wam, że nie będziecie potrafili się oderwać od tej książki. Wątki i motywy, z jakich czerpie, konstrukcja bohaterów oraz zwroty akcji są dopracowane, sama zaś autorka nie raz wodzi nas za nos, wciąga w malowniczą, ale i niebezpieczną fabułę, by na koniec rzucić na kolana nie tylko króla. Siła rażenia tej opowieści jest naprawdę powalająca.

Uwielbiam poszczególne postaci, ich indywidualność i rzecz jasna urok osobisty, ich humor, sarkazm oraz więź, jaka powstaje między nimi w obliczu wyzwań i przeżyć, a te są chwilami wręcz szalone. Wyruszamy do dżungli, jaskini (zarówno hazardu, jak i takiej magicznej), szemranego miasteczka… Zresztą gdziekolwiek zabiera nas autorka, wszędzie czuć wyjątkowy klimat miejsca, raz czarujący, innymi razem duszny i przerażający. No i motyw KOGUCIKÓW! Ile się uśmiałam to moje, a panowie są rewelacyjni. Tu naprawdę nic nikomu nie brakuje. Wątek romantyczny jest poprowadzony wspaniale i absolutnie nie przysłania fabuły, jednak miejcie na uwadze, że pojawiają się tu treści nieodpowiednie dla niepełnoletnich czytelników.

Ta książka mnie uwiodła! Pokrzepiła i oczarowała, złamała serce, by ponownie poskładać je na nowo, po czym zostawiła wstrząśniętą oraz zdruzgotaną! Jeśli Golden startuje do miana autorki porzucającej czytelnika w najgorszym możliwym momencie, to śmiało zmierza po medal. Tak się zwyczajnie ludziom nie robi!

Jeśli kochacie serię „Cursebreakers” Kemmerer czy „Fałszywy pocałunek” Pearson, ta książka to dla Was pozycja obowiązkowa! Polecam z głębi czytelniczego serducha i mam nadzieję, że pokochacie ją równie mocno, jak ja!