O jeden diament za daleko. Tego kwiatu jest pół światu. Tom 2

Diamenty nie zawsze są najlepszym przyjacielem kobiety

„Niebo złote ci otworzę, jeno wyjmij mi z tych oczu widmo pustego portfela „

Deficyt finansowy, kto nie zna tego pojęcia. Myślę, że każdy, kto ma wiele marzeń, a portfel świeci pustkami i snuje rozważania jakby tu nagle się wzbogacić. Z pustego i Salomon nie naleje, kiedy pustki na koncie. Gdy nie ma perspektyw na spadek, a wygrana w totolotka, to tylko mrzonki, to można jak bohaterki książki wymyślić napad na bank, a jeszcze lepiej na jubilera. Oczywiście w sferze żartów i wyobraźni. A co jeśli napad na jubilera naprawdę ma miejsce kilka dni później i znika cenna kolia z diamentami. Majka zakręcona dziewczyna, znana z pierwszej części „ Tego kwiatu jest pół światu” pakuje się w nowe kłopoty, chociaż nie robi tego umyślnie. Nieszczęsne rozważania na temat napadu sprawiają, że staje się podejrzaną numer jeden. Jakby by miała mało kłopotów, dodatkowo pojawia się trup, który może zostać przypisany do listy przewinień Majki.

Nie ma obawy nie jest, to rasowy kryminał, ale niezwykła mieszanka obyczaju z kryminałem i szczyptą romansu, która zapewni mnóstwo dobrej zabawy i możliwość oderwania się od rzeczywistości. „ O jeden diament za daleko „ , to lekka zwariowana komedia pomyłek o zabarwieniu kryminalnym z groteskowymi bohaterami. Znakomita kontynuacja przygód niefrasobliwej Majki, która co krok wplątuje się w nowe kłopoty. Trzeba przyznać, że życie głównej bohaterki jest równie nieprzewidywalne tak cały wątek kryminalny. Poszukiwanie zbrodniarza śledziłam z zapartym tchem, cały czas zastanawiając się kto mógł tego dokonać. Znajdzie się tu także coś dla fanów kocich historii. Nie jest tajemnicą, że autorka jest wielbicielką kotów, sama ma w domu kilka, więc podobnie jak w poprzedniej części koty grają tu kluczowe role, a zwłaszcza szalony kocur Loki.

Radomska stworzyła świetną historię pełną niespodziewanych zwrotów akcji bazującą na humorze i dynamicznych dialogach o dość przewrotnym tytule, który skojarzył mi się z filmem „ O jeden most za daleko „ , ale daję słowo nie jest to dramat wojenny. Powinna raczej nosić tytuł „ O jedno marzenie za daleko „ , bo w życiu trzeba uważać o czym się marzy i nie wypowiadać głośno swoich myśli, aby się nie zmaterializowały.

Szczerze polecam i jeżeli jeszcze ktoś nie czytał poprzedniej części zachęcam gorąco, bo czas nadrobić zaległości, gdyż Majka wkrótce powraca z nowymi przygodami w kolejnej książce „ Przypadki chodzą parami „ Premiera już 29 stycznia.

„Zgnębiona kobieta rzadko jest w stanie myśleć racjonalnie. „