Nowy świt. Między jeziorami. Tom 3

Od pierwszych stron 𝑁𝑜𝑤𝑒𝑔𝑜 ś𝑤𝑖𝑡𝑢 miałam wrażenie, że po raz kolejny wchodzę w świat pełen emocji i niepewności, w którym bohaterowie muszą stawiać czoła trudnym wyborom. Historia Amalii i ludzi wokół niej poruszała mnie, czasem przytłaczała, ale przede wszystkim dawała poczucie bliskości z ich losem. Lektura wciągnęła mnie tak bardzo, że trudno mi było się oderwać od przeżyć, które autorka tak żywo i realistycznie opisywała. Zwróciło moją uwagę, że nawet zwykłe sytuacje, małe gesty i spotkania z innymi potrafiły wprowadzać trochę nadziei i ciepła w świecie pełnym trudów. Jednocześnie autorka nie unikała trudnych tematów, pozwalając mi poczuć, jak wielką siłę mają miłość, lojalność i tęsknota za tym, co utracone.

Magdalena Wala w bardzo realistyczny sposób oddaje atmosferę tamtych czasów, pokazuje, jak wielkie znaczenie miała tożsamość narodowa i jak tragiczne mogły być decyzje ludzi, którzy musieli wybierać między przynależnością a przetrwaniem. Każda strona powieści jest pełna emocji, od miłości i oddania po rozpacz i bezsilność wobec otaczającej niesprawiedliwości. Polityczne tło tamtego czasu, weryfikacja narodowościowa autochtonów oraz codzienne wyzwania nadają historii dramatyzmu i autentyczności. Wszystko to pozwoliło autorce pokazać, jak skomplikowana i wymagająca była ta historia.

𝑁𝑜𝑤𝑦 ś𝑤𝑖𝑡 to poruszająca opowieść osadzona w trudnej historycznej rzeczywistości powojennych Prus Wschodnich. Miał to być trzeci i zarazem finałowy tom cyklu Między jeziorami, ale, jak wiadomo, Magdalena Wala postanowiła kontynuować sagę, tym razem oddając głos Libasiowi Schimanskiemu, młodszemu bratu Amalii, który przeżył ciężkie walki na froncie wschodnim. Ciekawa jestem, co przyniesie dalszy ciąg tej niezwykłej opowieści.

„Nowy świt” to już trzeci tom serii Między jeziorami od Magdaleny Wali.

Przed Amalią, po ponownym spotkaniu z Piotrem staje wiele dylematów, ale o fabule pozwolę sobie nie pisać. Po pierwsze to tom trzeci, a po drugie nie jest to książka, która fabułą stoi.

Doceniam tę część bardzo. Większość stanowi wewnętrzna walka Amalii, a ma co walczyć. Próba poradzenia sobie z brutalnym gwałtem dokonanym przez Sowietów, szczególnie kiedy pragnienie bliskości z odnalezionym Piotrem staje się nie do zniesienia, a demony przeszłości tylko czekają na jakiekolwiek gesty czułości i dobroci. Do tego konflikt tożsamości - sytuacja Mazurów przed wojną zamieszkujących Prusy staje się dramatyczna. Nie są traktowani jak Niemcy (przez samych Niemców), polskie komunistyczne władze chcą zatrzymać ich na dawnych jeziornych terenach, a napływający nowi osadnicy - Polacy, nienawidzą ich i zaliczają do kategorii parszywych Szwabów. Amalia stoi między wyborem prawdziwej miłości, opieki nad młodszą siostrą i walki, aby odzyskać córeczkę wywiezioną przez teściów w głąb okupowanych Niemiec. Chciałaby zostać Mazurką ze swoją kulturą, religią i pięknymi jeziorami, Piotr chciałby aby porzuciła to dla polskiego obywatelstwa, szansa na odzyskanie córki wydaje się być realna jedynie jeśli postanowi być Niemką.

Ta historia doskonale ukazuje brutalne losy przesiedlanej ludności - i Mazurów wywożonych w nieznane na zachód i wschód, a także Polaków - tych bardziej brutalnych, chętnych na wzbogacenie z Polski centralnej i tych z kresów wschodnich, którzy na własnej skórze doświadczyli sowieckiego „wyzwolenia”. Pokazuje, że koniec wojny, nie dla wszystkich oznaczał pokój, a niekiedy tylko dalsze, niestety niejednokrotnie gorsze cierpienia niż przeszłe lata.

Nie jest to absolutnie powieść dla ludzi lubiących zwroty akcji, skomplikowaną fabułę, bo choć stawka i emocje są wysokie, to styl pisania Autorki, w którym wszystko omawia po kolei, dużo czasu poświęcając na wewnętrzną analizę wydarzeń politycznych i społecznych w myślach głównej bohaterki, sprawia, że to jednak powolna lektura i powolna seria.

Pierwotnie, co możemy odczytać w posłowiu, książka ta, miała zwieńczać całą serię Między jeziorami, jednak na moim regale do przeczytania czeka kolejny tom wydany niedawno. Jestem ciekawa co wniesie do całej trylogii, szczególnie że ja osobiście bardzo jestem zadowolona z zakończenia. Będę dawać znać!

"Nowy świt" Magdaleny Wali – finałowy tom serii "Między jeziorami" – to emocjonująca, ale i pouczająca opowieść o życiu po II wojnie światowej w Prusach Wschodnich.

Magdalena Wala z niezwykłą umiejętnością splata losy Amalii z burzliwą historią tamtego okresu. Czytając Nowy świt odczuwa się wagę decyzji, przed którymi staje bohaterka: między bezpieczeństwem a tęsknotą za rodziną, między nowym życiem a przeszłością. Książka zaskakuje realizmem emocji i postaci, które są wyraźnie zarysowane, pełne życia i przekonująco ludzkie. Jej opowieść jest zarówno lekcją historii, jak i analizą ludzkich uczuć i dylematów. Powieść porusza tematy takie jak tożsamość narodowa, trudność dokonywania wyborów oraz konsekwencje wojny dla jednostki.

"Nowy świt" to także opowieść o trudnych czasach po II wojnie światowej, o przemianach społecznych i bólu narodowym. Autorka odważnie wkracza w tematy trudne i bolesne, ukazując historię przez pryzmat dramatów swoich bohaterów.

To powieść, która trzyma w napięciu, ale też pozwala lepiej zrozumieć historię Europy. Magdalena Wala świetnie wykorzystuje historyczne tło, aby opowiedzieć uniwersalną opowieść o ludzkiej sile i odwadze. Nowy świt więc nie jest tylko znakomitą powieścią historyczną, ale przede wszystkim poruszającym obrazem ludzkich losów w trudnym okresie historii.

Seria "Między jeziorami" Magdaleny Wali, zakończona przez Nowy świt, to epicka podróż przez historię oraz prawdziwie poruszająca opowieść o ludzkich losach. Gorąco polecam tę serię jako wyjątkowe połączenie faktów historycznych i bogatej narracji, idealną dla każdego poszukiwacza wciągających i znaczących lektur.

.

"Między jeziorami" Magdaleny Wali to seria która trzyma za serce tak bardzo, że czytelnik wręcz namacalnie odczuwa wszystkie uczucia i emocje towarzyszące tej historii. A opowieść ta jest pełna bólu i cierpienia przez które ostatkiem sił przebija się miłość która tłu się w bohaterach niczym ostatnia iskierka nadziei.

"Nowy świt" to ostatni tom trylogii której akcja osadzona jest w czasach drugiej wojny światowej. Ostatnia część to czas kiedy Polscy zajmują Prusy Wschodnie. Amelia cudem wydobyta przez Piotra z wagonu by przeżyć i nie narazić ukochanego na problemy udaje jego żonę. Tęskni jednak bardzo za córeczką i siostrą a ból spowodowany rozdarciem pomiędzy Piotrem a bliskimi nie daje jej spokoju. Kobieta widząc okrucieństwo jakie nadal wokół niej się toczy , nienawiść pomiędzy narodami i bestialstwo wciąż pełna jest obaw o swój los i los najbliższej rodziny.

Musi dokonać wielu wyborów...

Czy miłość zwycięży i czy historia Amelii zakończy się pozytywnie?

Życie podczas wojny odsłania zupełnie inne ludzkie oblicza. Niewyobrażalne okrucieństwo, bestialstwo i odczłowieczenie dochodzi do głosu by zagłuszyć to co w ludzkiej naturze dobre. Czasem jednak miłość pozwala przetrwać to co wręcz jest nie do przeżycia a nadzieja ogrzewa serce które zatrzymuje się z bólu i cierpienia.

Książka "Nowy świt" jak i cała seria to opowieść która naszpikowana jest emocjami i uczuciami. Wyciska łzy z oczu sprawiając, że niełatwo zapomnieć o tym co się przeczytało.

.

"Przez Niemców traktowani jak Polacy, przez Polaków jak Niemcy, w jakimkolwiek państwie się osiedlą, będą uważani za obywateli drugiej kategorii. Element zawsze podejrzany, łatwy do posadzenia o sprzyjanie wrogowi."

Jesienią 1945 roku Polacy zajmują Prusy Wschodnie, a dla ich mieszkańców rozpoczyna się trudny czas wyboru - wyjechać na zachód, pozostawiając za sobą cały dobytek życia, czy poddać się weryfikacji i przyjąć polskie obywatelstwo, mimo iż nie czują się ani trochę Polakami. Za mało polscy dla Polaków, za bardzo podejrzani o współpracę z wrogiem dla Niemców. Nikt nie szanuje ich narodowej przynależności, ich poczucia autonomii.

Trudno docenić wartość tej książki i zrozumieć zawiłe losy bohaterów bez znajomosci poprzednich dwóch tomów. Pamietam nadal jak bardzo mnie one poruszyły. Tego poruszenia w "Nowym świcie" było znacznie mniej, ale kilka razy serce zabiło mi mocniej ze wzruszenia. Brakowało mi domknięcia historii, dlatego z niecierpliwością wypatrywałam zakończenia serii. Choć nie czułam już tak silnych emocji, jakie towarzyszyły mi podczas lektury "W sercu wroga" i "Czasu złych snów", czuję się usatysfakcjonowana zakończeniem cyklu. Całość będę wspominała jako wyjątkowy obraz narodowościowych zależności w trudnych, wojennych czasach, porywy serca w zderzeniu z podłościami, do których na tle narodowościowym są w stanie posunąć się ludzie. To była wciągająca mieszanka miłości i nienawiści, szacunku i pogardy, dumy i pokory, dobroci serca i nieszczerych intencji.