Nimfa

Cały czas staram się nadrabiać w audiobookach stary stos recenzencki. W styczniu wysłuchałam książkę Andrzeja Konefała "Nimfa". Jest to powieść z rodzaju science fiction. Niestety, nie bardzo przypadła mi ona do gustu..

Katarzyna Mariańska traci w wypadku swojego synka Kubusia. Nie może przeboleć jego straty. Okazuje się, że ta historia ma drugie dno.. Za chwilę kobieta budzi się w zupełnie innym miejscu. Osadzona w nowej rzeczywistości nie potrafi zrozumieć, czemu obca dziewczynka mówi na nią mamo. I podobno ma męża Dawida. Czuję się, jakby nie była sobą. W dodatku zna się na broni i potrafi sobie poradzić w niebezpiecznych sytuacjach. Czy jej syn na pewno zginął?

Miałam kompletny mętlik po lekturze tej książki. Jakoś mi się to wszystko nie sklejało. Nie czułam flow tej historii. Jestem świadoma, że to debiut i trochę szlifu brakuje autorowi, jednak ciężko mi było się w to wszystko wgryźć. Przyznam się bez bicia, że akurat z gatunkiem science fiction miałam dotąd mało do czynienia. Bardziej miałam wrażenie, że autor wzoruje się na amerykańskich filmach z tego gatunku. Ciężko mi w ogóle cokolwiek więcej napisać na temat tej książki, bo mimo, że słuchałam jej niecały miesiąc temu to mało już z niej coś pamiętam. Ot, kolejna pozycja odhaczona. I to by było na tyle.

"Wstałam, omijając części maszyny, i nadal nie mogłam uwierzyć, że uczestniczyłam w czymś, co musiało być snem. To na pewno był sen, gdyż innego wyjaśnienia być nie mogło."

Przyznam, że kiedy przeczytałam opis debiutu literackiego Andrzeja Konefała "Nimfa" widziałam, że będę chciała ją przeczytać. Nie wiem czego się spodziewałam, dramatu, sensacji czy może kryminału. Debiuty mają to do siebie, że w sumie nie wiadomo czego można oczekiwać, czego się spodziewać, gdzie nas autor zaprowadzi i co nam zaserwuje. Uwielbiam takie niespodzianki.

Małżeństwo Katarzyny Mariańskiej przeżywa kryzys. Żeby ratować związek kobieta decyduje się na wyjazd z mężem i synem na urlop. Podczas jazdy dochodzi do wypadku i mały Kubuś ginie. Rok później załamana i zrozpaczona kobieta chce pojechać na miejsce wypadku by ostatecznie móc pożegnać się z dzieckiem. Podczas pakowania wchodzi głębiej do szafy i... budzi się w całkiem innym miejscu. W osłupienie wprawia ją mała dziewczynka, która mówi do niej "mamo" i nowy mąż. Taka Narnia dla dorosłych. Tyle tylko, że w Narni było cudownie i sielsko, pomijając złą królową, tak tutaj autor wrzuca nas w sam środek intrygi.

"Wpadłam w coś, co nie było moją wojną, i chciałam jak najszybciej się z tego wydostać, lecz teraz nie miałam innego wyjścia, jak poddać się przeznaczeniu."

Mariańska zostaje wrzucona, wmieszana w sam środek wydarzeń, w których to dwie tajne organizacje chcą od niej... no właśnie czego? Sama Katarzyna nie wie jednak czuje, że koniec tych wydarzeń może przynieść odpowiedzi na dręczące ją pytania co się stało z jej Kubusiem.

Kim zatem jest tytułowa Nimfa i jaka jest jej rola w wydarzeniach? Czy to prawdziwa osoba czy może ulotne wrażenie? Będzie pomagać czy przeszkadzać? Co doprowadziło do wypadku, tak dramatycznego w skutkach? I wreszcie, co się stało z Kubusiem? Z tymi pytaniami Was zostawiam.

Przyznam, że stwierdzenie "spodziewaj się niespodziewanego" jest tutaj jak najbardziej na miejscu. Znacie to uczucie, kiedy spod choinki wyciągacie prezent, o który sami prosiliście i wiecie, że na pewno się wam spodoba? Zrywacie kolorowy papier, ściągacie kokardki i otwieracie pudełko a tam... zupełnie coś innego. I o dziwo nie wiedzieliście, że ten inny podarunek jest o niebo fajniejszy niż to czego oczekiwaliście. Ja właśnie tak miałam z "Nimfą". Niby znałam opis ale moim zdaniem nijak się miał ON do treści.

"Prawda jest taka, że od dwóch dni moje życie było niczym cholerny rollercoaster, bez trzymanki i bez pasów bezpieczeństwa."

Chwilami nie wiedziałam, co jest prawdą a co nie. Co się wydarzyło a co jest tylko ułudą, wytworem wyobraźni. Akcja pędzi jak samochód bez hamulców a czytelnik może tylko dać się jej porwać i starać się nadążyć.

Przyznam, że pomimo iż nie jest to mój ulubiony gatunek, to czytałam z wielką ciekawością jakie zakończenie autor nam zaserwuje. Oczywiście historia skończyła się nie tak jakbym tego oczekiwała ale to chyba dobrze. Przez całą książkę towarzyszyło mi uczucie napięcia, niedowierzania i jakiegoś zagrożenia, bo tak naprawdę nie wiadomo było komu można zaufać, przed kim się otworzyć, do kogo wyciągnąć rękę po pomoc.

Czy polecam? Na pewno warto dać szansę. Myślę, że czasami warto wyjść ze swojej strefy komfortu i przeczytać coś innego. Ja tak zrobiłam i nie żałuję.

"My, ludzie, nie zmieniliśmy się od setek lat i wciąż popełniamy te same błędy, które nas niszczą. Zamiast tworzyć - burzymy, zamiast poznawać - kpimy, zamiast ratować - zabijamy. Zabijamy, bo boimy się prawdy. Zabijamy, bo to jest najłatwiejsze."

Dziś biorę na tapet "Nimfę" - debiutancką powieść Andrzeja Konefała wydaną nakładem Wydawnictwa Oficynka.⠀

Samochód rodziny Mariańskich ulega poważnemu wypadkowi w czasie podróży na urlop. Dwójce dorosłych - Katarzynie oraz Grzegorzowi - udaje się wyjść cało ze zdarzenia. Niestety, po ich czteroletnim synku Kubusiu zaginął wszelki ślad. Wszystko wskazuje na to, że stało się najgorsze.

Rok później zrozpaczona matka wciąż nie może pogodzić się z tragedią. Jako jedyna wierzy, że Kubuś wcale nie umarł. Czułaby to. Tymczasem gdzieś z tyłu jej głowy kiełkuje myśl, że malec gdzieś jest i bardzo potrzebuje pomocy.

Wkrótce bohaterka wpada w sam środek potężnej intrygi, rozgrywającej się pomiędzy dwiema supertajnymi i superwpływowymi organizacjami. Zaczynają otaczać ją niebezpieczni ludzie, którzy chcą od niej czegoś, czego jak sądzi nie jest w stanie im dać. Z czasem kobieta zaczyna odkrywać w sobie zaskakujące umiejętności, które w obecnej sytuacji są niezwykle cenne. Z drugiej strony te odkrycia budzą u Kaśki podejrzenia, że ma ze ścigającymi ją tajniakami więcej wspólnego, niż mogłaby sądzić.

A to dopiero początek wielkiej afery z motywem kosmicznym w centrum.

⠀

W powieści zastosowano narrację pierwszoosobową, dzięki czemu poznajemy historię z perspektywy bohaterów. Wpływa to także na zintensyfikowanie u czytelnika emocji doświadczanych w czasie lektury.

A jest co przeżywać! Mimo, że objętościowo książka ma jedynie nieco ponad 230 stron, to dzieje się tu naprawdę dużo. Momentami miałam wrażenie, że aż do przesady. Bo zdarzało się, że nie zdążyłam poukładać sobie w głowie jednego wydarzenia, a już następowała seria kolejnych, równie nagłych i zaskakujących. Z tego samego powodu odnosiłam wrażenie chaosu, niektóre elementy pozostały niejasne i niedopowiedziane. Do samego końca poczytywałam to za wadę powieści, ale w końcowym słowie od autora dowiedziałam się, że były to celowe zabiegi aby "czytelnik mógł poczuć się równie skołowany, jak główna bohaterka, która w pewnym momencie sama nie wie, co jest prawdą, a co kłamstwem, co wydarzyło się naprawdę a co jest halucynacją. [...] Dzięki nagłym zmianom treści zaskakuję czytelnika, przykuwam jego uwagę, buduję napięcie i wywołuję emocje". Cóż, dowiedzenie się o celowości takiego działania zmieniło nieco moją perspektywę, ale wciąż mam wątpliwości czy lubię czuć się taka skołowana w czasie lektury :P ⠀

Stylistycznie tekst wypada średnio. Uwagę zwracają prosty język i miejscami przekombinowana konstrukcja zdań. Popracowałabym nad rozbudowaniem opisów i udoskonaleniem portretów psychologicznych bohaterów (postać delikatna w swej naturze, o cechach typowo kobiecych wypadła mniej wiarygodnie, niż te bardziej "męskie"). ⠀

Z pewnością nie można odmówić autorowi bogatej wyobraźni i kreatywności. Przy "Nimfie" nie sposób się nudzić, bo strony powieści naładowane są niesamowitymi wydarzeniami, które powinny porwać większość czytelników. I nie chodzi tylko o "twarde" sci-fi, bo przecież mamy jeszcze obyczajowy wątek relacji rodzinnych i miłości matki do dziecka, który przyciągnie co wrażliwszych odbiorców. Gatunkowo zaklasyfikowałabym książkę jako thriller science-fiction z dużą ilością akcji.

"Nimfę" odbieram jako ciekawy, ale nie zachwycający debiut. Czy polecam? Moje odczucia są neutralne, więc myślę, że najlepiej przekonać się samemu :)

Katarzyna Mariańska wraz z mężem Grzegorzem i synem Kubusiem podczas podróży samochodem ulega wypadkowi. Niestety dziecko ginie. Kobieta nie może sobie poradzić z tą stratą. Rok później postanawia pojechać w miejsce wypadku. Jednak podczas szykowania się do wyjazdu dochodzi do pewnej sytuacji i Katarzyna budzi się jako inna osoba. Wszystko pamięta, ale nie wie skąd u jej boku znaleźli się córka i nowy mąż.

Jak zareaguje kobieta, gdy pozna prawdę? Czy Kubuś rzeczywiście zginął?

🍾🍾🍾🍾🍾🍾🍾

"Nimfa" jest debiutancką książką Andrzeja Konefała.

Po opisie z okładki spodziewałam się bardziej przyziemnych wydarzeń. Tymczasem autor przedstawia świat fantastyki. Jak wiecie, z takimi książkami nie mam dużego doświadczenia i może dlatego czasami nie mogłam się połapać, co się dzieje, gdzie i dlaczego. Oczywiście nie znaczy to, że książka jest zła. Tymbardziej, że zbiera same pozytywne opinie. Po prostu akcja tak szybko pędziła i się zmieniała, że chyba nie nadążałam.

Autor świetnie wykreował bohaterów. Grzegorza nie polubiłam już od pierwszej strony.

Książkę czyta się szybko. Podzielona jest na rozdziały, a wydarzenia poznajemy z perspektywy kilku bohaterów.

Polecam!

🍾🍾🍾🍾🍾🍾🍾

Za możliwość przeczytania dziękuję @wydawnictwo_oficynka

Nigdy nie wiesz czy wychodząc z domu wrócisz do niego w takim składzie jak, przy wyjściu dlatego z góry powiem, żebyśmy docenili każdy moment, chwile w naszym życiu. Podziwiam i wspieram (jakby to nie zabrzmiało) główną bohaterkę Katarzynę Mariańską, bo na samym początku dowiesz się ze straciła syna Krzysia w wypadku samochodowym, ale czy na pewno?

Jako matka/rodzic, który nie umie pogodzić się ze strata dziecka postanawia ostatni raz odwiedzić miejsce, które zmieniło i wywaliło Jej świat do góry nogami? W tej chwili podczas pakowania się otwiera szafę i wchodzi do niej, a może tonie w głębinie z ciekawości i chęci poznania tego, co tam jest.

Tutaj zaczyna się przygoda, a może nawet próba przetrwania, bo okazuje się, ze trafiła do świata/miejsca, które nie jest normalne. Ona to ona, ale jednak cos nie tak. Czuje się osaczona, i nie tylko. Co byś zrobiła, kiedy nagle wstając w sytuacji zagrażającej życiu nagle skaczesz, machasz, postępujesz jak Lara Croft a dodatkowo wiesz jak posługiwać się bronią?!! Głowa boli, co? Tego jest więcej. Co byś zrobił, kiedy dowiesz się, ze można przeszczepić czyjąś pamięć w obce ciało? To było by extra! W rzeczywistości, jaka przedstawiona jest w książce orientujemy się, ze nagle jesteśmy wmieszani w intrygę, która dotyczy organizacji, agentów, tajniaków zwał jak zwał, ale akcja i balansowanie na krawędzi nie pozostawia złudzeń, ze cała książka trzyma w napięciu. Mamy w książce akcje z motywem fantastyki a przykładem jest obiekt 0, którego osobiście uwielbiam za to, że postanowił uczyć się od nas ludzi czegoś nowego, czegoś pięknego! Uciekając ze swojej planety na naszą miał przedstawioną Ziemię, jako idealne miejsce, które może zamieszkać i które może stać się jego domem. Czy mu się uda? Kim jest? Jak wygląda? Co zrobi? W książce jest idealnie przedstawione. Piękne jest podsumowanie obiektu, czyli Aroxa, bo tak się nazywa przybysz. Człowiek nie jest gotowy na obcych z innych galaktyk. Zabijamy wszystko to, czego nie rozumiemy! I tu się z nim zgodzę. Ile razy ktoś krytykuje innego kogoś tylko, dlatego bo nie rozumie jego/jej postępowania, myślenia? Codziennie!!!!

Już nie mogę doczekać się drugiej części, bo chce czytać o Obiekcie i o Izabeli, która pomaga naszemu kosmicie w uwolnieniu się. Nimfa Izabela to agentka specjalna, która pracuje dla tajnej organizacji, która to okazuje się nie dokończa uczciwa, a Ona sama postanawia jednak przejść na dobra stronę i pomoc przetrwać Obiektowi jak i Katarzynie, w której więziona jest Nasza Nimfa.

Co się stanie z ciałem Katarzyny po tym jak Nimfa wyjdzie? Co się dzieje z Krzysiem? Jakie moce używa obiekt 0? Uda się Im wyjść tego bagna? Jak bardzo ludzie, którzy żyją z nami bądź są nasza rodziną mogą z łatwością przejść na złą stronę? Zapraszam do lektury, bo książka pomimo, ze nie jest gruba należy do tych, które szybko się czyta i pozostawiają wiele pytań, ale wg. mnie to tylko na plus dla autora.