Furia we mnie. Seria Wrath and Fury. Tom 1

Dzisiaj, moje kochane zaczytane moliki, będzie naprawdę krótko… a przynajmniej bardzo się o to postaram. Trafiłam bowiem na historię, która zaintrygowała mnie samym swoim założeniem. „W tym świecie to kobiety dysponują większą siłą niż mężczyźni. To one decydują, to one rządzą, a mężczyzna… cóż, mężczyzna jest tu raczej ozdobą”.

W tym świecie, aby mieć męża, trzeba go sobie… ukraść. Tak, dosłownie! A kiedy już się go porwie, jego rola sprowadza się do ładnego wyglądania, błyskotliwego wypowiadania się, okazjonalnego wypełniania „przykrego obowiązku” i korzystania z życia. Do tego dochodzą koledzy z własnego męskiego haremu, którego jest się częścią albo z haremów innych Amarrantek. Brzmi jak idylla, prawda?

Z mojej perspektywy, zdecydowanie nie.

Sam pomysł na fabułę bardzo mi się spodobał. To coś innego, odwracającego klasyczny schemat, w którym to mężczyzna jest silnym samcem alfa decydującym o losie kobiety. I tu powinnam, teoretycznie, stać murem za taką narracją, bo przecież odwraca uprzedmiotowienie kobiet. A jednak… coś mi tu zazgrzytało.

Główny bohater, Sanos, początkowo miał ogromny potencjał. Pierworodny syn króla, silny, lojalny, zimny, ale sprawiedliwy dowódca, za którym stoi całe wojsko. I nagle bum, w wyniku pomyłki, zostaje porwany przez Olerrę, pretendentkę do tronu Ammary. Od tego momentu, w moim odczuciu, jego charakter zaczyna się rozmywać. Z silnego mężczyzny staje się… zniewieściały? Bez wyrazu? Jakby ktoś odciął mu całą charyzmę, niby się buntuje, niby mu się nie podoba, ale jakoś uciekać wybitnie nie chce. Olerra zaś obchodzi się z nim jak z jajkiem. Ona najlepsza wojowniczka i dowódczyni Amarry, być może przyszła królowa, niby piękna, ale ja ją sobie wyobraziłam jako i tu przepraszam za określenie „babochłop”

Do tego dochodzą ich intymne „zabawy” i proces oswajania, które momentami były dla mnie zwyczajnie niesmaczne. Możecie nazwać mnie pruderyjną, ale naprawdę czytałam już różne rzeczy, ale tu mi to po prostu nie leżało. Szczerze mówiąc, nawet nie wiem, w którym momencie między tą dwójką miało zaiskrzyć na tyle, by wyznawać sobie wielką miłość…..

Także podsumowując: książka jest krótka, czyta się ją ekspresowo, a sam pomysł na świat i fabułę jest naprawdę ciekawy. Niestety mnie tym razem nie porwała. Mimo to zachęcam, byście wyrobili sobie własne zdanie na jej temat, bo może akurat Was ta historia oczaruje i zachwyci. Autorka ma wyjątkowy dar do snucia opowieści, które wyróżniają się na tle innych. Jej historie są przewrotne i właśnie tym przyciągają uwagę. W „Cieniach między nami’ przez całą książkę czekało się wręcz na moment, w którym główną bohaterkę w końcu dosięgnie kara za jej poczynania. To jedna z tych postaci, które fascynują, ale jednocześnie budzą niepokój, bo trudno jej kibicować, choć trudno też oderwać się od jej losów.

Za egzemplarz do recenzji dziękuje Wydawnictwu Muza.

Królestwo Amarry jest królestwem kobiet. To one stoją i władzy a mężczyźni chociaż ich brakuje są jedynie rekwizytami i dodatkami. Jeśli kobieta chce mieć męża musi go porwać z innego Królestwa.

Olerra jest księżniczką i potrzebuje godnego siebie mężczyzny. Idealnym kandydatem jest syn największego wroga królestwa Sanos. Mezczyna gardzi światem kobiet lecz gdy trafia do ich świata i w ręce Olerry zaczyna rozumieć,że nie wszystko jest takie jak myślał.

Podchodziłam do tej książki z wielkim entuzjazmem bo to dosłownie odwrócony bardzo popularny motyw tzn. porwanie. Oczywiście pojawia się motyw porwania nie tej osoby co trzeba i muszę przyznać,że mimo ,że było to do przewidz to bardzo mi się spodobało.

Relacja między głównymi bohaterami jest delikatnie mówiąc skomplikowana. Zarówno pod względem ich podejścia do siebie jak i różnic polegających z pochodzenia. Lubiłam ich razem chociaż czasami miałam ochotę nimi potrzasnac aby się ogarnęli.

Książka była nap w porządku, zarówno pod względem kreacji świata, fabuły czy relacji między głównymi bohaterami. Czasami mi przeszkadzało ,że zachowania kobiet są aż tak ostre ale domyślałam się ,że taki był zamysł autorki.

To zdecydowanie nie będzie książka dla każdego. Ale podobało mi się ,że miałam okazję przeczytać ksiazke w której rolę się odwróciły i wyszło to naprawdę dobrze. Główni bohaterowie oczywiście czasami irytowali czy też nie rozumiałam ich decyzji ale nawet patrząc na to uważam,że warto się zapoznać z tą książką.

"Furia we mnie" to zdecydowanie wyjątkowy tytuł!

Tricia Levenseller stworzyła świat, w którym panują różne królestwa, a jedno skrajnie różni się od drugiego.

W królestwie kobiet panuje absolutny matriatchat, ale taki skrajny, gdzie kobiety, dzięki odrobinie magii ich bogini, cechują się nadzwyczajną siłą, a co za tym idzie - to one są wojowniczkami.

Mężczyźni z kolei to właściwie ich ozdoby, członkowie haremów, osoby pozbawione mnóstwa wydawałoby się podstawowych praw.

Olerra pragnie w przyszłości zdobyć tron, ale żeby to zrobić, musi w jakiś sposób przekonać innych, że jest lepszą kandydatką do korony, niż jej sadystyczna kuzynka.

Postanawia wziąć ślub, a żeby to zrobić, porywa jednego z synów króla sąsiedniej krainy.

Z tym, że porywa nie tego faceta, a kiedy to wyjdzie na jaw, grozi im wielka wojna.

Sanos, następca Brutusa, jest oszołomiony tym, co się stało i tym, jakie zasady panują w królestwie kobiet.

Nie zdradza swojej prawdziwej tożsamości, licząc na rychłą ucieczkę.

Z biegiem czasu jednak widzi, że nie wszystko, co wcześniej uważał za niedopuszczalne, takie w rzeczywistości jest. Z kolei w jego królestwie nie wszystko, co wydawało się normalne, jest dobre i sprawiedliwe.

Jednak to nie on miał poślubić Olerrę, w dodatku nie ma szans, że łatwo przystosuje się z bycia wojownikiem do bycia... ozdobą.

Czy jest tu możliwe jakiekolwiek dobre zakończenie?

Jeśli ktoś myślał, że autorka stworzy tu odbicie lustrzane znanego nam patriarchatu, zdecydowanie się myli.

Matriarchat jest tu skrajny, a mężczyźni są praktycznie nikim. Jednak w tym świecie, jak chyba w każdym, łącznie z naszym, realnym, nie wszystkim to przeszkadza, niektórzy mogą się w tym spełniać, a i nie wszystkie bohaterki są tak złe, jak na pierwszy rzut oka to wygląda.

Pojawiło się tu kilka ciekawych spostrzeżeń, a całość, choć mocno podkręcona i podkoloryzowana, nie jest całkowicie bezsensowna.

Bardzo fajnie mi się obserwowało, jak Sanos powoli zaczyna dopuszczać do siebie myśli, że nie wszystko musi wyglądać, jak do tej pory, jak powoli pozbywa się toksycznej męskości i przekonuje do drobnych rzeczy, których kiedyś by się wstydził.

Przeurocza była też Olerra w swoich próbach dominacji i zdobycia serca Sanosa. Być może brzmi to niedorzecznie, zważając na fakt, że go porwała i uwięziła, ale musimy zrozumieć, że dla niej był to normalny świat. Ona nie sądziła, że robi coś złego i naprawdę, na ile mogła, starała się przypodobać swojemu wybrankowi. 😁

Ich relacja jednak nie rozwinęła się zbyt naturalnie - mam wrażenie, że cała ich miłość pojawiła się nie wiadomo kiedy, a właściwie była tylko przedłużeniem pożądania.

Sam pomysł na fabułę był świetny, ale mógł zostać trochę lepiej przemyślany, aby jednak nie przesadzić w drugą stronę. Co prawda zakończenie okazało się fajne i ostatecznie oboje doszli do wniosków, do których warto było dojść, a także zanosi się na pewne zmiany w królestwach, szkoda tylko, że nie nastąpiły one nieco wcześniej.

To na pewno nie książka dla wszystkich, tu trzeba mieć otwartą głowę i brak założeń, ale przeczytanie jej było zdecydowanie ciekawym doświadczeniem!

Po kilku poprawkach byłoby całkiem dobrze.😁

Oceniam, po długim rozmyślaniu, na 6,5/10 i polecam, jeśli lubicie pokręcone historie o magicznym zabarwieniu!

Są książki, które jeszcze zanim je otworzysz, już coś w Tobie uruchamiają. „Furia we mnie” ma w sobie dokładnie ten rodzaj magnetyzmu – mroczny, elegancki, trochę niepokojący. Sam tytuł sugeruje historię o emocjach, które wymykają się spod kontroli, o sile, która może zarówno ocalić, jak i zniszczyć. Do tego dochodzi klimat zapowiadany przez opis: tajemnice, napięcie, wewnętrzna walka bohaterki. Wszystko to sprawia, że wchodzisz w tę historię z konkretnym nastawieniem – liczysz na coś intensywnego, może nawet bolesnego w odbiorze.

Pierwsze rozdziały bardzo dobrze budują to wrażenie. Autorka, Tricia Levenseller, prowadzi narrację w sposób lekki, ale jednocześnie na tyle sugestywny, że łatwo dać się wciągnąć. Pojawia się intryga, są niedopowiedzenia, coś zaczyna „wisieć w powietrzu”. Bohaterka od początku wydaje się nosić w sobie coś więcej – jakby była na granicy wybuchu, jakby ta tytułowa furia tylko czekała na moment, żeby się ujawnić.

I to właśnie ten potencjał działa najmocniej – obietnica historii, która pójdzie w stronę mroku, emocjonalnej głębi i nieoczywistych wyborów. Czytelnik czuje, że to może być opowieść o przekraczaniu granic, o walce z samym sobą, o konsekwencjach własnych decyzji. Początek naprawdę daje nadzieję na coś wyjątkowego.

Niestety, im dalej w fabułę, tym bardziej widać, że ta obietnica zaczyna się rozmywać. Historia, zamiast się zagęszczać i pogłębiać, idzie w kierunku prostszych, bardziej przewidywalnych rozwiązań. Wątki, które miały potencjał, by stać się osią całej opowieści, zostają potraktowane dość powierzchownie lub rozwinięte zbyt szybko.

Najbardziej odczuwalne jest to w konstrukcji bohaterki. Jej emocje – zwłaszcza gniew, który powinien być siłą napędową tej historii – są obecne, ale nie mają odpowiedniej głębi. Zamiast stopniowo narastającego napięcia i wewnętrznych konfliktów, dostajemy raczej pojedyncze momenty, które nie zawsze są ze sobą spójne. Trudno poczuć, że naprawdę przechodzi ona jakąś znaczącą przemianę.

Relacje między postaciami również pozostawiają niedosyt. Pojawiają się szybko, rozwijają się jeszcze szybciej i… równie szybko tracą znaczenie. Brakuje tu chemii, napięcia, emocjonalnego ciężaru, który sprawiłby, że czytelnik naprawdę zaangażuje się w te więzi. W szczególności wątek romantyczny sprawia wrażenie niedopracowanego – jakby był dodatkiem, a nie integralną częścią historii.

Świat przedstawiony to kolejny element z ogromnym, ale niewykorzystanym potencjałem. Zarys jest ciekawy, momentami wręcz intrygujący, ale brakuje szczegółów, które nadałyby mu realności. Zasady rządzące tym światem nie zawsze są jasne, a wiele kwestii pozostaje jedynie zasygnalizowanych, zamiast rozwiniętych. To sprawia, że trudno się w nim całkowicie zanurzyć.

Tempo narracji także bywa problematyczne. Momentami wszystko dzieje się zbyt szybko – ważne wydarzenia przelatują niemal bez echa, nie dając czytelnikowi czasu na przeżycie emocji. Zamiast stopniowego budowania napięcia, mamy raczej serię skrótów fabularnych.

Największym rozczarowaniem jest jednak to, że książka kończy się z poczuciem niewykorzystanej szansy. To nie jest historia zła – wręcz przeciwnie, ma w sobie naprawdę dobre fundamenty. Problem polega na tym, że te fundamenty nie zostały odpowiednio rozwinięte.

"Furia we mnie” zostawia czytelnika z wrażeniem, że mogła być czymś znacznie mocniejszym – bardziej emocjonalnym, bardziej mrocznym, bardziej zapadającym w pamięć. Zamiast tego dostajemy opowieść, która jest poprawna, momentami ciekawa, ale ostatecznie dość łatwa do zapomnienia.

Największym plusem pozostaje styl autorki – lekki, przystępny, sprawiający, że książkę czyta się szybko i bez większego wysiłku. To właśnie dlatego mimo wad da się przez nią płynnie przejść. Pytanie tylko, czy coś po niej zostaje.

Jest to historia z ogromnym potencjałem, który niestety nie został w pełni wykorzystany. Zabrakło głębi, odwagi i dopracowania szczegółów.