Nikt nie powiedział

„Od lat miała nawyk lustrowania otoczenia, w którym przebywała, obserwowania ludzi znajdujących się w pobliżu, by zyskać pewność, że wszystko jest w porządku.”

„Coraz więcej ludzi ma problem z psychiką, nie wytrzymuje presji, pośpiechu, dyktatury nowości i porównywania się z innymi. A jak komuś odbija, wszystkie zasady idą się walić."

„Po zakończeniu przemocowego związku długo dochodziła do równowagi i leczyła rany na duszy. A kiedy stanęła na nogi, chciała jedynie spokoju.”

W życiu podkomisarz Moniki Gniewosz wreszcie zapanowały spokój i nadzieja. Jej bliskim nie grozi żadne niebezpieczeństwo.

Kobieta ma również przed sobą szansę na bardzo udany związek ze swoim przyjacielem- Michałem.

Okoliczności wydają się sprzyjać dwójce zakochanych tym bardziej, że ich nastoletnie córki wyjechały wraz z mamą policjantki na kurs cukierniczy do Paryża.

Jednak iddyla zostaje brutalnie przerwana, gdy zielarka Józefina odkrywa w lesie zwłoki młodego mężczyzny.

Wszystko wskazuje na to,że popełnił samobójstwo..

Przybyły na miejsce zespół techników na czele z doktorem Duchniewiczem szybko jednak obala tę teorię a Daria Wesołowska rozpoznaje w zmarłym swojego kolegę z czasów liceum - Kubę Lenartowicza.

Dlaczego chłopak został zamordowany? Czy w miasteczku po raz kolejny grasuje seryjny morderca?

I czy kolejne zgony są przypadkowe?

Ostatnio mam szczęście trafiać na bardzo wciągające i angażujące fabuły kryminalne , a do Pełni wracam w tym roku po raz drugi - niedawno bowiem przeczytałam historię Gosi i Janka.

Tym razem autorka uraczyła czytelników gęstą pełną napięcia atmosferą niedopowiedzeń, plotek , przemocy i tajemnic z przeszłości, które wymagają - przynajmniej według niektórych- odwetu.

Czy jedno wydarzenie może ukształtować całą przyszłość?

Czy zmowa milczenia na temat minionych lat i tego co zaszło zostanie przerwana?

Niczego nie zdradzę- powiem tylko ,że świetnie się bawiłam i czekam na kolejne wyzwania stojące przed Monią i Tadkiem 💙🖤

Dziś przychodzę do Was z recenzją książki Małgorzaty Rogala, pod tytułem „Nikt nie powiedział”, który jest 5 tomem cyklu „Pełnia tajemnic” wydawnictwo Skarpa Warszawska.

Monika zaczyna oddychać pełną piersią i zaznaje spokoju, a najbliższą majówkę planuje spędzić z Michałem. Jednak zostają znalezione zwłoki powieszonego mężczyzny, jednak lekarz wyklucza samobójstwo. Wkrótce zostają odnalezione kolejne ciała.

Monika wraz z Tadeuszem zaczynają prowadzić śledztwo. Czy uda się im znaleźć mordercę? Czy przezwycięży zmowę milczenia? 

Po raz kolejny autorka zabiera mnie do świata Moniki, która po ostatnich wydarzeniach stara się ustabilizować swoje życie. Kolejne śledztwo, które nie jest proste, ślady, prowadzą do nikąd, a świadkowie nabierają wody w usta. Czas goni, coraz więcej osób ginie, a sprawa tkwi w miejscu. Akcja toczy się powoli, swoim tempem, nie ma tu rozlewu krwi, jest to jak zwykle ciekawe śledztwo, którego kawałki układają się, odkrywając wszystkie szczegóły drobiazgowo, bez pośpiechu.

Mamy możliwość przyjrzeć się życiu prywatnemu Moniki, które po wielu przeszkodach zaczyna wychodzić na prostą. 

Zakończenie, mam nadzieję, że będzie jeszcze kontynuacja i będę miała okazję poznać dalsze losy Moniki, jak i zagłębić w kolejnym śledztwie. 

Polecam. 

Lubię książki Małgorzaty Rogali. Dobrze się je czyta i nawet nie zauważa, jak się kończą. Różne historie, różni bohaterowie, a czytelnik zostaje wmieszany w ich życie.

Tak jest właśnie w „Nikt nie powiedział”. Majówka, odpoczynek, grill, słońce i miłość – tak ma wyglądać długi weekend Moniki. Niestety, błogi scenariusz się nie spełni. Rozpocznie się wyścig z czasem i mordercą.

Malutkie miasteczko ma swoje tajemnice, o których nikt nie chce rozmawiać, pozostają niezauważone. Trzech przyjaciół, którzy po studiach wrócili, zaczęli pracę, poukładali sobie życie. Nagle dwóch z nich zostaje zamordowanych w straszny sposób.

Na mieszkańców pada blady strach, bo już wcześniej grasował u nich seryjny morderca. Teraz wszystko wraca. Tak się tylko wydaje, bo historia jest dużo bardziej skomplikowana. Oczywiście śledztwo prowadzi Monika Gniewosz i Tadeusz Sokół.

Napięcie narasta powoli, bez pośpiechu, jakby wszyscy odrobinę poddali się rytmowi wolnych dni. Wszystkie informacje trzeba weryfikować, bo przesłuchiwani milczą albo kłamią. Trzeba przebić się przez mur, a nie jest to proste. Akcja zmienia się, jak w kalejdoskopie. Monika, ścigając mordercę, musi jeszcze znaleźć odrobinę czasu na miłość i poukładanie sobie życia prywatnego.

Kolejna, piąta świetna część wciągającej serii kryminalnej. Złe rzeczy z przeszłości teraz domagają się kary. Świetnie odmalowane stosunki w niewielkim środowisku miasteczka o wdzięcznej nazwie Pełnia, gdzie każdy o każdym wszystko wie. Taka jest teoria, bo wiele tajemnic i tragedii zamiatanych jest pod dywan, żeby tylko przypadkiem nikt się nie dowiedział, bo będzie wstyd.

Autorka porusza temat przemocy seksualnej i fizycznej, która ukrywana jest skrzętnie w czterech ścianach i nawet kobieta kobiecie nie chce pomóc. Żona ma robić to, co chce i każe mężczyzna, bo jest od niego zależna. Straszne, ale jakie prawdziwe.

To książka dla tych, którzy lubią kryminały z wątkiem obyczajowym i to bez przekleństw, strzelanin i brutalności. Idealna lektura na weekend.

Powieść idealnie wpisuje się w klimat długiego majowego weekendu, choć jej treść zdecydowanie wykracza poza sielankowe obrazy szalejącej wiosny, kwitnących konwalii i śpiewu ptaków.

W dniu swoich 28 urodzin Kuba postanawia zadbać o formę i zdrowie. Ironią losu jest, że podczas pierwszego treningu zostaje brutalnie zamordowany. Śledztwo prowadzi podkomisarz Monika Gniewosz. Autorka kreuje postać policjantki z krwi i kości – dociekliwej, skrupulatnej, ale przede wszystkim empatycznej. Jej troskliwe podejście do pogrążonych w żałobie rodziców Kuby sprawia, że od razu czujemy do niej sympatię. Nie żałuje wolnego czasu, mocno angażuje się w rozwiązanie sprawy, chociaż w jej życiu osobistym również wiele się dzieje…

Akcja rozgrywa się w niewielkiej miejscowości Pełnia, która, jak się okazuje, skrywa wiele mrocznych tajemnic. Napięcie rośnie, gdy stopniowo odkrywane zostają sekrety mieszkańców. Śmierć kolejnej osoby komplikuje śledztwo i potęguje poczucie niepokoju. Autorka unika przy tym taniej sensacji i epatowania brutalnością, skupiając się na psychologicznej głębi postaci i emocjach towarzyszących zbrodni.

Podoba mi się sposób, w jaki Małgorzata Rogala przedstawia bohaterów. Czytelnik z łatwością wczuwa się w ich ból, strach i frustrację. Równie ważnym wątkiem, subtelnie wplecionym w fabułę, jest problem przemocy wobec kobiet. Autorka porusza ten trudny temat z wrażliwością i bez moralizowania. Zdaje się jednak zastanawiać, dlaczego tak wiele osób nie reaguje, nie pomaga, nie staje po stronie słabszych? Świadomość jest coraz większa, a jednak nadal zamykamy oczy lub odwracamy wzrok…

Zwróciłam uwagę na ciepłe podejście do zwierząt, które przewija się na kartach książki. To drobne, ale znaczące detale, które świadczą o wrażliwości autorki i dodają jej prozie autentyczności.

Historia, jak życie – zaskakująca i nieprzewidywalna. Uświadamiająca nam, że niewiele wiemy o innych, a właściwie tylko tyle, ile sami chcą nam zdradzić. Wielu z nas ma ogromną potrzebę sprawiedliwości i zapłaty za wyrządzone zło. Zdarza się, że przestaje się liczyć wszystko inne…

Czy każda śmierć jest tym, czym się wydaje? A może za pozornie oczywistym końcem kryje się coś, co powinno było zostać wypowiedziane… tylko nikt nie powiedział?

Sięgając po „Nikt nie powiedział” Małgorzaty Rogali, miałam ochotę na dobry kryminał - z tajemnicą, emocjami i bohaterami, z którymi chcę zostać na dłużej. Dostałam to wszystko… i coś jeszcze. Coś, co zostaje pod skórą i nie daje o sobie zapomnieć.

To kolejna część cyklu z Moniką Gniewosz i Tadeuszem Sokołem, ale spokojnie - jeśli nie znasz poprzednich tomów, i tak odnajdziesz się w tej historii. Rogala ma wyjątkową umiejętność subtelnego wprowadzania przeszłości tak, by nie przytłaczała, tylko dodawała głębi. Tym razem tłem dla śledztwa jest majówka - ten czas, który kojarzy się z odpoczynkiem, grillem, pierwszymi promieniami słońca. A jednak… od pierwszych stron wiadomo, że nie będzie sielanki.

Znalezione zwłoki powieszonego mężczyzny, wykluczone samobójstwo, kolejne ofiary. Morderca działa z chłodną precyzją, a śledczy próbują zrozumieć - co łączy te osoby? Jaki motyw stoi za ich śmiercią? I dlaczego nikt nie mówił, nikt nie reagował, kiedy można było zapobiec tragedii?

Uwielbiam u Rogali ten brak pośpiechu - nie ma tu efektownych strzelanin ani hollywoodzkich pościgów. Jest coś znacznie bardziej niepokojącego: cisza. Niedopowiedzenia. Cienie przeszłości, które nie przestają rzucać się na teraźniejszość. Autorka z ogromną wrażliwością pokazuje, jak dramaty ludzkie mogą rozwijać się w czterech ścianach, w domach, które z zewnątrz wyglądają na spokojne. I jak łatwo jest odwrócić wzrok.

Śledztwo prowadzone przez Monikę i Tadeusza toczy się trochę jak rozmowa - analizują, słuchają, dzielą się wątpliwościami. Nie są superbohaterami. Są ludźmi, którzy wracają po pracy do domu, którzy czasem się boją, czasem nie wiedzą, co dalej. I właśnie dlatego ich lubię. Bo w tej zwyczajności tkwi prawda, której często brakuje w kryminałach.

Ogromnym plusem jest także relacja Moniki z Michałem - pełna niedopowiedzeń, ale czuła, powoli rozkwitająca. To nie romans wrzucony na siłę. To coś więcej - próba zaufania po traumie, otwarcia się na drugiego człowieka, kiedy nadal boli. I choć na pierwszy plan wysuwa się zagadka kryminalna, to właśnie te emocje, rozmowy i spojrzenia tworzą tło, które pamięta się równie długo, co zbrodnię.

Co szczególnie mnie poruszyło? Temat przemocy i społecznego milczenia. Rogala nie boi się trudnych tematów - tu znajdziecie wątek gwałtu, przemocy domowej, poczucia winy i bezradności. Wszystko to podane bez patosu, ale z ogromnym wyczuciem. I pytaniem, które zadałam sobie po lekturze: czy każda zemsta jest zła, jeśli system zawiódł?

Nie zdradzę Wam zakończenia - powiem tylko, że miałam swoje typy, snułam teorie, ale finał i tak mnie zaskoczył. I zabolał. Bo to nie jest książka, którą odkładasz i zapominasz. To historia, która zostaje. I zostawia Cię z myślą, że czasem tragedia nie dzieje się w nocy, z nożem w ręku. Czasem dzieje się powoli. W ciszy. Gdy nikt nie mówi.

„Nikt nie powiedział” to nie tylko kryminał. To opowieść o zobojętnieniu, o przemilczaniu, o dramatach, które dzieją się obok nas. Jeśli szukasz książki, która poruszy, zaintryguje i zostawi Cię z emocjami - właśnie ją znalazłaś.