Nieznośna lekkość bytu

Filozofowie tyle się głowią nad pojęciem bytu, co to w ogóle za czort? Luzik, nie tu miejsce, żeby opisywać co każdy filozof sobie wydumał. Krótko, zwięźle i na temat pisząc: Byt jest to coś co jest, a niebyt czegoś czego nie ma. Tu mam książkę Milana Kundery zatytułowaną "Nieznośna lekkość bytu", a więc autor zajmuje się ciężarem bytu. Jeżeli coś jest musi ważyć. Choć zapewne dla was jest jasne, że nie chodzi o kilogramy ani funty, ale o lekkość lub ciężar ludzkiej egzystencji, bo Kunderowski byt to życie ludzkie. Każdy z nas ma jedno życie i przehandlować go nie może. Mamy taki los jaki mamy, skrojony na na naszą miarę.

I właśnie tu filozofowie wiodą spór czy to robota Boga czy nie? Bo jeżeli Boga nie ma, to jak tłumaczyć naszą egzystencję? Ludzie tak w psychice mają, że wolą wierzyć w Pierwszych Poruszycieli, którzy puszczają w ruch ten cały mechanizm zwany światem, a potem majstrują sobie przy naszym życiu, jakby bogowie nie mieli nic lepszego do roboty jak tylko o nas się troszczyć. Tak, na sposób fatalistyczny, sprawę rozpracowuje święty Tomasz. Tyle, że Bóg ma na głowie teraz 7 miliardów mieszkańców globu, a więc ma pełne ręce roboty, że też jeszcze nie powiedział, a idźcie sobie w cholerę do diabła! I z tym światem nie skończył. Trochę inaczej widzi to Arystoteles, twierdzi, że Bóg dla zabawy stworzył świat, a potem zajął się i nadal zajmuje się sobą. A za to co się dzieje, to tylko i wyłącznie nasza sprawa, jesteśmy za to odpowiedzialni, bo jesteśmy wolni, nie ma czegoś takiego jak fatum. A jeżeli kiedyś ten interes, zwany światem, diabli weźmie, to tylko sami sobie będziemy winni.

Nasze życie jest kruche i ulotne, o tym nam przypomina Kundera. Bardzo ważna jest pamięć o nas, bo jeżeli nie ma pamięci, to mamy pustkę albo banał i nie wiadomo, która opcja jest gorsza. Bo w przekonaniu Kundery byt jest kiczem, zostaje po człowieku, który umiera informacja, ten zrobił to, tamten co innego, i to praktycznie wszystko, co po nas zostaje. A nikt się nie zastanawia kim był ten człowiek co czuł, co czują bliscy rodzina i znajomi, gdy go zabrakło.

Książka jest też o tym, że my ludzie szukamy szczęścia bez opamiętania, bez względu na okoliczności, potrafimy być szczęśliwi, mimo różnych trudnych sytuacji życiowych. Jednak często i tak nie doceniamy szczęścia, które mamy. Szczęście jest jak zdrowie, "ten tylko się dowie kto Cię stracił." Władysław Tatarkiewicz napisał traktat filozoficzny " O szczęściu", gdy dookoła waliły gromy II wojny światowej. Nie ma co do tego wątpliwości, że filozof wiedział, co się dzieje, przeżywał to, a jednak pisał o szczęściu na przekór. To niesamowite.

Mamy też motyw trudnych wyborów życiowych i jakimi imperatywami ludzie się posługują. Miejsce akcji Czechosłowacja, Praga i okolice, lata 60 i 70 XX stulecia, a więc motyw wydarzeń Praskich 1968 r., niesamowitego zrywu wolnościowego, no i co działo się przez kolejnych kilka lat, po tym jak zryw został zdławiony siłą przez Armię Czerwoną. Głównymi bohaterami jest pewna para Tomasz, lekarz, bardzo dobry specjalista, i Teresa, zajmowała się robieniem zdjęć, m. in zdjęcia z interwencji sowieckiej sprzedawała za granicę. Mimo dużych trudności, skomplikowanych wyborów życiowych Tomasz i Teresa są szczęśliwi ze sobą.

Zapewniam was, że to dobra książka, przypuszczam, że każdy z was zinterpretuje po swojemu, a takie książki są najlepsze.

Warto przeczytać i rozważać problemy, które porusza autor.

"Tam gdzie przemawia serce, nie wypada, aby rozum zgłaszał wątpliwości."

"Nieznośna lekkość bytu" jest powieścią, która z wyjątkową delikatnością i refleksją porusza fundamentalne zagadnienia ludzkiego istnienia, przypadkowości oraz miłości. Podejmuje niezwykle trudny temat ludzkiej egzystencji, jednocześnie ukazując tragedię ówczesnych mieszkańców Czechosłowacji, tak bardzo pragnących wolności i normalności. To książka obok której nie da się przejść obojętnie ani przeczytać, odłożyć na półkę i zapomnieć. Choć wątki polityczne są tylko jedną, drobną płaszczyzną, na której książka się opiera. Nie sposób również opisać wszystkich zagadnień, nad którymi się rozwodzi bądź zatrzymuje na moment w biegu zdarzeń.

Kundera po mistrzowsku łączy losy kilku postaci, które na różne sposoby dochodzą do wniosku, że jedyną pewnością w ich życiu jest tytułowa lekkość. Ta lekkość, choć pozornie nieważna, staje się kluczem do zrozumienia ludzkiego losu i przypadkowości, która go kształtuje. Nasze życie jest kruche i ulotne i o tym nam przypomina.

Głównym problemem w tej książce, jest przypadek jako czynnik determinujący ludzkie losy. Miłość, jedno z najważniejszych doświadczeń człowieka, jest w ujęciu Kundery również przypadkiem. To przypadek decyduje, że zakochujemy się właśnie w tej, a nie w innej osobie. Przypadek decyduje również o tym, czym zajmujemy się przez całe życie, kim jesteśmy i z jakimi ludźmi się stykamy.

"Nieznośna lekkość bytu" to powieść, która zostawia czytelnika z głębokimi przemyśleniami nad naturą przypadkowości i lekkości życia. Sama niejednokrotnie musiałam ją odkładać, ale tylko po to, żeby przemyśleć. Zwłaszcza, iż Kundera po mistrzowsku pisze o tym, o czym większość ludzi nawet nie ma odwagi pomyśleć. Autor za pomocą swojej wyjątkowej narracji, prowadzi nas przez skomplikowany labirynt emocji, pragnień i losów, pokazując, jak ulotne i zarazem znaczące mogą być nasze decyzje i przypadkowe zdarzenia. To książka, która nie tylko porusza, ale również skłania do głębszego zrozumienia samego siebie i świata wokół nas. Warto przeczytać zwłaszcza, iż każdy znajdzie coś dla siebie.

🩶🤍 Osz, twórczość Milana Kundery od zawsze była w mojej głowie czymś podniesionym do rangi mitu. Nikt nie jest obojętny na jego książki. Jedni je kochają inni nienawidzą - nie slyszałam, aby było cokolwiek pomiędzy. Z tego powodu bardzo długo zbierałam się na odwagę, aby przeczytać chociaż jedną książkę tego autora. Liznąć odrobinę tego mistycyzmu i dowiedzieć się, o co w tym wszystkim chodzi. Kiedy więc w końcu udało mi się złapać w ręce Nieznośną Lekkość Bytu głośno nazywaną jako najlepsza książka tego pisarza totalnie nie wiedziałam czego mogę się spodziewać. I wiecie co? Po lekturze mam koszmarny mętlik w głowie.

🩶🤍 Głównym bohaterem tej książki jest .. Przypadek. Ten magiczny i niesamowity czynnik, który sprawia, że ktoś wpada wam w oko, odwracacie się na ulicy zamieniacie dwa zdania i już wiecie, że to jest to. Tak. Miłość nie jest niczym więcej jak zbiorem takich przypadków. Wiele mówi się o przeznaczeniu o tym niesamowitym ułożeniu gwiazd na niebie, które warunkuje, że kochamy tą osobę, a nie inną. A może... może to wszystko jest po prostu o wiele prostsze? Może wystarczy pewnego dnia po prostu wejść do pubu albo na pocztę..

🩶🤍 Ona i on - dwoje ludzi, których życia do góry nogami wywrócił właśnie taki przypadek. On to lekarz, babiarz który z nie jednego pieca już jadł. Był święcie przekonany, że nic w życiu nie jest w stanie go zaskoczyć do momentu, kiedy wkracza do pewnego baru. Tam spotyka ją — kobietę pełną życia i energii. Tak Tomasz i Teresa spotkali się, aby przepaść dla siebie nawzajem.. a więc losy tej dwójki zaplótł ten niesamowity przypadek. Czy jest sens sprzeciwiać się przeznaczeniu? Jak pozwolić rozwijać się jakiemukolwiek uczuciu, gdy za drzwiami baru mogą spotkać jedynie okupowaną Pragę.

🩶🤍 Kundera w swojej opowieści stara się rozgrzebywać dwa wątki jednocześnie. W pierwszym z nich dokonuje swoistej wiwisekcji życia ludzkiego. Dlaczego nawiązujemy relacje? Co sprawia, że się zakochujemy? Jeżeli ktoś uwielbia rozkładanie tych czynników na części pierwsze będzie tą ksiązką oczarowany. Drugi z tropów to zmaganie się z codziennością życia w Pradze 1968 roku. Wiele jest tu rozmyślań o ucieczce z kraju, o tym, jak przez kilka źle wypowiedzianych słów można spaść na samo dno. Historia i emocje splatają się tu w bardzo emocjonalnym tańcu — czytelnik zyskuje więc wrażenie, że w tej opowieści jedno po prostu nie może istnieć bez drugiego.

🩶🤍 Mam wrażenie, że niestety spotkałam tą książkę w złym momencie swojego życia. Jeszcze kilka lat temu mając zdecydowanie inny mindset prawdopodobnie wznosiłabym tą historię pod niebiosa. Obecnie podchodząc do życia bardziej zero-jedynkowo mam wrażenie że ta historia była dla mnie miejscami zbyt naiwna, niepotrzebna górnolotnego patosu. Jednocześnie nie mogę powiedzieć, że nie rozumiem miłośników Kundery. Te książki mogą być przepyszną przygodą dla tych, którzy uwielbiają takie rozdrabnianie się — dla tych którzy myślą bardziej surowo Nieznośna lekkość bytu to droga przez mękę. Wszystko zależy od tego, w jakim momencie życia będziecie siadając do tych książek. Czy warto? Jasne jak najbardziej — chociażby tylko po to, aby wyrobić sobie zdanie samodzielnie bez osądów.