Niewypowiedziane

Siostry, Cassie i Sephie mieszkają z rodzicami na jednej z farm. Rodzinie nie powodzi się najlepiej, przez co dziewczyny rzadko widują się z rówieśnikami. Mimo długotrwałych problemów finansowych ojciec dziewczyn regularnie organizuje przyjęcia, w których trakcie uczestnicy pozbywają się wszelkich zasad moralnych. Dla nastolatek, będących świadkami dziwnych zachowań sytuacja nie jest komfortowa. Dodatkowo są świadome, że ich matka znajduje się pod wpływem apodyktycznego ojca, a w domu panują niecodzienne zasady. Pewnego dnia w zamieszkiwanym przez rodzinę miasteczku zaczyna dochodzić do tajemniczych zniknięć nastoletnich chłopaków. Atmosfera zaczyna gęstnieć, a wśród mieszkańców rodzą się kolejne plotki. Chłopcy po powrocie do domu zaczynają zachowywać się agresywnie. Sprawiają wrażenie zupełnie zamkniętych w sobie. Cassie marząca początkowo o karierze pisarki postanawia przeprowadzić własne śledztwo. Nie bierze jednak pod uwagę, że ludzie zaczną szukać powiązań między dziwnymi imprezami organizowanymi przez jej ojca a przyczyną zachowań chłopaków.

“Niewypowiedziane” roztaczają wokół siebie aurę tajemniczości. Duszny, małomiasteczkowy klimat powoduje, że czytając, czujemy się aktywnymi uczestnikami wydarzeń. Autorka zaprasza do gry, w której stawką jest bezpieczeństwo dzieci. W powieści oprócz typowych dla thrillera elementów mocno satysfakcjonujący jest także aspekt psychologiczny, a historia nie pozwala o sobie zapomnieć na długo po lekturze.

Książka zamiast kwiatka

Jakich narratorów lubicie w książkach? W pierwszej osobie, w trzeciej, z podziałem na kilku bohaterów, a może jednego?

W „Niewypowiedziane” to nastolatka jest głównym narratorem. Dziewczyna boi się ojca i dziwnych spotkań jakie ten organizuje i o których zabrania mówić, a do tego zaczynają znikać chłopcy z okolicy w tym jeden, w którym Cassie się podkochuje.

To nie są jedna zaginięcia typowe, gdzie już nie wracają. Co dziwne, tak jak nagle każdy znika, tak nagle pojawia się z powrotem, ale nie chce mówić o tym co się stało i jest zupełnie inny.

Dlatego gdy znika Gabriel, w którym zakochana jest Casie, ta postanawia wszcząć śledztwo na własną rękę i spróbować dowiedzieć się o co chodzi.

Czy jej się uda? I czy zniesie to, co odkryje?

Cassie jest bardzo ciekawą postacią, bo z jednej strony jest przerażona tym, co może jej grozić przez ojca, a z drugiej buntuje się i chce odpowiedzi. Jest bardzo inteligentna i zawzięta, przez co jeszcze bardziej się o nią martwimy podczas podążania za jej kolejnymi krokami.

To bardzo ciężka lektura, przy której trzeba się nastawić na to, że autorka steruje emocjami czytelnika jak jej się tylko podoba. Mnóstwo niedomówień, strach wdzierający się do umysłu podczas czytania i ta niepewność co się za moment wydarzy.

Genialnie skonstruowany thriller.

Końcówka wbija w fotel. Nie jest to typowe zakończenie, gdzie wszystko się wyjaśnia i mamy happy end. Tego dowiedzieć musicie się sami z książki, ale nie spodziewacie się tego, co dzieje się na końcu.

Po przeczytaniu jej musiałam sobie w głowie wiele ułożyć, przemyśleć i na spokojnie dojść do siebie, a i tak nadal z tyłu głowy mi stuka to, że to opowieść na faktach…

Polecam, ale ostrzegam, że zapomnieć o niej będzie bardzo trudno.

Recenzja powstała we współpracy z @znakcrime

Opis książki moim zdaniem nie do końca odzwierciedla treść powieści.

Owszem mamy Cassie, jednak jej życie w żadnym momencie książki nie jest beztroskie. Miałam wrażenie, że cały czas zagraża jej niebezpieczeństwo. Napięcie momentami było nie do zniesienia i bałam się co takiego spotka główną bohaterkę.

Mamy temat tajemniczych zniknięć chłopców, ale czy wszyscy po powrocie są brutalni? Zamknięci w sobie? Za mało ten wątek był rozwinięty, aby móc powiedzieć, że dotyczy to każdego z chłopców…

Przemiana siostry? Tajemnice małomiasteczkowej społeczności? Bohaterowie mają swoje tajemnice, ale nie przyciągają one tak uwagi, jak główna bohaterka… To na niej skupia się czytelnik… To jej doświadczenia wywołują ciarki i dreszcze… To opisy jej życia przyspieszają tętno…

Polecam mimo wszystko 😊

Thriller Jess Lourey to wstrząsająca historia oparta na prawdziwych wydarzeniach, które miały miejsce w rodzinnym miasteczku Autorki.

Narracja prowadzona jest z perspektywy 13-letniej Cassie, co dodaje głębi i autentyczności całej historii. Czytając, można wczuć się w dziecięce emocje, lęki i nadzieje bohaterki. Ta unikalna perspektywa sprawia, że książka jest niezwykle wzruszająca i emocjonalna, ale też trudno mówić o niej w kategoriach klasycznego thrillera, gdzie osią fabuły jest intryga.

Tu bowiem w centrum jest Cassie i jej spojrzenie na świat. Jest to kluczowy element, który sprawia, że historia staje się tak autentyczna i poruszająca.

Intryga ściśle łączy się z tym, co obserwujemy z perspektywy Cassie. Opisane wydarzenia mrożą krew w żyłach. Tajemnice, które skrywa miasteczko Lilydale oraz niewypowiedziane prawdy, które bohaterka próbuje odkryć, sprawiają, że trudno oderwać się od lektury.

"Ucieknijmy tam, gdzie ludzie wierzą dzieciom" – ten cytat sam w sobie pokazuje, ile emocji kryje w sobie ten thriller. To zdanie jest sercem tej opowieści, pulsującym echem emocji, które niesie ze sobą. Niewypowiedziane to książka, która zostaje w sercu, porusza i prowokuje do refleksji, zasługując na miejsce na półce “polecam jak nie wiem co”.

Takie połączenie intrygi z wyjątkową narracją sprawia, że książka jest nie tylko wciągającym thrillerem, ale także głęboką analizą psychologiczną młodej dziewczyny stawiającej czoła mrocznym tajemnicom swojego otoczenia.

Ocena: 5/5!!!

Gatunek: thriller psychologiczny

Motywy: lata 80, rodzina, w której zdecydowanie coś (wszystko) nie gra, uprowadzenia nastolatków, po których wracają "odmienione", 13-letnia narratorka

.

Jeśli ktoś poprosiłby mnie o zaprezentowanie książki idealnej, bez wątpienia wybrałabym "Niewypowiedziane". Ta powieść ma w sobie wszystko, co kocham: tajemnice, mrok czający się za rogiem, oryginalnych bohaterów, rewelacyjny KLIMAT, przefantastyczną narrację! Od pierwszych stron historia Cassie zalęgła się w mej głowie, znalazła tam sobie wygodny kącik i nie chciała go opuścić jeszcze kilka dni po lekturze. Ba! Do tej pory czasami o niej myślę. Dla takich historii sięgam po książki i cieszę się, że ciągle jeszcze są opowieści, które potrafią mnie poturbować i zachwycić za jednym zamachem.

Już w pierwszych rozdziałach wyczuwa się niepokój, który przebija się przez pozornie sielankową warstwę. Do czytelnika dociera, że mieszkańcy małej mieścinki, którą drąży moralne zepsucie, ukrywają sporo sekretów i wielu z nich może mieć na sumieniu okropieństwa, mające miejsce w Lilydale.

Ciemne piwnice, do których lepiej nie wchodzić; obcinanie paznokci będące zwiastunem mroku kryjącego się w człowieku; dziwaczne przyjęcia, w których udział bierze małomiasteczkowa elita, a do tego wisienka na torcie, czyli 13-letnia Cassie, która opowiada o tych wszystkich osobliwościach w zapierający dech, niesamowicie genialny sposób.

Wiecie, jak ciężko jest sięgnąć po nową książkę, gdy przeczyta się coś tak dobrego? Po "Niewypowiedzianych" kac książkowy murowany! Żeby nie było, że nie ostrzegałam ;)