Niewierny

NA KRAWĘDZI

Piotr Żymełka jest jednym z najciekawszy pisarzy ostatnich lat. Śledzę jego karierę od czasu debiutu i z każdą kolejną wydaną powieścią, przekonuję się, że jest to człowiek, który sporo jeszcze na naszym kryminalnym rynku namiesza. Nie ma znaczenia czy w swoich literackich poszukiwaniach penetruje współczesność czy zamierzchłe epoki, we wszystkich tych działaniach pozostaje nadzwyczaj autentyczny. Plastyczność języka, nieskrępowana wyobraźnia, narracyjny talent i odwaga w sięganiu po tematykę, stanowią o jego oryginalności. Gdy na rynku ukazał się „Niewierny”, czyli powieść odmienna od tego, co do tej pory wyszło spod jego pióra, sięgnęłam po nią z zainteresowaniem, ale i bez lęku. Dla mnie nazwisko Żymełka stało się już znakiem jakości. Thriller z elementami romansu? Szalone? Oczywiście, ale czyż właśnie nie tak tworzy się nowe literackie trendy?

Tomasz Malczewski jest człowiekiem, którego życie dla wielu stanowić mogłoby synonim szczęścia. Ma kochającą rodzinę, stabilną i dobrze płatną pracę, a perspektywy na przyszłość jak najlepiej rokujące. Jest jednak w życiu Tomasza coś, co coraz mocniej mu doskwiera. Wewnętrznie czuje się znudzony, brakuje mu emocji, żyłki przygody. Gdy poznaje piękną Dominikę, wydaje mu się, że to ten bodziec, którego tak bardzo potrzebował. Między nimi szybko wybucha płomienny romans. To, co miało stanowić emocjonującą odskocznię od prozaicznej codzienności, szybko jednak przeradza się w koszmar. W wypadku samochodowym ginie Karol – najlepszy przyjaciel Tomasza, który był wtajemniczony w jego romans. Okoliczności śmierci mężczyzny są jednak wysoce podejrzane. Policja rozpoczyna śledztwo, a Malczewski szybko znajduje się w kręgu jej zainteresowania. Wokół mężczyzny coraz mocniej zaciska się pętla niedomówień i kłamstw. Komu zależy na tym, by zniszczyć jego życie? Czy w poszukiwaniu prawdy uda mu się odzyskać wszystko to, co jest dla niego ważne?

Większość czytelników rozmiłowanych w literaturze gatunkowej, być może przetrze oczy ze zdumienia – thriller i romans? Pozornie trudno jest połączyć te dwa elementy. Wszak od thrillerów oczekujemy gorączki wrażeń, szarpiącego niepokoju i grozy, która sprawi, że nieustannie czuć będziemy dreszcz przebiegający po naszych plecach. Gdzie tutaj miejsce na namiętność i seks? Szczęśliwie mamy takich autorów jak Piotr Żymełka – młodych, bystrych i niekonwencjonalnych. Żymełka odważnie, ze swadą godną błyskotliwego narratora, łączy to, co z pozoru nie idzie ze sobą w parze. „Niewierny” jest thrillerem, w którym atmosfera jest wręcz klaustrofobiczna. Poznajemy Tomasza i wraz z rozwojem sytuacji, postać ta wywołuje w nas coraz silniejsze odczucia. Z pozoru łatwo jest ocenić człowieka, który wszystko to, na co pracował, położył na szali, by rzucić się w wir romansu. Taka postawa automatycznie powoduje wysyp jednoznacznych emocji. Jednakże nic tutaj nie jest takie oczywiste. Żymełka z wielkim wyczuciem i znajomością psychologii, kreśli postać, której nie da się zaszufladkować. Tomasz może drażnić, może nawet budzić niesmak, ale patrzymy na niego poprzez pryzmat dramatu, którego staje się uczestnikiem. I obraz ten jest wieloznaczny. To postać, która płaci bardzo wysoką cenę za swój wyskok. W trakcie lektury „Niewiernego” niejeden raz zadamy sobie pytanie : jak my zachowalibyśmy się na jego miejscu? Przecież wszyscy się mylimy, wszyscy mamy na sumieniu rzeczy, które nie przynoszą nam chluby. A błąd Tomasza niesie ze sobą masę konsekwencji. Podoba mi się to, jak sprawnie autor wplótł osobiste przeżycia bohatera w kompilację przerażających wypadków. Wszystkie zdarzenia, które rozgrywają się wokół Tomasza, są coraz dramatyczniejsze, a on sam stopniowo traci kontrolę nad swoim życiem. Tragedia postaci uwikłanej w morderczą lawinę zdarzeń.

Piotr Żymełka, wykorzystując dość zwyczajną sytuację, sukcesywnie nakreśla klimat strachu i osaczenia. Z uwagą, zainteresowaniem, ale i przestrachem, śledzimy losy Malczewskiego. Człowieka, który budzi w nas skrajne emocje. Kogoś, kogo postrzegamy zarówno jako łowcę, jak i ofiarę. Bardzo interesujące podejście do tematu i oryginalne rozwiązania fabularne. Żymełka ma to coś, tę smykałkę do tego, by z prostej historii uczynić coś niespotykanego, świeżego i fascynującego. Szereg postaci, które naprawdę dobrze grają w tym koncercie : kochanka Tomasza Dominika, komisarz Burski, przyjaciel Karol. Z dużą wprawą i wyczuciem autor prowadzi nas przez meandry ludzkich dramatów. Widać, że dobrze czuje się w takiej stylistyce. Ma pomysł, ma narzędzia, a nade wszystko ma talent. I doprawdy jest coś imponującego w tym, jak potrafi operować słowem, by czytelnik czuł, iż każde zdanie to esencja. Doskonały język literacki, świetny styl i naturalny dar opowiadania. Takie historie czyta się bardzo dobrze.

Czy w „Niewiernym” romans przebija kryminalną intrygę? Nie. Wszystkie sceny erotyczne są dobrze napisane. Ze smakiem. Nie epatują pornografią. Połączenie romansu i thrillera udało się Żymełce naprawdę dobrze. Myślę, że czytelnicy, którzy obawiają się takiej konwencji, będą usatysfakcjonowani. Ta seksualność nie razi. Autorowi udało się zbudować prawdziwie emocjonalną piramidę, a wątki erotyczne dobrze ją uzupełniają. W tej historii nie brakuje ognia. Zgrabnie zbudowana intryga dużo zyskuje dzięki temu erotycznemu napięciu. Być może trudno będzie przekonać sceptycznych, ale sądzę, że każdy, kto zechce sam się przekonać jak wypadło takie niecodzienne połączenie, będzie mile zaskoczony.

Jeden wieczór, jeden krok, jeden błąd. Jak niewiele potrzeba, by twoje życie rozpadło się na kawałki? Kto jest w stanie spojrzeć w zwierciadło życia i nie spuścić oczu? Nieoczywista intryga, narastająca dramaturgia i klimat, który przenika do cna. Piotr Żymełka, kolejny raz, udowadnia, że jest autorem, który coraz mocniej liczy się na literackim rynku, a to, co ma nam do powiedzenia, jeszcze wielokrotnie dostarczy nam szeregu czytelniczych doznań. „Niewierny” to bardzo dobra powieść, logiczna, przemyślana i absorbująca. Takie książki chciałabym czytać częściej. Gorąco polecam.

Piotr Żymełka w “Niewiernym” wraca do współczesnej powieści kryminalnej, jednak nie traci w niej swojego charakteru - nadal łatwo wyczuwalnie jest lekkie pióro i nawiązania do popkultury, którymi autor puszcza oko do czytelnika. Historia jest jednak jak najbardziej poważna - alibi dla zdradzającego męża staje się czymś, co może przysporzyć zdecydowanie więcej kłopotów niż po prostu ujawnienie jego egoistycznego czynu. Wszystko zaczyna się od tej jednej decyzji, tej, przy której na chwilę “olewa” się konsekwencje, a która sprawia, że ich nawarstwienie wkrótce staje się katastrofalne. Fabuła osadzona została w Katowicach, które oddane są bardzo obrazowo, bardzo namacalnie - aż chce się ruszyć śladami powieści! Śladami odwiedzanych miejsc, nie czynów postaci oczywiście, bo te wywołują wrażenia nie do końca komfortowe - dylematy moralne, rozdźwięk pomiędzy tym, co się chce, a jak zachować się powinno, są niewygodne, choć dzięki dwóch liniom narracyjnym (pierwszoosobowej i trzecioosobowej) bardzo ludzkie. Wątki romansowe odgrywają w historii znaczącą rolę, a choć dla fanów powieści kryminalnych mogą się wydać czasami niepotrzebnie rozbudowane, to jednak i one mają dobre uzasadnienie. Cała intryga przygotowana jest bardzo starannie, autor pozwala czytelnikowi nieco pochełpić się przenikliwością, by finalnie zaprezentować twist rozszerzający spojrzenie na konieczność ponoszenia konsekwencji swoich decyzji. Koniec historii przybiera nieco przekoloryzowane barwy, sensacyjno-filmowe nasycenie, ale i to zdaje się zabiegiem przemyślanym, który potwierdzają swoją jednej z postaci. Lekki styl autora, podszyte humorem porównania skutecznie rozładowują napięcie i dostarczają po prostu fajniej, ale też zmuszającej do własnych refleksji rozrywki.

Świetna powieść, którą warto przeczytać. Polecam bo warto

Tomek zaliczył kurs wspinaczki, skok spadochronem i lot szybowcem. Miał dobra pracę i kochającą żonę. Czegoś mu jednak brakowało. I dlatego szukał jakiś wrażeń. Zdrady co prawda nie planował, ale jakoś tak wyszło. Schadzki z Dominikom zawsze zaplanował tak by żona nie dowiedziała. Nawet z najlepszym przyjacielem zamienili się samochodami by nie było, że to on jedzie na „randkę”.

No i można by powiedzieć, że to romans, a nie kryminał. Ale tej nocy kiedy po raz pierwszy zdradził ruszyła lawina innych wydarzeń. Karol, jego najlepszy przyjaciel zginął w wypadku. Ale czy na pewno to był wypadek?

Sprawą zajmuje się komisarz Maciej Burski. Typ samotnika, który unikał sąsiadów. Gdy pojawiał się w pracy – panowała chłodna atmosfera. Ale był dobry w tym co robi. Drążył temat, aż dostał odpowiedzi na wszystkie pytania. Jego miłością zawsze była praca i właśnie przez nią nigdy nie związał się na dłużej z kobieta. Do czasu aż poznał Martynę.

Książka wciągnęła mnie od pierwszych stron. Akcja jej jest dość dynamiczna, bohaterowie barwni, pomysł na fabułę ciekawy. Książka posiada zaskakujące zwroty akcji i chociaż w pewnym momencie zaczęłam podejrzewać kto stoi za wrabianiem Tomka to i tak na końcu autor mnie zaskoczył.

Książka chociaż jest kryminałem to posiada dobrze rozwinięty wątek obyczajowy. Zdrada i to co dzieje się w głowie Tomka zostało świetnie pokazane. Historia ta dostarczyła mi wielu napięcia. Przede wszystkim napięcia, które potęgowane było dusznym klimatem.

Czytając tę książkę miałam wrażenie, że każdy szczegół i każda osoba ma tutaj znaczenie. Świetnie się przy tym bawiłam i Wam również polecam ten tytuł.

Co musi się wydarzyć, żeby człowiek, który ma wszystko, świadomie postawił to na jedną kartę… i jeszcze dorzucił do tego kłamstwo? Jedna decyzja. Jeden impuls. Jedna chwila słabości. Tylko czy naprawdę da się ją zatrzymać w miejscu, zanim zacznie niszczyć wszystko dookoła?

Po "Niewierny" sięgnęłam, bo dobrze wiem, że Piotr Żymełka potrafi wejść w ludzką głowę i tam zrobić porządne zamieszanie. Jego książki, to nie historie do przeczytania i zapomnienia, tylko takie, które zostają w pamięci. A ja właśnie lubię, kiedy poza akcją jest coś więcej... są emocje, dylematy, niewygodne pytania.

Tutaj dostajemy historię Tomasza Malczewskiego – faceta, który na pierwszy rzut oka ma życie, o jakim wielu marzy. Rodzina, stabilizacja, praca, poukładana codzienność. Tylko że pod tą idealną powierzchnią, coś zaczyna się kruszyć. Pojawia się pustka, której nie da się zagłuszyć ani adrenaliną, ani kolejnymi próbami ucieczki od rutyny. Tak zwanany kryzys wieku średniego. I wtedy w jego życiu pojawia się Dominika.

Ich relacja nie rozwija się powoli. Ona wybucha. Jest intensywna, zachłanna, wręcz niebezpieczna. I w tym właśnie momencie zaczyna się coś, co najbardziej mnie w tej książce wciągnęło... obserwowanie, jak jedna decyzja uruchamia lawinę. Bo to już nie jest tylko zdrada. To początek czegoś znacznie mroczniejszego.

Moment, w którym ginie Karol, przyjaciel Tomasza, totalnie zmienia to ton tej historii. Nagle z opowieści o emocjach i pragnieniach wchodzimy w duszny, niepokojący thriller.

Bardzo podobało mi się to, jak autor prowadzi postać Tomasza. To nie jest bohater, którego łatwo polubić i właśnie dlatego jest tak prawdziwy. Momentami miałam ochotę nim potrząsnąć, brała mnie na niego wściekłość, a momentami było mi go po prostu żal. To człowiek, który gubi się we własnych decyzjach i coraz bardziej traci kontrolę nad tym, co sam zapoczątkował.

Emocjonalnie ta książka naprawdę robi robotę. Jest napięcie, które rośnie z każdą stroną, jest niepokój, który gdzieś siedzi z tyłu głowy i nie daje się zignorować, jest też frustracja, bo widzisz, jak wszystko się sypie… i nie da się tego zatrzymać. Do tego dochodzi klimat osaczenia i miałam wrażenie, że bohater jest zamknięty w pułapce, którą sam sobie stworzył.

Najbardziej kupiło mnie to, jak bardzo ta historia jest życiowa. Bo to nie zaczyna się od wielkiego dramatu, tylko od zwykłego... „czegoś mi brakuje”. I właśnie to „coś” prowadzi do katastrofy. Autor świetnie pokazuje, że konsekwencje nie przychodzą od razu, one narastają, powoli, nieubłaganie.

To książka, którą polecam szczególnie tym, którzy lubią thrillery psychologiczne z mocnym naciskiem na emocje i moralne dylematy. Jeśli ktoś szuka lekkiej historii, to nie tutaj. Ale jeśli chcesz czegoś, co wciągnie, trochę zmęczy psychicznie i zostawi z refleksją… to zdecydowanie warto.