Nieodparta pokusa, by pokochać wroga (barwione brzegi)

🗡️💫 Brigitte Knightley stworzyła historię, która od pierwszych stron elektryzuje i nie pozwala oderwać się nawet na chwilę. Nieodparta pokusa, by pokochać wroga to powieść pełna sprzeczności – jak jej bohaterowie. Autorka umiejętnie łączy wątki fantasy, romantyczne napięcie i humor tak celny, że potrafi rozładować nawet najbardziej dramatyczną scenę. W centrum opowieści stoją Osric Mordaunt, zabójca o ciętym języku i mrocznej przeszłości, oraz Aurienne Fairhrim – uzdrowicielka o sercu twardym jak stal i umyśle ostrym jak skalpel. Dwoje ludzi, których dzieli wszystko, zostaje zmuszonych do współpracy, a ta relacja okazuje się bardziej niebezpieczna niż jakakolwiek choroba.

🗡️💫 Brigitte w mistrzowski sposób buduje dynamikę między bohaterami. Każda rozmowa między nimi iskrzy – od ironicznych komentarzy po emocjonalne wybuchy, które wciągają czytelnika w sam środek burzy uczuć. Aurienne i Osric to duet, który nieustannie się ściera, a jednocześnie przyciąga z magnetyczną siłą. Ich relacja dojrzewa w rytmie błyskotliwych dialogów i wzajemnych prowokacji, co sprawia, że książka staje się prawdziwą ucztą dla miłośników dobrego banteru. Nie ma tu miejsca na tani romantyzm – uczucie rodzi się powoli, wśród gniewu, śmiechu i bólu, co czyni je jeszcze bardziej prawdziwym.

🗡️💫 Świat wykreowany przez Knightley to przestrzeń pełna kontrastów. Zakon Nikczemników, do którego należy Osric, i Zakon Uzdrowicieli, w którym wychowała się Aurienne, symbolizują dwa przeciwległe bieguny – destrukcję i ocalenie. Autorka z niezwykłą precyzją tworzy uniwersum, w którym magia ma swoją cenę, a moralność nie zawsze jest jednoznaczna. Choroba, która powoli odbiera Osricowi siły, staje się metaforą słabości ukrytej w każdym z nas. W tej fabule nie chodzi tylko o ocalenie życia, lecz także o odkrycie, czym naprawdę jest człowieczeństwo, kiedy wszystkie maski opadają.

🗡️💫 Aurienne to bohaterka, która zasługuje na uznanie. Brigitte nadała jej niezwykłą głębię – to kobieta silna, kompetentna, a przy tym pełna sprzeczności. Jej profesjonalizm zderza się z emocjami, których nie potrafi zignorować. W świecie, w którym kobiety często muszą udowadniać swoją wartość, Aurienne stoi na straży zasad, ale jednocześnie pozwala sobie na odrobinę słabości, co czyni ją autentyczną. Jej relacja z Osriciem nie jest typową opowieścią o miłości – to raczej pojedynek dwóch osobowości, które uczą się zaufania krok po kroku.

ㅤ

🗡️💫 Osric natomiast to bohater, który błyskotliwością i sarkazmem skradnie serce każdego czytelnika. Brigitte Knightley udało się stworzyć postać, która łączy w sobie twardość wojownika i wrażliwość człowieka zagubionego w świecie bez miejsca na słabość. Jego wewnętrzne rozdarcie, balans między lojalnością wobec Zakonu a potrzebą przetrwania, czyni go fascynującym. Gdy zaczyna chronić Aurienne, jego chłodna maska powoli pęka – a w tej kruchości kryje się prawdziwa siła. Dzięki temu duetowi powieść nabiera emocjonalnej intensywności, która pozostaje w pamięci długo po zakończeniu lektury.

ㅤ

🗡️💫 Nieodparta pokusa, by pokochać wroga to powieść, która zachwyca zarówno konstrukcją, jak i językiem. Brigitte Knightley z lekkością łączy dramat i humor, tworząc historię o uzdrawianiu – nie tylko ciał, ale i dusz. To opowieść o dwóch duszach z różnych światów, które uczą się ufać, walczyć i kochać mimo wszystkiego. Powolne tempo rodzącego się uczucia, inteligentne dialogi i świetnie zbudowany świat czynią tę książkę prawdziwym klejnotem wśród romantycznego fantasy. To lektura, którą się smakuje – jak zaklęcie, które działa długo po tym, gdy zamknie się ostatnią stronę.

Nieodparta pokusa by pokochać wroga to pierwszy tom serii, która daje się polubić po jakimś czasie. Więcej jest tu zgrzytów (nie tylko między głównymi bohaterami) niż harmonijnej fabuły. Momentami jest mocno na opak, żarty i żarciki wydają się meh ale ja słyszałam dużo gorsze więc mojej poprzeczki nie dosięgnęły. Jak to mówią wszystko zależy od punktu siedzenia, czasem też leżenia.

Co znajdziecie w środku;

𓃚 narrację trzecioosobową od strony dwójki głównych bohaterów Aurienne i Ostrica;

⚔︎ na początku książki glosariusz, notkę przed przeczytaniem, opis zakonów i mapkę;

𓃚 wrogość, droczenie się, przekomarzanie, uszczypliwość i drugie dno wszystkiego;

⚔︎ niepojęta ilość żartów i faktów medycznych (nie o wszystkich wiedziałam);

𓃚 przekręt roku, różne podejścia do życia i zasady kierujące bohaterami;

⚔︎ dobrze wykreowany zarówno świat jak i system magiczny;

𓃚 bardzo powolny slow burn bazujący na dramione choć tego akurat nie odczułam.

"Ujrzał przed sobą piękną, rozciągającą się między nimi na długie kilometry niemożliwość wszystkiego. To bezlitosna głupota, żal, że coś kończy się, zanim zdążyło się zacząć, nowy krąg udręki, rozkoszna rana. To radość spojona nieszczęściem. Przyjemność najeżona bólem.

Miłość – nie od pierwszego, lecz od ostatniego wejrzenia".

To, że ta książka jest pisana w 3 osobie to zbrodnia. Bardzo ciężko wczuć się we wszystko, trochę to psuje nasze emocje i spojrzenie na powieść. Z czasem jest lepiej, ale lekki żal pozostaje. Odniósł się do żartów od czapy, które większość osób powaliły na kolana dość negatywnie. Niektóre mnie rozbawiły, chyba nie powinny, a niektóre były za dosadne. Mimo to jakoś się dobrze wpasowały do samej historii która nie szczędzi nam wielu medycznych przypadków po których ciężko przełknąć ślinę i się nie wykrzywić. To chyba zboczenie zawodowe połączone ze znieczulicą? Przynajmniej takie odniosłam wrażenie.

Mimo dobrze rozwiniętego świata i przedstawienia poszczególnych zakonów to tylko dwa dostają najwięcej czasu antenowego. Trochę mnie to mierzi, wolałabym więcej o innych. Jednak to bohaterowie grają tu pierwsze skrzypce i są wykreowani prze-okrutnie dobrze. Obserwacja ich oczami świata i innych bohaterów, to jak wpisują się w niektóre ramy a inne nawet nie dorastają im do pięt sprawia, że wszystko inne blaknie. Gdyby wyciąć stąd cały świat i magię ta książka i tak by się obroniła właśnie dzięki Aurienne i Ostricowi. Ich wspólne potyczki słowne, obserwowanie ich warstwa po warstwie dodaje uroku powieści. Przynajmniej dla mnie.

Nieodparta pokusa by pokochać wroga to niewątpliwie nie książka dla każdego. Raczej dla tych co w życiu widzieli dziwniejsze rzeczy albo sami je tworzyli. Fanom dramione powinna się spodobać, szczególnie za to że trochę ciężko się domyśleć że to o nich. Czekam na kolejny tom, na żarty ciut mniej ale na wzmianki medyczne bardziej, zawsze dowiem się czegoś nowego.

„Nieodparta pokusa, by pokochać wroga” Brigitte Knightley to jedna z tych książek, na które w tym roku bardzo czekałam. Jako wielka fanka Harry'ego Pottera i shipu Dramione, nie mogłam przejść obojętnie obok książki, której pierwowzorem była właśnie jedna z historii o miłości Hermiony i Draco. I chociaż od początku było wiadomo, że w finalnym dziele nie znajdziemy tego, co w rzeczonym fanfiku, sięgnęłam po nie z większym entuzjazmem. Czy zatem historia przypadła mi do gustu? Już spieszę z wyjaśnieniem.

Głównymi bohaterami historii są Osric Mordaunt — doświadczony zabójca z Zakonu Nikczemników, który cierpi na przypadłość, która może pozbawić go magii oraz Aurienne Fairhrim — wybitna uzdrowicielka, która na polecenie swojej przełożonej będzie próbowała znaleźć sposób na to, by pomóc Osricowi. Czy jej się to uda?

Jedno jest pewne — nikt postronny nie może dowiedzieć się, co dolega złoczyńcy, ponieważ może to go kosztować życie. Czy współpraca Aurienne i Osrica wyjdzie im na dobre? Aby się tego dowiedzieć, koniecznie sięgnijcie po tę publikację.

Muszę przyznać, że chociaż historia nie jest pozbawiona wad, nawet przypadła mi do gustu. Na początku autorka wprowadziła czytelnika w wykreowany przez siebie świat, zapoznając go z kilkoma nazwami, które są istotne dla fabuły, a mogłyby być niezrozumiałe dla zwykłego czytelnika. Dodatkowym plusem było również to, że przybliżyła każdy z pojawiających się w fabule zakonów, tłumacząc, czym ów się zajmuje i z czego słynie. Co bardzo mi się podobało, ponieważ szybciej je przyswoiłam, a co za tym idzie — nie musiałam w trakcie czytania zastanawiać się nad wszystkimi korelacjami.

Pod względem wykreowanego świata — książka była dla mnie w porządku, ale od razu zaznaczę, że fantastykę czytam tylko od czasu do czasu, więc nie jestem jakoś specjalnie wymagająca w tej kwestii, więc wielbiciele tego gatunku mogą mieć odmienne zdanie. Natomiast chętnie przeczytałabym więcej fragmentów dotyczących specyfiki pracy głównych bohaterów lub po prostu potowarzyszyłabym im podczas wykonywania obowiązków i chciałabym, aby były opisane bardziej szczegółowo.

Jeżeli chodzi natomiast o sam romans, to było go jak na lekarstwo i tak naprawdę trudno byłoby mi wskazać fragmenty, w których naprawdę z czystym sumieniem mogłabym powiedzieć, że między nimi iskrzyło. Coś tam się działo, ale było tak subtelne, że wręcz powiedziałabym, że nijakie. Zabrakło mi tego ognia, które można było poczuć, czytając Dramione.

Natomiast wszystko przytoczone powyżej nie było tym, co było w tej książce najgorsze. Nie wiem, czy to kwestia tłumaczenia, czy faktycznego zamysłu autorki, ponieważ czytałam jedynie przekład, a nie oryginalne dzieło, więc trudno mi to jednoznacznie stwierdzić, ale zupełnie nie rozumiem, co na celu miało wprowadzanie do fabuły opisów włosów miejsc intymnych, wspominania o rozwolnieniu, ale przy użyciu najbardziej prymitywnego słownictwa i tym podobnych żenujących teksów. Ani to nie było zabawne, ani przyjemne.

Niemniej jednak książka jako całość nie była taka zła. Jednak przyznam, że patrzyłam na nią trochę przez pryzmat fanficka, więc mogę być trochę nieobiektywna. Z pewnością z ciekawości również sięgnę po kolejną część, aby dowiedzieć się, jak cała historia się zakończy.

Zaczynając od przepięknego wydania z barwionymi brzegami w moim ukochanym kolorze, kończąc na zabawnej, przyjemnej historii, w której dwójka ludzi z kompletnie różnych światów nie cierpi się tak bardzo, że aż sami nie zauważają, kiedy zaczynają czuć do siebie coś więcej.

(To zdanie było strasznie długie 😂)

Enemies to lovers, w którym oni naprawdę się nie lubią. Nie szczędzą sobie wyzwisk, a jednak w tym wszystkim jest coś, przez co mimowolnie się uśmiechasz. I nie możesz przestać 🥹

Osric (przepraszam, ale to imię jest okropne 🤣) kupił mnie swoją prawdziwością. To jest prosty chłop i mimo że jest bardzo szanowanym zabójcą, a do tego zabójczo przystojnym, to jednak w tym wszystkim był bardzo ludzki. Nie lubię, kiedy w książkach postacie są nad wyraz groźne, potężne, nigdy się nie uśmiechają itd. Osric taki nie jest. I za to go szanuję. 😌😎

Aurienne jest nieco mniej barwną postacią i zdecydowanie stanowi uosobienie Hermiony Granger. 😅

Książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie, świat jest ciekawie skonstruowany, a historia nie przestawała mnie interesować. Slow burn jest trochę too slow, a humor momentami zbyt fanfikowy, ale i tak czekam z niecierpliwością na drugi tom, bo mega się wciągnęłam. Myślę że spodoba się wszystkim fanom romantasy 💕✨