Nienapisane

Nienapisane, jest to nasze pierwsze spotkanie z twórczością Autorki Anny Bichalskiej. A wy czytaliście już książki Autorki? 🤔💜

🖋️Bohaterkami książki są dwie kobiety w różnym wieku, o różnym temperamencie, ale tak bardzo sobie wzajemnie potrzebne. Joanna przeprowadza się do domu Hanny, przyjaciółki pani Janki, która zmarła kilka lat temu. Kobiety kontynuują starą tradycje Janki i Hanny, piszą do siebie listy i wrzucają je do starej skrzynki.

🖋️Kobieta w czerni - Joanna i Kobieta w różu - Pani Janka. Kolory idealnie odwzorowują charakter obu kobiet. Joanna, to kobieta zamknięta w sobie, zmaga się z fobiami oraz ogromnym lękiem. Ciężko jej nawiązać kontakt z innymi ludźmi, woli samotność w swoim domu i towarzystwo dwóch kotów. Natomiast Pani Janka jest osobą bardzo pozytywną, ciepłą, otwartą, pomimo swojego wieku jest bardzo energetyczna i z ogromną pasją prowadzi swoją Klementyne, żółtą Syrenkę. 🚕

🖋️Kobiety postanawiają wyruszyć w podróż do przeszłości, rozliczyć się z nią oraz poznać tajemnice Hanny.

🖋️Nienapisane jest to historia o przyjaźni, prawdziwej, trwałej, na całe życie, której niestraszna jest duża różnica wieku, odległość, czy nawet śmi3rć.

O słowach niewypowiedzianych, zapisanych na kartkach papieru, które kiedyś będą przypominały o tym co było i być może okażemy żal, że nigdy nie powiedzieliśmy ich na głos.

O lękach, które utkwione są głęboko w nas, czasami głośno dają o sobie znać, lecz przy pomocy przyjaciół staramy się stawić im czoła i radzić sobie z wszelkimi zakrętami losu.

🖋️Książkę Nienapisane czytało się bardzo lekko, płynnie. Historie bohaterów zostały szczegółowo opisane, a każdy z nich wprowadził do powieści cząstkę swojego zycia. W tej książce nie da się pogubić, autorka daje chwilę na złapanie oddechu, wszystko wyjaśnia, ale pozostawia też miejsce na nutkę tajemnicy.

Na koniec, chciałabym podzielić się z Wami słowami Pani Hanki, które najbardziej utkwiły mi w pamięci:

""(...) życie jest za krótkie i szkoda czasu, żeby ciągle się bać, zamartwiać, rozpamiętywać złe rzeczy."

Za egzemplarz do recenzji dziękujemy Autorce @[Adres usunięty]ka oraz @harpercollinspolska 💙💙💙

Kochani moi. "Nienapisane" Anny Bichalskiej jest to druga książka tej autorki, którą czytałam i druga, która mnie pochłonęła ale i mocno wzruszyła. Nie powiem, kilkukrotnie chusteczek potrzebowałam do otarcia łez. Ale ja to mega uczuciowa jestem i szybko się wzruszam. Ogólnie cała historia ma w sobie sporo bólu, strat, śmierci, rozstań, traum czy nawet jest tutaj depresja. No i jeszcze te stany lękowe u bohaterów. Więc teraz tak myślę, już po przeczytaniu książki, że mogłaby niejednego zdołować ta książka. JEDNAK!!! Jednak jest tak napisana, że nic podobnego! Wciągacie się w tę historię od pierwszej strony, przeżywacie te straty i inne tragedie, ale w międzyczasie dowiadujecie się, jak bohaterowie radzili sobie w tych trudnych momentach. Jakie wsparcie mieli w najbliższych osobach. Ta książka pokazuje, że tak niewiele trzeba, by stracić wszystko lub prawie wszystko. Mówi się, że wypadki chodzą po ludziach, ale tutaj było ich naprawdę sporo. Dlaczego? Może też dlatego, żeby pokazać, jak te osoby, które musiały pozostać jeszcze tutaj na ziemi musiały być silne i stawiać czoło przeciwnościom. Czasem bohaterowie wybierali po prostu mniejsze zło, a czasem wybierali tak a nie inaczej dla dobra tej drugiej osoby, a nie siebie. Ciężko dokonać wyboru, wiedząc, że prawda mogłaby zniszczyć komuś związek czy nawet całe życie. Ale okazuje się, że są tutaj też Anioły z żółtej Syrenki. Te Anioły pomogły ludziom w bardzo strategicznych momentach. Jest też Kobieta w Różu oraz Kobieta w Czerni. O kim mowa? Doczytajcie sami. A ja podzielę się tekstem pani Janki, który chyba sobie zapamiętam. Bo ona nikogo do niczego nie zmuszała. Jak coś proponowała, to zawsze dodawała:

" Spoko luz. Bez presji."

Piękna powieść, w której bohaterowie są nieszablonowi, są wręcz jak te kolorowe ptaki. Pomimo swoich chorób i wad. To jacy są tutaj wobec siebie, jak się do siebie zwracają, ale też problemy dnia codziennego i próby radzenia sobie z tym. A co jeśli jeszcze do tego wszystkiego dochodzą problemy sercowe? Hm... ???? Wtedy może się sytuacja skomplikować diametralnie. Zajrzyjcie do tej historii, która jednocześnie przeniesie Was w czasie, ale też pokaże teraźniejsze życie bohaterów. Przy okazji możecie trochę podejrzeć światek pisarski od podszewki, dowiedzieć się jakie emocje towarzyszą podczas wysyłania swojej książki do wydawnictw, czy podczas spotkań z czytelnikami. I z jakimi traumami czy lękami zmagają się czasem autorzy. I jeszcze jedna ważna sprawa - pamiętajcie, że to co piszemy w internecie nie ginie i my nawet jeśli myślimy, że jesteśmy w necie anonimowi, to w cale nie jesteśmy tacy. Nie wolno nikogo obrażać czy grozić mu w komentarzu czy wiadomości prywatnej. Bo to jest karalne! A przy okazji wyrządzamy takiej osobie ogromną krzywdę, która wpływa głównie na psychikę odbiorcy.

(...) Joanna w nowym domu na wsi, ma nadzieję nabrać odwagi i otwartości na otoczenie, relacje z ludźmi. Ta młoda pisarka zmaga się lękami i fobiami, które utrudniają jej choćby przejazd autobusem czy zrobienie zakupów. Jej sąsiadką jest starsza pani, której zamiłowanie do różowego koloru przejawia się w ubiorze. Dlatego też Joanna nazywa ją w myślach kobietą w różu. Choć Jankę i Joannę dzieli wiek, charakter, styl życia, to znajdują nić porozumienia. Obie kobiety łączy również dom Joanny. To miejsce, które dla Janki znaczy bardzo wiele, gdyż właśnie tam przez lata mieszkała jej przyjaciółka. Pewnego dnia Joanna w starym stole kuchennym, znajduje skrytkę z tajemniczym listem...

"Nienapisane" to piękna powieść, poruszająca najgłębsze pokłady wrażliwości, otwierając czytelnika na międzyludzkie relacje, często budowane na delikatnych fundamentach niepewności.

Stary dom, który staje się dla Joanny przystanią dającą ukojenie i nowy start, jednocześnie kryje w sobie sekrety przeszłości, które odkrywamy krok po kroku, powracając do tego co jest już historią. Fabuła książki pełna ciepła, wyjątkowego klimatu jaki zdaje się roztaczać wokół czytelnika, który chce więcej i więcej, sprawia, że książkę czyta się jednym tchem. Ja nią przesiąkłam i nie chciało mi się wracać do rzeczywistości. Podróże w przeszłość, pełna tajemnic Janka, listy, to tylko mały ułamek tego, czym autorka nas w swojej powieści urzekła. Jej głęboka treść, poruszająca walkę z własnymi lękami, z przeszłością, budowanie przyjaźni, zaufania, czyni tę opowieść bardziej nam bliską, taką ludzką, bez zbędnego słodzenia, w której możemy odnaleźć jakiś ułamek samych siebie.

Ogromnie wam polecam!!

„Nienapisane” Anny Bichalskiej to lektura, która nie wchodzi do głowy z impetem, ale powoli przesącza się przez codzienność, domagając się od nas ciszy i ogromnego pokładu cierpliwości. Historia intymna, utkana z niedopowiedzeń i emocji tak gęstych, że chwilami trudno było mi złapać właściwy rytm. Muszę przyznać, że początkowo czułam się zagubiona w labiryncie wspomnień i rwanym tempie fabuły. Te ciągłe przeskoki między tym, co teraz, a tym, co wydarzyło się siedemdziesiąt lat temu, bywały dla mnie wyczerpujące. Chwilami miałam wrażenie, że trzymam w dłoniach rozsypane puzzle i choć każdy element z osobna zachwycał barwą, to złożenie ich w spójny obraz wymagało ode mnie sporego wysiłku.

Jednak mimo tego początkowego oporu, w tej książce jest coś magnetycznego, co nie pozwalało jej odłożyć. To przede wszystkim spotkanie dwóch skrajnie różnych kobiet, które los postawił na tej samej drodze w momencie, gdy obie najbardziej potrzebowały obecności drugiego człowieka. Joanna, skryta w swojej czerni, walcząca z paraliżującym lękiem i twórczą niemocą, stała się dla mnie symbolem kruchości, którą każda z nas czasem w sobie nosi. Z kolei Janka, promieniująca różem i optymizmem mimo bagażu traumatycznych przeżyć, ujęła mnie swoją siłą. Ich relacja, budowana na małych gestach, krótkich liścikach i nienachalnej obecności, to najpiękniejszy punkt tej powieści. Autorka w niezwykle czuły sposób pokazuje, że przyjaźń nie zna granic wieku, a czasem to właśnie „obcy” sąsiad potrafi stać się lustrem, w którym w końcu odważymy się przejrzeć.

„Nienapisane” to historia o oswajaniu demonów przeszłości i o tym, jak wielką moc mają słowa, których nigdy nie przelaliśmy na papier. Choć niespieszna akcja i specyficzna struktura powieści sprawiły, że czytanie zajęło mi znacznie więcej czasu niż zazwyczaj, a momentami czułam lekkie znużenie tym spokojem, to finalnie pozostaję z poczuciem, że była to podróż warta odbycia. To lektura bardzo kobieca, refleksyjna, momentami bolesna, ale niosąca nadzieję, że nawet najtrudniejsze rozdziały naszego życia można w końcu zamknąć, by zacząć pisać nową, jaśniejszą historię.

„Nienapisane” autorstwa Anny Bichalskiej to subtelna i emocjonalnie głęboka powieść obyczajowa, która łączy refleksję nad ludzkimi słabościami z codziennymi wyzwaniami życia. Główną bohaterką jest Joanna – kobieta utalentowana, lecz ogarnięta twórczą niemocą. Za maską dowcipnej i ironicznej osoby kryje się wystraszona, pełna lęków i fobii kobieta, która stara się odnaleźć spokój i własną przestrzeń w nowym domu. Niedawna przeprowadzka staje się dla niej początkiem zmiany, szansą na otwarcie się na otoczenie i odnalezienie siebie w codzienności.

Równolegle w życiu Joanny pojawia się Janka, która po kilkumiesięcznej nieobecności wraca do domu z nadzieją, że trudne wydarzenia z przeszłości zostały za nią. Pełna pogody ducha, Janka zmaga się jedynie z lękiem przed spełnieniem obietnicy złożonej zmarłej przyjaciółce. Losy obu kobiet splatają się, gdy zostają sąsiadkami. Joanna, zwana przez siebie Kobietą w Czerni, i Janka, Kobietą w Różu, różnią się wiekiem, charakterem, sposobem bycia, a nawet upodobaniami kolorystycznymi. Spotkanie tych dwóch światów staje się punktem wyjścia do opowieści o przyjaźni, wzajemnym zrozumieniu, ale też wewnętrznych przemianach i odkrywaniu nowych perspektyw.

Autorka kreśli bohaterki z dużą psychologiczną głębią. Każda strona powieści przesiąknięta jest emocjami: poczuciem osamotnienia, obawą przed zmianą, ciekawością drugiego człowieka, a także nadzieją na lepsze jutro. Styl Anny Bichalskiej jest lekki, przystępny, z subtelnym humorem i ironią, co sprawia, że czytelnik może w pełni wniknąć w świat bohaterów, jednocześnie łatwo utożsamiając się z ich przeżyciami. Powieść ukazuje problemy współczesnej kobiety – balansowanie między potrzebą samorealizacji, a codziennymi obowiązkami i emocjonalnymi wyzwaniami, jak również trudności w przełamywaniu własnych lęków i otwieraniu się na innych.

„Nienapisane” to książka, która porusza temat bliskości, empatii i siły relacji międzyludzkich. Pokazuje, że nawet skrajnie różne osobowości mogą znaleźć wspólny język, a wzajemne wsparcie pozwala pokonywać lęki i odnajdywać własną drogę. Jest to powieść idealna dla czytelniczek i czytelników lubiących literaturę obyczajową, psychologiczną, a także historie o przemianach wewnętrznych i budowaniu relacji.

Książka uczy, że każda zmiana wymaga odwagi, a spotkanie drugiego człowieka może otworzyć drzwi do zupełnie nowego świata. Jest pełna ciepła, refleksji i emocjonalnej autentyczności, a przy tym wciąga od pierwszych stron. „Nienapisane” to powieść, która pozwala zatrzymać się na chwilę, przyjrzeć swoim emocjom i docenić siłę przyjaźni i wzajemnego wsparcia. Polecam tę książkę wszystkim, którzy szukają literatury pełnej emocji, życiowych prawd i subtelnych, codziennych historii o kobiecej sile i wrażliwości.