Nie mogę cię zapomnieć. Kolejne dni. Tom 1

„Nie zawsze musi być łatwo, idealnie czy normalnie. Wystarczy, że dwoje ludzi wierzy w siebie na tyle, aby być przy sobie przez wszystkie jutra”.

Piper Karel przed laty kochała i wydawało się jej, że jest kochana. Mając dwadzieścia jeden lat, na jej drodze stanął bezdomny muzyk Evan Von Blue. Jej serce biło szybciej na jego widok, jego ciało pokryte tatuażami i buntowniczy charakter bardzo nie podobały się jej matce. Jakby wbrew zdrowemu rozsądkowi Piper brnęła w tę relację. Niebawem okazało się, że Evan nie jest wart jej uczuć, niespodziewanie zniknął bez słowa wyjaśnienia, czym mocno ją zranił. Przez lata dziewczyna próbowała o nim zapomnieć z marnym skutkiem. Teraz po latach spotykają się ponownie, on jest znanym i cenionym muzykiem i ma swoje tajemnice. Jak potoczy się ich relacja?

Czy można wejść dwa razy do tej samej rzeki? Akcja powieści toczy się swoim rytmem i intryguje. Fabuła ciekawie poprowadzona, zabiera nas poplątany, niejednoznaczny świat uczuć i pokomplikowane relacje międzyludzkie. Przez powieść się płynie. Bohaterowie wyraźnie ukazani, nieidealne, charakterne, silne osobowości. Piper i Evan do obojga poczułam sympatię, jednak irytacja przeważała. Ona jest bardzo samotna, a on zagubiony, bardzo skomplikowany, trudny do rozszyfrowania. Obydwoje naszą maski, pod którymi ukrywają swoje prawdziwe twarze. Narracja toczy się głównie z perspektywy Piper, Evan dostaje głos dopiero pod koniec powieści.

Początkowo wydawać by się mogło, że to lekka, bezproblemowa historia, nic bardziej mylnego. Z ciekawością wkroczyłam w niespokojne życie naszych bohaterów i szybko się w nim odnalazłam. Chwilami czułam irytację, frustrację zachowaniem naszych bohaterów, nie potrafiłam zrozumieć, dlaczego tak się zachowują. Ich relacja nie jest łatwa, jest skomplikowana, pełna sprzecznych zachowań, bolesna, chwilami wręcz toksyczna. Jednak to, co ich łączy jest silne, czy jednak obroni się w obliczu szalejącej nawałnicy, jaką sami nieustannie wokół siebie wywołują? Walka z przeciwnościami losu, z demonami z przeszłości, z uzależnieniem, z chorobą psychiczną, popełniane błędy. A obok nadzieja, nieśmiało budzące się zaufanie, coraz silniejsze uczucia, dawanie drugiej szansy. Potrzeba akceptacji i zrozumienia. Siła, niezłomność, wytrwałość, jaką niesie miłość. Czy można wszystko wybaczyć?

Intensywna, piękna opowieść o trudnej miłości, przepełniona wzlotami, upadkami, dramatami. Niesie ogromne, sprzeczne emocje i zmusza do refleksji. Do samego końca trzyma w niepewności. Serdecznie polecam! Tatiasza i jej książki :)

Ostatnio udało mi się przeczytać książkę Carian Cole - "Nie mogę cię zapomnieć". Powieść ma ponad 600 stron i była dla mnie nie lada wyzwaniem.

Piper Karel jest młodą, cichą dziewczyną, która pracuje i mieszka z rodzicami. W tygodniu pracy wychodzi na lunch do parku, by choć na chwilę odetchnąć świeżym powietrzem i poczytać książkę. Pewnego dnia spotyka tam Blue. To muzyk, który dzieli się z innymi swoją twórczością. Okazuje się, że podchodzi on dość swobodnie do życia. Jest bezdomny i oprócz gitary oraz psa nie posiada nic innego. Piper wbrew wszystkiego zakochuje się w nim. Aż pewnego dnia Blue znika.. Czy kiedykolwiek powróci?

Musiałam trochę odczekać zanim postanowiłam napisać opinię o tej książce. Piper zrobiła coś czego nikt się po niej nie spodziewał. Zakochała się w kimś, kto nie miał i nie chciał niczego. Przynajmniej jeśli chodzi o dobra materialne. Wystarczała mu stara szopa za dom, spanie na materacu i poczucie wolności. I mimo, że Piper dała Evanowi całą siebie, dała mu swobodę, godziła się na jego dziwactwa on i tak ją opuścił. A ona czekała, łudziła się, że kiedyś wróci. Nie potrafiła tak naprawdę iść naprzód. I rzeczywiście tak się w końcu stało, Evan znów pojawił się w jej życiu. I wtedy zaczęła się huśtawka. Uzależnienie, lęki, paranoje i znów miesiące gdzie było dobrze. A ona wciąż trwała. Stawiała granice i znów próbowała. Dlaczego? Podobno przez miłość. Ale każde uczucie ma swoje granice. Można znieść określoną ilość bólu jaką zadaje ukochana osoba. W pewnej chwili każdy by powiedział dość. Nie potrafię tego zrozumieć. Do końca książki liczyłam, że Piper postawi się w końcu na pierwszym miejscu. Ta książka jest bardzo przejmująca. Chwilami szokująca. Rozumiem co autorka chciała nam przekazać poprzez tę historię, ale ja nie do końca się z tym zgadzam. Czasami trzeba powiedzieć dość...

W moim odczuciu z książkami od Cole jest różnie. Raz rozwala moje serce na milion kawałków, a raz totalnie jej historia mnie nie ujmuje. Z czterech książek powiem szczerze, że dwie zwaliły mnie z nóg (" nie możesz mnie pocałować" i "przywiązany"), a dwie były naprawdę przeciętne. I tak, ta niestety jest z serii tej, która mnie totalnie nie ujęła. Miałam wrażenie, że to mieszanka książek, które już były. Dla mnie jakoś wątek w ogóle się nie wyróżnił na tle innych książek.

Spotykają się po latach. On wielka sława, ona nadal nie mogąca o nim zapomnieć. No i wiecie co chyba najbardziej mnie tu wkurzało ? – Ich zachowanie. No totalna dziecinada. Jedno nie lepsze od drugiego. Ta kobieta w ogóle nie miała charakteru. Powiedzieć jej idź w samych gaciach i leż dzień w śniegu to ona to robi. On – nie wiem jak go nawet nazwać, bo był jakiś odleciały, jakby wiecznie zjarany.

Chyba jestem jedną z nielicznych, którą ten tytuł bardziej wkurzał niż rozkoszowałam się lekturą. Jak dla mnie bardzo opornie szło czytanie, ciągłe wątki które kręcą się w koło. Nie wiem, gdzie tu widać emocje, ale ja ich tu nie widziałam. Wszystko jakieś takie płaskie, momentami zbyt rozciągnięte.

Niestety dla mnie książka niewypał.

Wszystkie powieści romantyczne uczą nas, że miłość rządzi się swoimi prawami. Najsilniejsze bowiem jest to uczucie, które pojawia się nieoczekiwanie, najczęściej w najmniej odpowiednim momencie. Przekonała się o tym główna bohaterka powieści Carian Cole, której serce zostało wystawione na wielką próbę.

Autorka zdobyła moją ogromną sympatię za sprawą "Nie możesz mnie pocałować", przejmującej historii, która na długo zagościła w moim sercu. Zdecydowałam się więc na inne książki autorki i okazało się, że dalej było tylko lepiej, więc nic dziwnego, że jej najnowsze dzieło również mnie zachwyciło. Cole pisze przede wszystkim bardzo otwarcie, szczerze i życiowo, nie boi się zagłębiać w trudne tematy jednocześnie nie zbaczając z racjonalnego kursu. Otrzymujemy zatem lekturę w pełni dopracowaną i przede wszystkim wiarygodną, ponieważ bohaterowie doskonale zdają sobie sprawę ze swojej sytuacji, podejmowanych decyzji czy popełnianych błędów co zdecydowanie przemawia na ich korzyść.

Piper Karel spotkała Evana Von Bleu wiele lat temu i dostrzegła w nim coś czego nie dostrzegali inni. Zauroczyła się zbuntowanym, bezdomnym chłopakiem z długimi włosami i ciałem pokrytym tatuażami. Niestety on złamał jej serce i pozostawił samej sobie. Po latach ponownie pojawił się w życiu Piper, jednak wydawało się, że to zupełnie inna osoba. Bogaty, sławny muzyk z licznymi osiągnięciami na koncie skrywał sekrety, które już w przeszłości zaważyły na ich relacji. Czy zatem czas cokolwiek zmieni? Czy dostaną możliwość drugiej szansy?

Przygotujcie się na wiele godzin intensywnych wrażeń. Nie jest to bowiem lektura, którą przeczytacie w jeden wieczór, nie tylko przez wzgląd na duża liczbę stron, ale i przez poruszane tematy, które wymagają analizy i zatrzymania. Cole słynie z wartościowej treści, dzięki czemu jej książki przebijają się spośród tłumu a my otrzymujemy niełatwą opowieść pełną wyzwań. W życiu bohaterów działo się wiele, sięgamy po chorobę psychiczną, uzależnienie a nawet samotne macierzyństwo i przeżywamy wszystko razem z nimi, na własnej skórze czujemy wszelkie emocje, ponieważ obdarzamy sympatią Piper i Evana już od pierwszych stron, jednocześnie trzymając kciuki za lepsze dla nich jutro.

"Nie mogę Cię zapomnieć" to przejmująca powieść pełna współczesnych, prywatnych dramatów, która ani przez moment nie pozostawia czytelnika obojętnym na to co rozgrywa się w fabule. Opowieść o trudach dnia codziennego, o potrzebie akceptacji a także zrozumienia. Będzie długo, ponieważ książka pełna jest opisów i przemyśleń, ale na pewno nie nużąco, ponieważ Carian Cole doskonale wie jak skupić na sobie pełną uwagę czytelnika.

🅡︎🅔︎🅒︎🅔︎🅝︎🅩︎🅙︎🅐︎

(czytelniczka_z_promienistej)

Miłość potrafi być piękna, jedyna w swoim rodzaju, uskrzydlać, uzdrawiać, nadawać niewyobrażalnej siły. Jednak czasami miłość jest bardzo krucha, niestabilna, toksyczna, destrukcyjna.

Miłość Piper i Evana idealnie pokazuje poniższy cytat ⤵️

🎸"Życie i miłość mogą być tak okrutne i piękne, a zarazem całkowicie chaotyczne.

(...) za to łączy nas prawdziwa miłość. Jest ciemna i brzydka, surowa i namiętna. Przynosi ból i szczęście, a nawet wszystko pomiędzy. Ta miłość, nasza miłość, nie może umrzeć. Więdnie w mroku i ożywa w pogodnych chwilach jeszcze silniejsza niż przedtem."

21letnia Piper pracuje w biurowcu niedaleko którego znajduje się park, a w którym to codziennie przesiaduje na ławce i zjada swój lunch. Pewnego dnia do jej uszu dobiegają dzięki gry na gitarze. Autorem tych dźwięków jest pewnien niewiele starszy od niej mężczyzna. Następnego dnia znów go spotyka i tym razem wdają się w rozmowę, z której Piper dowiaduje się, że Evan(Blue) jest bezdomny, co ani trochę jej do niego nie zraża. Taki właśnie jest początek ich znajomości, znajomości która z upływem czasu co raz bardziej się zacieśnia, a w ich relacji pojawiają się uczucia, które wydawają się być nierozerwalne. Niestety pewnego dnia Evan znika z jej życia, a ona zostaje ze złamanym sercem.

Kilka lat później Evan znów pojawia się w jej życiu, a Piper odkrywa, że jej miłość do niego wcale przez te wszystkie lata nie osłabła....

🎸"...czy wiesz, że w Nor­we­gii krąży le­gen­da, we­dług któ­rej jeśli męż­czy­zna i ko­bie­ta zo­ba­czą bie­dron­kę w tym samym cza­sie, to za­ko­cha­ją się i będą sobie prze­zna­cze­ni na za­wsze?"

O jasna chol*ra, co to była za książka, wow. Wiedziałam, że Carian Cole zaserwuje mi sporą dawkę emocji, ale chyba nie spodziewałam się że będzie ich aż tyle, i że będą tak bardzo skomplikowane.

No ale od początku - autorka podzieliła książkę na 3 etapy w których akcja toczy się na przestrzeni kilkunastu lat, począwszy od 1998, 2002 i 2012. To co miało miejsce w 1998 roku jest zaledwie ułamkiem tego co spotkacie w ciągu następnych kilkudziesięciu rozdziałów.

Powieść opowiedziana jest w praktycznie w całości z perspektywy Piper, Blue dostaje swój głos dopiero pod koniec powieści, ale wierzcie mi płakałam czytając jego rozdziały. Evan jest bardzo skomplikowaną osobą, jego postać jest złożona z wielu warstw, i nawet gdy wydaje Ci się, że już wiesz o nim wszystko, on totalnie zaskakuje.

🎸"Drżenie jego dłoni jest jak imadło wokół mojego serca, które zgniata się i eksploduje na miliony małych kawałeczków obolałych z miłości i chęci chronienia naszej relacji."

To nie jest łatwa książka, to nie jest książka którą czyta się z lekkością.To nie jest słodki romans, to historia o ewolucji zaburzenia psychicznego na przestrzeni lat, zmaganiu się z konsekwencjami wynikającymi z choroby i pokonywaniu wszystkich przeszkód. Ta książka wnika w krwiobieg, przez co odczuwa się wszystkie emocje dużo bardziej, wręcz zżera od środka, a przynajmniej ja miałam takie poczucie. Bolało mnie to, przez co przechodzili bohaterowie. Czułam się tak jakbym wraz z nimi była na jakiejś kolejce górskiej. Ta książka jest tak bardzo intensywna, jak intensywne było uczucie Piper i Evana. Jest pełna wzlotów i upadków, ze znaczną przewagą upadków, powoduje, że przeżywa się każdy jeden najdrobniejszy szczegół i niesamowicie wzrusza.

Już dawno żadna powieść nie sprawiła, że czułam się tak bezradna podczas czytania. Miłość która ich połączyła była tą która sprawiała, że nie mogli bez siebie żyć, ale nie mogli być też razem. Mimo, że było to silne uczucie, było też tym które ich wyniszczało (a konkretnie jeden element, o którym musicie dowiedzieć się same)

Na koniec jeszcze napisze, abyście zbyt pochopnie nie oceniali postępowania bohaterów, pozwólcie sobie ich najpierw poznać, wczujcie się w ich życie, nie będziecie żałować.

Podsumowując.

Podzieliłabym książki na takie przez które swoją lekkością sprawiają, że przelatuje się przez nie z prędkością światła, ale są też takie, które pochłaniają cały twój tlen zapierając dech w piersiach - "Nie mogę Cię zapomnieć" należy do tej drugiej kategorii, a ja Wam ją z całego serducha polecam ❤️

Piper jest cicha, trzyma się na uboczu i ma tendencję do niezdarnych zachowań. Ma jedną zaufaną przyjaciółkę, która stanowi jej przeciwieństwo, a wieczorami towarzystwa dotrzymuje jej kot. Jej praca zawodowa nie stanowi spełnienia marzeń, a życie prywatne właściwie nie istnieje. Nigdy nie sądziła, że niewinne lunche w parku z książką w ręce zmienią jej całe życie. I już nic nigdy nie będzie takie samo, odkąd zyskała świadomośc, że istnieje ktoś taki jak Blue.

Blue zdecydowanie woli swoją ksywkę, choć naprawdę ma na imię Evan. Jego przeszłość jest niejasna, podobnie jak przyszłość, on żyje tylko dniem dzisiejszym. Z ukochanym psem, gitarą i plecakiem podróżuje po świecie, nigdzie nie zagrzewając dłużej miejsca. Czaruje swoim głosem, nie przypomina typowych bezdomnych i zdaje się, że sam wybrał taki tryb życia. Oczarowuje też Piper, choć od razu zastrzega, że nie może jej niczego obiecać. Bo jaka przyszłość może czekać ją z artystyczną, tak niespokojną duszą?

"Nie mogę cię zapomnieć" to książka, która nijak ma się do typowego romansu. Jeszcze nigdy nie spotkałam się z takim poprowadzeniem fabuły i jestem zachwycona pomysłem Cole, choć wiele ryzykowała odbiegając od wszelkich utartych schematów. Książka jest pokaźna objętościowo, ukazuje wiele lat z życia postaci i nie jest łatwa w odbiorze. I zdaję sobie świadomośc, że z uwagi na wyżej wymienione cechy tej pozycji, jej ocena przez wiele osób może być zgoła odmienna od mojej. Natomiast dla mnie ta powieść to powiew świeżości ale i realizmu w literaturze kobiecej. Nie spotkamy się tu z cukierkową opowieścią o miłości, w której bohaterowie po przezwyciężeniu niewielkich przeszkód i własnych traum odjeżdżają w stronę zachodzącego słońca. To książka pełna bólu, walki, samotności i prozy życia. Lecz także wypełniona jest od początku do końca miłością- dziwną, pokręconą, przyprawiającacą o zawrót głowy, a jednak szalenie silną i nigdy nie ustającą. To jedna z tych pozycji, której nie da się przeczytać "na raz" z uwagi na jej emocjonalność ale także momentami trudną i przytłaczającą narrację. Jednak dzięki temu to jedna z tych pozycji, która na długo po zakończeniu nie uleci z myśli czytelnika. Autorka zdecydowała się na poruszenie w fabule bardzo trudnych tematów związanych z uzależnieniem oraz współuzależnieniem, chorobami psychicznymi czy bezdomnością. Niektóre fragmenty tej książki łamią serce, niektóre wzruszają, a niektóre sprawiają, że mamy ochotę wstrząsnąć bohaterami. Nie każda ich decyzja jest logiczna dla postronnego obserwatora, nie każdy ich krok jest rozsądny, nie każda szansa, którą dają innym ma cokolwiek wspólnego z rozsądkiem. Lecz to jedynie nadaje realizmu tym postaciom i ich trudnej drodze. Tej książki nie da się ująć w słowa, ją po prostu trzeba poznać i pozwolić jej pokiereszować nasze czytelnicze serca. Warto.

Romans z gwiazdą rocka i motywem spotkania po latach? Ja zostałam kupiona od razu.

Wiele lat temu pewien bezdomny muzyk, którego codziennie w parku słuchała Piper Karel, skradł jej serce. Nie obchodziło jej, kim jest, że jego ciało pokrywały tatuaże, a długie, czarne włosy dodawały mu buntowniczego wyglądu. Nie miało znaczenia, że chłopak zalałam jej wszystkie zasady. Zakochała się w nim bez pamięci, zresztą on w niej również. Spędzili wspólnie piękne chwile i kiedy wszystko jakoś zaczęło się układać, on zniknął i załamał jej serce.

Przez długie lata Piper próbowała zapomnieć o Evanie, jednak wcale nie było to takie łatwe, teraz kiedy on wrócił, nie jest już bezdomny. Stał się sławny i jest gwiazdą rocka. Z biegiem czasu Piper zaczyna sobie uświadamiać, że nie wiedziała o nim wszystkiego i wcale nie znała go tak dobrze, jak myślała.

Co to była za książka! Moje emocje podczas czytania tej książki były tak różne, że bywały momenty, że miałam mętlik w głowie. Czułam się sfrustrowana, wkurzam się na bohaterów (główna bohaterka potrafiła być irytująca) i nie rozumiałam ich postępowań. Czasami chciałam dosłownie przerwać czytanie i nie wracać do niej, ale nie mogłam tak po prostu zapomnieć o tej książce i ponownie do niej wracałam.

Czytając ją, nie zawsze miałam wrażenie, że to, co było między bohaterami, jest dobre, wręcz czasem miało się wrażenie, że to, co ich łączy jest toksyczne i naprawdę takie było, ale z drugiej strony ich miłość jest tak wielka i jedyna, że całym sercem się im kibicuje i razem z bohaterką czeka się na to, co przyniesie przyszłość. Czy to kolejne strzaskane serce, kolejna nadzieja, kolejne piękne chwile, kolejny ból czy chwile pełne szczęścia.

Jest to piękna, ale i trudna książka, o trudnej miłości, która czasami podczas czytania się nie rozumie, a czasami się ją wręcz czuje. To książka o walce... ze swoimi demonami, uzależnieniem i chorobą; o walce z trudnościami losu, o nadziei, dawaniu szansy, o walce o odrobinę szczęścia i miłości. A przede wszystkim książka o wytrwałości, cierpliwości i sile, jaką daje miłość. Historia Piper i Blue pokazuje, że prawdziwa miłość jest w stanie pokonać wszystko, że po każdej burzy, nawet tej najstraszniejszej wychodzi słońce.

Carian Cole to jedna z tych autorek, których książki bardzo lubię i w zasadzie sięgam po nie w ciemno. Uważam, że ma niesamowity dar do tworzenia niebanalnych i poruszających historii, które są zarazem piękne i na swój sposób tragiczne. Zdecydowanie skłaniają do refleksji. Każda historia, którą stworzyła, zawiera motyw różnicy wieku. Czasami większej, czasami mniejszej, ale zawsze jest stałym elementem jej publikacji. Czy to źle? Według mnie nie, ponieważ zaczęłam traktować to jako jej znak rozpoznawczy.

Dzisiaj chciałabym Wam przedstawić kolejną historię autorstwa Carian Cole, która została przetłumaczona na język polski, a mianowicie "No Tomorrow". Sam tytuł nawiązuje do wielu elementów książki, chociaż tylko jeden jest dosłowny, dlatego w sumie nie dziwi mnie, że tłumacz postanowił go zmienić na "Nie mogę cię zapomnieć". Chociaż sama lekko bym go zmodyfikowała.

O czym jest ta historia? Tym razem autorka przedstawia nam historię dwudziestojednoletniej Piper Karel, która pewnego dnia podczas swojej przerwy na lunch, spotyka w parku bezdomnego ulicznego muzyka. Dziewczyna jest zafascynowana jego talentem i od tego momentu popada w pewien rodzaj obsesji na jego punkcie. Każdego dnia czeka tylko na chwilę, gdy będzie mogła udać się na przerwę od pracowniczych obowiązków, przysiąść na ławce w parku i posłuchać jego gry.

Evan "Blue" von Bleu jest osobą bardzo doświadczoną przez życie. Mężczyzna pewnego dnia opuścił swój rodzinny dom i wraz ze swoim wiernym psim kompanem wyruszył w świat, by dzielić się z przypadkowo spotkanymi ludźmi swoim talentem muzycznym. Wszystko zmienia się w momencie, gdy na jego drodze pojawia się Piper. Oboje zakochują się w sobie bez pamięci, chociaż doskonale zdają sobie sprawę, że dzieli ich niemal wszystko, a opinia publiczna i rodzina dziewczyny nigdy nie zaakceptują jej relacji z bezdomnym.

Pewnego dnia, gdy Piper wydaje się, że Blue zostanie z nią już na zawsze, mężczyzna nagle znika, zostawiając jej pod opieką swojego psa. Dziewczyna jest załamana i za wszelką cenę stara się go odnaleźć, jednak mężczyzna jakby rozpłynął się w powietrzu. Nie ma go ani w ich ulubionych miejscach, ani nawet w pobliskich miejscowościach. Odnajduje go przypadkiem dopiero po kilku latach. Jednakże Blue nie jest już tym samym człowiekiem, którego pokochała w przeszłości. Nie jest już bezdomnym ulicznym muzykiem, tylko prawdziwą gwiazdą i liderem zespołu rockowego, w którym występuje. Czy ich ponowne spotkanie na nowo rozpali ogień namiętności, który połączył ich w przeszłości? Tego dowiecie się, sięgając po "Nie mogę cię zapomnieć".

Muszę przyznać, że mam lekki mętlik w głowie o przeczytaniu tej historii. Czytałam wszystkie książki Carian, które ukazały się w Polsce, więc spodziewałam się pewnego stałego schematu jej opowieści. Różnicy wieku, trudnych relacji, przeciwności losu, czy walki z demonami... Wszystkie te elementy oczywiście zostały w niej zawarte, ale w poprzednich książkach wszystko idealnie ze sobą współgrało, a czytelnik skupiał się bardziej na historii miłosnej niż nad tym, co wymieniłam powyżej. Tu jest trochę odwrotnie, ponieważ ilość tych, nazwijmy to "złych rzeczy" zdecydowanie przeważa. Nie chciałabym oczywiście umniejszać historii miłosnej Piper i Blue, bo bez wątpienia chociaż trudna, była niezwykle piękna, a jej siła nie ulegała wątpliwości, ale w mojej ocenie pierwsze skrzypce w tej historii grały jednak traumy.

Historia jest dość obszerna i mamy w niej bardzo wiele przeskoków czasowych, ponieważ akcja dzieje się pomiędzy rokiem 1998, a 2019, co wiele osób może zniechęcić do jej przeczytania. Jednak mimo to uważam, że jest warta tego, by się z nią zapoznać. To historia pełna wielu skrajnych emocji, która zachwyca i urzeka, by kilka stron dalej doprowadzić czytelnika do łez, rozgoryczenia i frustracji. Już wielokrotnie podkreślałam, że emocje to dla mnie zdecydowanie numer jeden w publikacjach, dlatego cieszę się, że pod tym względem autorka po raz kolejny spełniła moje oczekiwania. "Nie mogę cię zapomnieć" to pierwszy tom serii "Kolejne dni" dlatego z niecierpliwością będę wyczekiwać kolejnej części, która będzie opowiadała historię Reece'a — najlepszego przyjaciela Evana. Chociaż mężczyzna nie pojawiał się w tym tomie zbyt często, dał się poznać, jako niezwykle oddany i wspierający kompan, dlatego jestem ciekawa, jak potoczą się również jego losy.

„Chcę tego wszystkiego i będę na niego czekać całe życie, jeśli tylko będzie to konieczne. Można nazwać to pożądaniem lub miłością, czy czymkolwiek innym. Głęboko wpadłam. Tonę w nim i żadna łódź ratunkowa nie przypłynie, aby mnie uratować”.

Co ta książka zrobiła… Ze mną! Z moim sercem! Z moimi emocjami! Coś nieprawdopodobnego. WOW!

Ta historia poszła w zupełnie innym kierunku niż się spodziewałam. Była zaskakująca, nieprzewidywalna i wykraczająca poza wszelki schemat relacją głównych bohaterów.

Do tej pory czuję pewną pustkę, gdy myślę o wszystkich tych poświęceniach, których musieli się wyrzec bohaterowie.

Piper i Evan prowadzili zupełnie inne życia i kierowali się różnymi priorytetami. Mimo tego, dogadywali się bez zarzutu. I chociaż czasem wszystko szło nie tak, głębia tego uczucia była potężna.

Carian Cole stworzyła historię, która była skomplikowana, i mimo, że skupiła się na jednym głównym motywie, jego wielowątkowa fabuła sprawiała, że książkę czytało się z zapartym tchem. Jak dla mnie, nie było tu niczego zbędnego, a wręcz wszystko chłonęłam jak gąbka.

Lubię te spotęgowane emocje, które czuję, czytając książki autorki. „Nie mogę cię zapomnieć” ma w sobie motywy psychologiczne dotykające relacji fizycznych, jak i tych emocjonalnych. Kocham drugie dno tej historii, bo pokazuje, że każdy zasługuje na swoje szczęśliwe zakończenie, i by postawić na swoim własnym dobru.

Specyfika, a zarazem cudowność tej relacji pokazuje, że gra była warta świeczki. Dodatkowo motyw gwiazdy rocka i spotkania po latach to coś, co zawsze chwyta mnie za serce! Polecam!