Neony Znajdź swoją bratnią duszę. Klub smutnych duchów. Tom 2

👻 Tak jak poprzednio, kreska Meddings przypadła mi do gustu. Była przyjemna dla oka, nieobciążona niepotrzebnymi szczegółami *choć muszę przyznać, że jeśli nie byłam wystarczająco skupiona to bohaterowie mi się mylili🙈*

👻 W tym tomie jeszcze bardziej odczułam, że nie jestem targetem tego komiksu🙃 Niektóre momenty, aż wstyd się przyznać, ale mnie przynudzały. Czasami bohaterowie wydawali się odrobinę za płytcy *nie potrafię określić tego innym słowem*. Wiem, że te dziesięć lat temu *lub więcej* wyciągnęłabym większą liczbę wniosków niż teraz. Bo było okej, ale bez tego wrażenia ciepłej kołderki i plasterka na zszargane serduszko💔

👻 Doceniam, że na końcu książki wymienione są organizacje oferujące pomoc okołopsychologiczną 🧡

Po przeczytaniu pierwszego tomu koniecznie musiałam sięgnąć po drugi. Nie mogło być inaczej, bo  koniecznie musiałam się dowiedzieć jak dalej będzie się rozwijać historia i jestem zachwycona. Urzekły mnie te samotne duszki. Uwielbiam tą prostą, ale jakże wymowną grafikę, która wzbudziła we mnie wiele emocji i na zawsze pozostanie w moim serduszku. Ta powieść graficzna to miód na rany spowodowane poczuciem wykluczenia i samotności. Jest niesamowicie ciepła i w czasie lektury czułam się jakby ktoś mnie okrył ciepłym kocykiem. 

Tom drugi Klubu Smutnych Duchów wydany przez Wydawnictwo Neony W.A.B. i przygotowany przez Lize Meddings #współpracabarterowa

Czy istnieje lepsza comfort pozycja niż Klub Smutnych Duchów? Trudno znaleźć coś co aż tak pięknie się do tego nadaje. Klub Smutnych Duchów to wyśmienita pozycja, która mimo smutnej tematyki rozświetla serduszko. Traktuje bowiem o klubie dzięki któremu i my możemy się poczuć mniej samotni.

Ja dość często mam poczucie, że odstaje, że nie pasuje do tej i tamtej grupy, że robię coś inaczej niż reszta, myślę inaczej niż reszta - przez to dość często czuje się samotny jak kawałek puzzla szukający swojego miejsca. A komiks Pani Lize kompletnie rozwiewa te wątpliwości - przez piękną alegorie ludzi przebranych za duchy pokazuje, że wiele osób czuje się właśnie jak te duchy - niewidzialni. I nawet te duchy mogą poczuć się nieco lepiej wiedząc, że są inni tacy jak oni.

To przecudowna historia, która jest bardzo lekka, empatyczna, rzetelna i otulająca serduszko. Pokazuje nawet nienaturalne zachowania (np. odcinanie się od innych i udawanie że nas nie ma) jako coś całkowicie normalnego. Bohaterowie nie komentują tego, tylko AKCEPTUJĄ i wspierają. Nie znam drugiej takiej historii.

Autorka świetnym pomysłem stworzyła coś niesamowitego i spektakularnego, co nabiera rozpędu i zaraża uśmiechem niezliczoną ilość smutnych duchów.

Pamiętaj, że nie jesteś sam i nigdy nie będziesz. Wystarczy tylko poszukać.

W pierwszej części SD, po tym, jak odważył się wyjść z domu, poszedł na imprezę, na której nie czuł się zbyt komfortowo, poznał Skarpetkę, z którą przegadał całą noc, postanowił wywiesić plakat, w celu stworzenia „Klubu smutnych duchów”, co sprawiło, że na drodze bohaterów stanęła Rue. Czy trójka ludzi, to już nie tłok? Czy jedna z nich okażę się piątym kołem u wozu?

Kto jest smutnym duszkiem ręka do góry! Cóż, powinnam ją podnieść jako pierwsza, gdyż tak samo, jak bohaterowie komiksu, czasami czuję się przytłoczona swoimi myślami, potrafię zrezygnować ze spotkania z ludźmi na rzecz książki czytanej w łóżku, po spędzeniu jakiegoś czasu w tłumie, potrzebuję odpoczynku, wmawiam sobie, że ktoś mnie nie lubi i sama się od niego odsuwam, by nikomu się nie naprzykrzać, mimo że to wszystko nie jest prawdą i siedzi po prostu w mojej głowie. Jeśli jednak się otworzę, potrafię być duszą towarzystwa. Znajomi znają moją głośną, rozmowną, wesołą wersję, która za zamkniętymi drzwiami potrafi się zmienić w smutną, zakompleksioną kobietę. Tak naprawdę nie uważam się za introwertyka, tylko wysoko wrażliwego ambiwertyka. Lubię ludzi, tylko czasami jestem zbyt nieśmiała. Pamiętajcie jednak, by nie mylić opisanych przeze mnie rzeczy z lękiem społecznym, antropofobią, czy też agorafobią. Je trzeba niezwłocznie leczyć, podobnie jak depresję lub zespół lęku uogólnionego. Nie ma w tym nic złego. Ja poszłam na terapię i podniósł się mój komfort życia.

Jesteśmy ludźmi i składamy się z różnych emocji. Każda z nich jest dobra. Przecież nie możemy cały czas czuć się szczęśliwi, zadowoleni, weseli, czasami jest nam smutno, jesteśmy źli, rozczarowani, zazdrośni, zawiedzeni i to jest w porządku! Jeśli mamy ochotę płakać, płaczmy, nie tłummy tego w sobie, niech nie zamienia się to w atak paniki. Warto jest też z kimś porozmawiać, jeśli nie z rodziną, przyjaciółmi, to ze specjalistą. Jest wiele telefonów zaufania, stron internetowych, na których można uzyskać pomoc. Ważne by o tym wiedziały szczególnie osoby młode

Cieszę się, że powstają tego typu pozycje, które pod postacią komiksu przemycają tak wartościowy temat, a przy tym urocze ilustracje oraz konwersacje bohaterów sprawiają, że robi się na sercu ciepło. Jeśli macie w domu nastolatka, który jest nieco wycofanym indywidualistą, to zdecydowanie warto mu podsunąć tę serię, nawet jeśli nie lubi czytać. Nie ma tu zbyt wiele tekstu, za to przekaz jest mocny.

Fundacja „Dajemy dzieciom siłę” [Adres usunięty]

Stowarzyszenie Bliżej Dziecka [Adres usunięty]

Towarzystwo Pomocy Młodzieży [Adres usunięty]

Stowarzyszenie Półpiętro [Adres usunięty]

Stowarzyszenie My Rodzice [Adres usunięty]

Oba tomy z cyklu „Klub smutnych duchów“, które na mam za sobą pochłonęłam bardzo szybko. Jak przy pierwszym mi to nie przeszkadzało, tak w drugim uznałabym to za minus - raczej nie zostanie mi na dłużej w pamięci. Powieść pokazuje realia poznawania nowych osób, co często może być bardzo przytłaczające. Myślę, że ten komfortowy a zarazem ważny komiks może trafić do serducha wielu osobom, więc jeśli tylko będziecie mieli okazję go przeczytać to zachęcam :)