Bliźniaczy płomień

Bardzo chciałem sięgnąć po tę książkę, więc gdy tylko dostrzegłem ją na półce w bibliotece, bez wahania wróciłem z nią do domu. 😩 Sama w sobie historia Diakiego i Aleksa jest wciągająca i wyjątkowa. Są to bohaterzy, którzy zostaną w mojej pamięci na długo. ❤️ Było kilka niezrozumiałych dla mnie zachowań chłopaków, bardzo skrajnych i niespójnych, jednak nie wpłynęły w sposób znaczący na komfort czytania. Postać suczki Hope, jednocześnie chwyciła mnie za serce, ale również wprowadziła w mojej głowie niemałe zamieszanie. 🤐 Mimo tego, że z czasem wszystko w fabule się wyjaśniło, nie sprawiło to, że moje wątpliwości zniknęły. 🫤 Moim zdaniem powinna być ona przedstawiona w trochę inny sposób. Innym szczegółem, który wpłynął na moją ocenę, było wprowadzanie pojedynczych obcojęzycznych słów, bądź zdań. Uważam, że nie zawsze było to zrobione w dobrym momencie. ☹️ Ogólnie rzecz biorąc, książka była przyjemna w czytaniu i cieszę się, że miałem możliwość ją poznać.

𝙍𝙀𝘾𝙀𝙉𝙕𝙅𝘼/ „Bliźniaczy płomień” - Maks Kuznowicz

[współpraca reklamowa]

Jak wiecie bardzo rzadko sięgam po queerowe książki, a kilka moich podejść, przekonania się do tej tematyki kończyła się niepowodzeniem. Dosłownie nic jak dotąd mnie nie przekonało i w jakimś stopniu obawiałam się „Bliźniaczego płomienia”, jednak teraz już mogę powiedzieć, że jest to pierwszy tytuł MLM, który mi się podobał 🤍

Ta książka jest naprawdę pełna komfortu i nie dowierzam, że jest to debiut Maksa! Jego styl pisania jest na maxa przyjemny i przez lekturę się płynie, a liczba stron zmniejsza się w zastraszającym tempie.

W tym tytule poruszane są kwestie śmierci bliskich i przechodzenia żałoby oraz stanów lękowych i radzenia sobie z traumą. Uważam, że oba te wątki zostały w fajny sposób rozwinięte, co prawda nie czułam emocji bohaterów, ale to dlatego, że aż tak się do nich nie przywiązałam :(

Poruszając kwestię postaci, do Daikiego i Aleksa nie mam o co się przyczepić, ale halo!!! Strasznie liczyłam na rozwinięcie wątku Adriana i jego mamy 🥲 Wszyscy bohaterowie, tak samo ci pierwszoplanowi jak i drugoplanowi zostali dobrze wykreowani i każdy z nich ma swoje cechy charakterystyczne, nie są oni bezbarwni co jest wielkim plusem!

UWIELBIAM HOPE OKEJ, TEN POMYSŁ NA WIĘŹ Z PSEM I MOC ROZMOWY Z NIM, BOŻE CUDO. Zdecydowanie kocham Hope i jej śmieszne teksty oraz głębokie przemowy 🐕🐶

Jeśli lubicie komfortowe książki z motywem MLM, którą przeczytacie raz dwa to mogę wam polecić „Bliźniaczy płomień” 🤍

★★★★/5

🍜🍤 Moim największym marzeniem z dzieciństwa było móc porozumiewać się ze zwierzętami (tak, spokojnie możecie się śmiać) Dlatego powiedzieć, że mam słabość do tego motywu to, jak nie mówić nic — mam na jego punkcie absolutną obsesję! A na dodatek strasznie lubię japońską kuchnię.. a więc cóż, kiedy okazało się, że wychodzi książka, która łączy jedno i drugie — a na dodatek ma być uroczym pełnym ciepła romansem po prostu musiałam za nią złapać.

🍜🍤Aleks ucieka przed swoimi wspomnieniami i traumą, jakie owe wywołują — aby zrobić to raz a dobrze postanawia rozpocząć nowe życie w Paryżu. Ma niewiele, ale mimo wszystko udaje mu się wynająć mieszkanie, które od teraz okazuje się schronieniem dla niego i uroczej suczki Hope (halo, gość ma border collie czaicie? I W DODATKU UMIE Z NIĄ ROZMAWIAĆ) Co jest potrzebne więcej do świeżego startu w życiu? A no praca, którą tak się składa, że chłopak aktywnie poszukuje.

🍜🍤 Kilka metrów kwadratowych dalej od Aleksa znajduje się Daiki. Chłopak stara się posklejać swoje życie, które rozsypało się na części w momencie, kiedy bohater był świadkiem śmierci swojego partnera. Ewidentnie przytłoczony nadmiarem negatywnych emocji i faktem, że znajduje się na życiowym zakręcie (zakończenie szkoły) decyduje się na gap year - aby jednak nie spędzić następnego roku bezproduktywnie aktywnie działa w ramenowni swoich rodziców.

🍜🍤 Pozornie tę dwójkę nie łączy absolutnie nic, prawdopodobnie, gdyby nie jeden przypadek pewnie nigdy w życiu by się nie spotkali (co najwyżej mijając na przepięknych alejkach Paryża) - o dziwo jednak pewien wypadek miał miejsce a życie dla tej dwójki od tego momentu już nigdy nie będzie takie jak wcześniej.. co z tego wyniknie? Poszukajcie sami! Grzechem byłoby spoilerować tę cudowną przygodę.

🍜🍤Uwielbiam surrealizm magiczny (to właśnie dlatego tak wytrwale pożeram książki literatury azjatyckiej) dlatego więc kiedy trafiam na jego przebłyski w polskich książkach przeważnie zakochuje się w nich bezpamięci.. i cóż? Bliźniaczy płomień jest idealnym przykładem takiej historii. Absolutnie spodobał mi się motyw Hope — kim jest w rzeczywistości? Co dobrego może zrobić dla Aleksa? Odkrywało mi się tę zagadkę z niekrytą przyjemnością i przyznaję, że na końcu Maks mnie nieco wzruszył :) Styl całej historii jest niezwykle lekki a co dla mnie równie istotne to czuć fakt, że książka osadzona jest w naszej rzeczywistości. Znajdziecie w tej historii wiele nawiązań do innych dzieł naszej popkultury — wiem że niektórych to drażni, mi zwyczajnie nie przeszkadzało. A na dodatek trzeba tu wspomnieć, że historia jest debiutem! Wiem! Sama miałam problem z uwierzeniem w to.

🍜🍤Bardzo zaimponował mi fakt jak wiele motywów autor próbuje ograć jednocześnie. Przeważnie historie młodzieżowe mają jeden główny problem przewodni. Tutaj tych motywów było o wiele więcej: była kwestia przechodzenia żałoby po śmierci partnera, motyw zagłębiania się w siebie — rozumienia swoich potrzeb i ograniczeń na dodatek motyw orientacji seksualnej (coming out) jak i tytułowy motyw bliźniaczego płomienia. Wbrew pozorom.. to bardzo dużo! Zwłaszcza jak na debiut. Miałam przez to małe wrażenie, że momentami lecimy na złamanie karku od morału do morału. Z drugiej strony mam wrażenie, że ta historia właśnie taka powinna być! Mamy tu przecież debiut młodzieżowy a te książki mogą właśnie być pełne emocji, odczuć i morałów. Bo które książki, jeżeli właśnie nie te? Działo się więc tutaj naprawdę dużo na RAZ — mam świadomość tego, że nie każdemu może się to spodobać. Mnie akurat bardzo zaimponowało.

🍜🍤Czytajcie debiut Maksa! Naprawdę warto dać mu szansę. Jest ciepło, miło i bardzo komfortowo w tej historii. Potraktujcie tę książkę jako ciepły kocyk, taki którym warto się okryć, kiedy akurat nasza własna rzeczywistość nieco nas przytłoczy.

PS. Kocham Hope - tak po prostu. Za całokształt!

"Bo jesteśmy lustrzanymi duszami.

Bo jesteśmy bliźniaczym płomieniem.

Bo jesteśmy jednością."

Bliźniaczy płomień" to debiut Maksa Kuznowicza wydany przez wydawnictwo_wab neony_w.a.b.

Daiki, gej francusko-japońskiego pochodzenia, a także fan uniwersum Marvela, próbuje wyjść na prostą po traumatycznym wydarzeniu. Przeżył śmierć swojego chłopaka, rozpadając się na milion kawałków. Aktualnie Daiki pomaga w ramenowni rodziców i spędza czas z przyjaciółmi. Wszystko wydaje się być takie w miarę normalne, już może momentami łatwiejsze... Ta jedna, piątkowa noc sprawia jednak, że w chłopaku budzi się coś nieoczywistego - odtąd jakby czuje on, słyszy i widzi więcej...

Aleks, miłośnik literatury i kuchni roślinnej, po stracie bliskich szuka świeżego startu. Nowe miejsce, nowi ludzie... Brzmi jak szansa dla kogoś, kto skrywa zbyt wiele prawdziwych emocji i uważa, że nie może pozwolić sobie na jakąkolwiek wrażliwość. Byle tylko mieć w kimś wsparcie. A Aleks ma je w postaci Hope - suczki rasy border collie, z którą swobodnie się porozumiewa...

Ogólnie to mam problem z tą książką.

Na początku zupełnie nie mogłam przejść do porządku dziennego nad tym, że Aleks potrafi komunikować się z Hope. Wiedziałam o tym z opisu i byłam ciekawa jak to zostanie rozegrane, ale nie mogłam tego zaakceptować w podawanej formie. Na początku wydawało mi się to jakieś, nie wiem, infantylne i nie docierało do mnie, że to, co jest wypowiadane, to słowa Hope. Wolałam chyba, żeby w książce pojawiały się same "migawki", czyli właśnie obrazy, jakie Hope przesyła do Aleksa - wtedy łatwiej byłoby mi to przyswoić i nie występowałby tak ogromny dysonans poznawczy przy tych pierwszych rozdziałach. Rozumiem zamysł realizmu magicznego, ale nie mogłam w to wejść z taką swobodą. Wiem też, że gdy czytam fantastykę, to przychodzi mi to z łatwością, więc nie rozumiem za bardzo, gdzie jest mój problem.

Chyba nie podpasowała mi próba przekazania bardzo istotnych kwestii w połączeniu z niedotyczącym nas trochę obszarem magii (choć też tym określeniem spłaszczam cały zamysł książki, o którym przeczytamy więcej pod koniec przygody z lekturą, więc wrócę do tematu troszeczkę niżej). Tak czy inaczej, gdy odsunęłam swoje ograniczenie i przywykłam do wypowiedzi Hope, zrobiło się lepiej. A „cyrk na kółkach" przekonał mnie do jej tekstów (czyli tak koło 50 strany dałam się przekonać do postaci Hope).

Od razu polubiłam Aleksa. Gościu pała miłością do literatury i kuchni roślinnej, sezonowych warzyw i owoców, jest kosmicznie uroczy, no i ma border collie. No proszę was... Do tego białe szparagi z wegańskim sosem holenderskim, truskawkami i orzechami piniowymi? Albo frytki z vegan mayo? Yes, please.

Podobało mi się to, że w książce normalizowane są takie kwestie jak terapia, korzystanie z pomocy psychiatry, próba pogodzenia się ze śmiercią, ze stratą, obawa przed własnymi emocjami, strach przed dopuszczeniem do siebie prawdy z przeszłości. Widać, że książkę pisała wrażliwa osoba, która nie jest ograniczona, nie ocenia i nie postrzega wszystkiego zbyt wąsko. Tu akurat szacuneczek bookovicz za podejście do świata.

Ogólnie "Bliźniaczy płomień" jest napisany dość autentycznie - aktualne, bieżące teksty, zachowania bohaterów, nawiązania do popularnych książek (np. Heartstopper, Kosiarze Neala Shustermana, Harry Potter) czy artystów (np. Taylor Swift, Miley Cyrus, Beyonce). Te nawiązania, które były dla mnie ogromnym plusem książki, sprawiły z drugiej strony, że ten magiczny aspekt gdzieś mi uciekał z książki. Rozumiem, że Aleks porozumiewał się z Hope i fączyła ich inna więź niż każda (to jest też wytłumaczone pod koniec książki), a Daiki posiadał bardzo przydatny dar "wnikania" w osobę, ale nie przekonało mnie to wszystko. Realizm mnie przekonywał i to by wystarczyło, ewentualnie zrobiłabym z tego pełną fantastykę. Wracając właśnie do powyższego wątku, jakby tak zrobić z tego dwie książki, to pokochałabym je całym sercem. Aktualnie czuję odbijanie się od wątku do wątku z niewiedzą, gdzie jesteśmy i gdzie zmierzamy. Wolałabym nacisk na jedną stronę, naprawdę którąkolwiek, bo zamysły oba (nazwijmy to aspekt "realizm" i aspekt „magiczny" osobno) są naprawdę świetne, przemyślane i urocze.

Poza tym, nie wytworzyłam więzi z bohaterami jakiejś takiej szczególnej. Oczywiście Aleks był cudowny, Daiki też w porządku, rodzice Daikiego wspaniali, ale reszta była mi dość obojętna.

Plusem książki są dwie perspektywy (Aleks i Daiki), bo bez tego nie byłabym w stanie dobrze zrozumieć żadnego z chłopaków, gdyby ich odczucia nie były nakreślone pierwszoosobowo i na bieżąco. Jeśli chodzi o samo tempo budowania relacji i zażyłości między głównymi bohaterami, to też było to wykreowane w sposób naturalny. Do tego w książce, mając na uwadze ramenownię rodziców Daikiego oraz zamiłowanie Aleksa do gotowania, pojawiały się przeróżne potrawy, które niemalże mogliśmy powąchać, czytając książkę. Czułam te dania i miałam ochotę wszystko zjeść (oprócz kimchi, ha tfu).

Wydaje mi się, że @bookovicz chciał się skupić na zbyt wielu kwestiach jednocześnie. Mamy kwestię orientacji, tożsamości, poznawania siebie, straty bliskich osób, śmierci, a do tego motyw bliźniaczych dusz, przeznaczenia, obszaru magii w realizmie magicznym. Gdy wczuwałam się w książkę i zaczynałam mieć wrażenie, że do mnie przemawia, to nagle mieszały mi się intencje, w jakich miało to wszystko do mnie docierać. I mimo tego, że dzieje się naprawdę wiele, to równie wiele kwestii było koszmarnie przewidywalnych.

Jeśli zobaczyłabym taką propozycję filmu na Netflixie i obejrzała w jakiś chillowy dzień, to odebrałabym to wszystko lepiej. Historia naprawdę ma potencjał filmowy bardziej niż książkowy jak dla mnie, w szczególności, że mimo prostego stylu bookovicz dość długo ją czytałam i lekko męczyłam - tutaj również przez dość specyficzne dialogi.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwo_wab neony_w.a.b

🍜,,Bliźniaczy płomień” to historia dwóch zranionych dusz, które w skomplikowanej otchłani życia pragną odnaleźć spokój i zrozumienie. Aleks i Daiki doznali niewyobrażalnego bólu. Każdy z nich stracił kogoś bliskiego. Po takich wydarzeniach nie sposób powrócić do dawnego życia. Już na zawsze w sercu pozostanie zadra, która będzie dawała o sobie znać w najmniej oczekiwanym momencie. Każdy z nich bardzo szybko musiał dojrzeć i zmierzyć się z trudnościami. I choć nie było to proste obaj w codziennym życiu szukali małych promyczków nadziei aż do momentu, kiedy odnaleźli siebie nawzajem.

🥐,,Bliźniaczy płomień” to jedna z najbardziej komfortowych książek po jaką miałam okazję sięgnąć. Jest otulającym kocykiem na poranione serce. Daje swoim bohaterom przestrzeń do wyrażania emocji. Jest niczym przyjaciel, który pragnie udzielić pomocy w chwili słabości. Pozwala zrozumieć, że pod fasadą uśmiechu może kryć się człowiek, który czuje za dużo i szuka sposobu na poradzenie sobie z tym.

🍜„Bliźniaczy płomień” to historia pełna uczuć i trudnych emocji. Pokazuje próby szukania własnego miejsca w nowej rzeczywistości i wykorzystywania szans na lepsze jutro. Jest pełna pysznego jedzenia i nasycona kulturowymi nawiązaniami (I love it!) . Nie do końca jestem fanką dialogów w książce. Często brzmiały one sztucznie i zawierały zbyt wiele zbędnych wulgaryzmów. Jednak zupełnie nie wpływa to na całkowity odbiór książki. Historia Aleksa i Daikiego trafiła prosto do mojego serca i całkowicie je zauroczyła. Cieszę się, że na moich oczach rozegrała się tak wspaniała i komfortowa historia.