Nawet jeśli umrę w drodze. Twarzą w twarz z uchodźcami

"Ucieknę stąd. Ucieknę przed śmiercią. Przyjdę do ciebie, nawet jeśli umrę w drodze. Bo umieranie w drodze do ciebie jest lepsze niż życie w moim kraju".

Nie wiadomo, czy John ocalił nerkę i czy nadal mieszka w parku. Śliczna Negin wyjechała do Niemiec, żeby zostać tam policjantką. Merhavi wciąż jest samotny, opiekuje się staruszkami i marzy o miłości. Mahfoud pracuje w Rzymie, w Zarze… a w lesie pod Hajnówką umiera właśnie kolejny człowiek, którego imienia nigdy nie poznamy.

"Nawet jeśli umrę w drodze" to reportaż Moniki Białkowskiej, dzięki któremu od tej pory na Uchodźców będę patrzyła inaczej.. Już nie tylko przez pryzmat polityki i propagandy, bo tak do tej pory przez większość z nas byli postrzegani Uchodźcy.. Ta książka to obraz ludzkiego dramatu.. Co takiego jest gotów zrobić człowiek uciekający przed wojną, by wieść spokojne życie? Co takiego czują ludzie, dla których pozostanie w kraju ogarniętym wojną, to ostatnia rzecz, o której myślą..

Reportaż ten zawiera historie kilku osób, z różnych krajów. Autorka przeprowadziła rozmowy z Uchodźcami z Grecji, Włoch, Szewcji a nawet Polski.. Wiele w tych opowieściach bólu, cierpienia i łez, ale jest też nadzieja na lepsze jutro, lepsze życie bez wojny, bomb spadających na dachy domów..

"Nawet jeśli umrę w drodze" to reportaż przepełniony wieloma emocjami, tej książki nie da się ot tak przeczytać i zapomnieć. Nawet jeśliby się chciało wymazać z pamięci historie tych osób, to zwyczajnie się nie da.

Jeżeli chcielibyście dowiedzieć się kim tak naprawdę jest Uchodźca to z całego serca polecam Wam reportaż Pani Moniki. Z pewnością przypadnie Wam styl i sposób, w jaki Autorka przedstawiła sytuacje, które tak naprawdę dotyczą nas wszystkich. To nie jest historia sprzed wieków, to się dzieje tu i teraz. Dzisiaj to oni, a jutro to możemy być my..

RECENZJA „Nawet jeśli umrę w drodze” Twarzą w twarz z uchodźcami Monika Białkowska.

Nie planowałam czytać tej książki. Mam wrażenie, że za dużo ostatnio się dzieje, z każdej strony dochodziły do mnie różne bodźce. Smutek jaki przelewa się w moim sercu nie ma już ujścia… patrzę na to, co dzieje się na Ukrainie i nie tylko tam. Staram się pomagać jak mogę ale mam wrażenie, że to wciąż za mało. Na dokładkę ta książka.

O czym jest? Jeśli nie chcesz patrzeć na Uchodźców (tak, napisałam to teraz z dużej litery, z szacunkiem, bo i ten zabieg ma coś na celu…) tylko przez pryzmat polityki i danych statystycznych to weź ją do ręki. Przeczytaj tę książkę. Stań oko w oko z człowiekiem.

Takim samym jak Ty ale być może takim, który pojawił się w złym miejscu w złym czasie.

Czy my możemy być uchodźcami? Tak. Nigdy nie wiesz kiedy i dlaczego. Jak długo i… i czy przeżyjesz. Co stanie się z Twoją rodziną, domem… Tobą.

Za czym tęsknią ludzie pozbawieni przeszłości i być może przyszłości?

Dzieci, starcy, ludzie w sile wieku?

Niesprawiedliwie traktowani, przerzucani jak śmieci z kąta w kąt.

Reportaż ten zawiera historie różnych osób. Ich świat, ich życie… po co? By chociaż spróbować zrozumieć to, co nas otacza.

Problem uchodźców nie jest tylko sytuacją odległą od nas i widzianą w telewizji. Jeśli nie rozumiecie jeszcze tego, to warto sięgnąć głębiej, do historii Polski, Europy, Świata… Wczoraj oni dzisiaj my. Kto będzie jutro? Zastanówcie się nad tym.

Wiecie dlaczego jeszcze na początku nie chciałam czytać tej książki a mimo tego trafiła do mnie?

Książki dają mi szansę na ucieczkę do miejsc z dala od rzeczywistości - i jaka by ona nie była, jak bardzo nie usłana różami, to przyznacie, fajnie jest czasem oderwać się i przeżyć przygodę z bohaterami.

Ale jaką przygodę można przeżyć czytając o nieszczęściu i uciekaniu?

Dostałam tę książkę przypadkiem.

Ale czy na pewno?

Widocznie los tak chciał. Chciał, bym mogła zagłębić się w tym, co chciała nam przekazać Monika Białkowska. Żebym dzisiaj mogła się podzielić nią z Wami.

Warto po nią sięgnąć i jeśli tylko macie taką okazję to zachęcam.

Nie jest to łatwa lektura, ale na pewno potrzebna. Moim zdaniem, takie książki powinny być również omawiane z nastolatkami, którzy kształtują swój światopogląd.

Moja ocena 9/10.

Za egzemplarz dziękuję @Prószyński i S-ka.

Często sytuacja w kraju zmusza wielu ludzi do ucieczki. Dziś temat uchodźców jest aktualny – niestety! Lecz ważne jest to, aby nie odwracać się od ludzi, których sytuacja życiowa zmusiła do opuszczenia ich kraju. Uchodźcy to przede wszystkim ludzie, którym należy się pomoc, a my nie możemy zrzucać ich na społeczny margines.

Monika Białkowska w książce „Nawet jeśli umrę w drodze”. Twarzą w twarz z uchodźcami” uczula nas, abyśmy byli otwarci na pomoc. Historia pokazała, że kiedyś my potrzebowaliśmy pomocy, więc teraz warto, abyśmy tej pomocy udzielili potrzebującym. Zwłaszcza, ze względu na sytuację na Ukrainie. Myślę, że ten egzamin zdajemy z wyróżnieniem.

Monika Białkowska w reportażu „Nawet jeśli umrę w drodze”. Twarzą w twarz z uchodźcami” ukazuje historię uchodźców z różnych krajów. Historie, które czytając dziś są nam szczególnie bliskie. Każda z nich porusza, skłania do myślenia – woła do naszej empatii.

Poznajemy historię Mahfouda, który z Syrii uciekł do Włoch. Mężczyzna przed wojną żył normalnie. W wieku osiemnastu lat otworzył sklep z telefonami komórkowymi. Życie układało mu się w pozytywnym świetle… do czasu, gdy wojenna rzeczywistość zmusiła go do ucieczki. Czytając tę historię, odczuwałem smutek i złość. Uświadomiłem sobie, że historia Mahfouda potoczyła się niezależnie od jego woli. Zmuszony do ucieczki, musiał na nowo układać swoje życie w obcym kraju, w którym został z niczym.

Nie ukrywam, że historia Faheemy i Negin mocno mną wstrząsnęła. Faheema miała dom, miała co jeść… do czasu, gdy nie przyszli talibowie. Negin opowiada o swoim przerażeniu podczas ucieczki do Grecji.

Monika Białkowska ukazuje wiele takich historii, w których ludzie zmuszeni są do ucieczki przed wojną czy prześladowaniami. Poznając te historie czułem złość, niesprawiedliwość – dlaczego życie wielu ludzi zależne jest od „politycznych gier” uprzedzeń wobec rasy czy przekonania? Czy to kiedyś się zmieni? Patrząc na historię ludzkości, niestety sądzę, że NIE! Dlatego tak ważne jest, aby społeczeństwa żyjące w poczuciu bezpieczeństwa otworzyły się na pomoc tym ludziom, którym przyszło żyć w świecie dotkniętym wojną.

Autorka w reportażu rozmawiała również z Katarzyną Szop-Rutkowską pomysłodawczynią i prezeską zarządu Fundacji Laboratorium Badań i Działań Społecznych „SocLab”. Pani Katarzyna organizuje Grupę Granica w Białymstoku. Grupa niesie pomoc humanitarną, prawną i medyczną. To bardzo dobry akcent w pomocy uchodźcom.

Niestety są też historie pokazujące, że odmawia się pomocy. Tutaj pojawiają się pytania: „Kim jesteśmy, jeśli w dwudziestym pierwszym wieku nie możemy ogrzać człowieka i dać mu dach nad głową? Kim jesteśmy, jeśli mówimy, że nie ma wyjścia, że jego domem jest tylko las?”. Myślę, że warto odpowiedzieć sobie na te pytania.

Książka „Nawet jeśli umrę w drodze”. Twarzą w twarz z uchodźcami” ukazała się nakładem Wydawnictwa Prószyński i S-ka