Narogi. Komisarz Sikora. Tom 6

Znacie twórczość pana Kościelnego? Jeśli tak to wiecie, że nie pisze on delikatnych thrillerów. Jego książki są mocne, czasem bardzo mocne, poruszają wrażliwe tematy o których wielu z nas boi się czytać. Nie każdemu jego twórczość przypadnie do gustu. Jednak jeśli ktoś już zagłębi się w jego książkach to przepadnie. Styl, dialogi, świetnie wykreowane postacie to tylko początek plusow jakie możemy wymienić. Fabuła stworzona przez pana Kościelnego wciąga od samego początku i choć często wstrząsa naszą psychiką to czytając nie jesteśmy w stanie przerwać. Zwroty akcji, czające się niebezpieczeństwo sprawiają, że są to jedne z lepszych thrillerów / kryminałów jakie czytałam.

W tej części autor zaczyna od bardzo mocnego akcentu...kãnibãlizmu...i choć pierwsze strony sprawiły, że zaczęłam wątpić czy dam radę przeczytać resztę to cieszę się, że jednak wytrwałam. Książka to świetnie prowadzone śledztwo Sikory. Narracja jest prowadzona przez kilka osób: przez Sikorę, dzięki czemu wiemy wszystko o śledztwie ale również przez mõrdêrców...dlaczego napisałam w liczbie mnogiej? Bo ten tytuł kryje w sobie przynajmniej dwóch mężczyzn, którzy odpowiadają za zaginięcia ludzi we Wrocławiu. Bo oprócz kobiet giną również mężczyźni w tym najlepszy przyjaciel Sikory partner policyjny Michał będący w stanie śpiączki. Wiemy dokladnie co myślą obaj mężczyźni, wiemy co skłania ich do takich czy innych zachowań.

I wierzcie mi, że w tej serii nigdy nie będziecie niczego pewni do końca. Ileż to razy zwroty akcji w tej części wprowadziły mnie w totalne osłupienie. I mimo mocnego początku, książka nie okazała się aż tak straszna. Jednak wciąż twierdzę, że nie będzie to książka dla każdego ale dla tych co nie boją się zagłębić w świat najgorszych umysłów.

Szukasz książki, w którą wkręcisz się od pierwszych stron i nie będziesz chciała/chciał jej odłożyć? Oto ją masz: NAROGI.

Miastem wstrząsa informacja, że grasuje w nim przerażająca bestia: morderca, który pożera swoje ofiary. Nie jest to jednak jedyny drapieżniki, który wyszedł na polowanie. Czy komisarz Grzegorz Sikora zatrzyma krwawy proceder czy padnie ofiarą zbrodniarza?

Zapnijcie dobrze pasy i sprawdzicie czy macie sprawne poduszki powietrze. Piotr Kościelny zabiera nas na prawdziwą jazdę bez trzymanki. Akcja, akcja i jeszcze raz akcja to podstawa tej powieści. Napięcie naciągnięte jest tu jak struny w gitarze basowej.

„Narogi” to mieszanka brutalności, okrucieństwa z … rozczulającą subtelnością i miłością, która nie zna granic. To wybuchowa substancja gdzie w reakcję wchodzą przeciwstawne składniki. Ta powieść skwierczy jak stek na rozżarzonej patelni więc uważajcie, żeby się nie poparzyć.

Znakiem rozpoznawczy tej serii jest Sikora, Grzegorz Sikora. Postać zawiła, wyrazista, bezkompromisowa. Kto go raz spotka, zapamięta go na zawsze. To uszczypliwy, cięty jak chirurgiczny skalpel, szalenie inteligentny i zażarty glina. To również przyjaciel na dobre i na złe, to czuły ojciec, to mężczyzna, który tęskni w skrytości swej duszy za utraconą kobietą.

„Narogi” można chapsnąć na raz lub cieszyć się dłużej tą przygodą; to drugie tylko dla twardych charakterów, bo trudno jest książkę odłożyć choćby na minutę. Przygotujcie się jednak na mocne wrażenia i sceny, które mogą odrzucać.

NB „Narogi” są kolejny tomem serii. Zalecam przeczytać całą, ale gdy ktoś sięgnie tylko po ten tytuł też się w nim odnajdzie.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Skarpa Warszawska

Znacie książki Piotra Kościelnego?

Seria z Komisarzem Sikorą jest jedną z moich ulubionych.

Narogi to szósty tom cyklu. Poprzednia część zakończyła się w takim momencie, że z niecierpliwością czekałam na kontynuację. Byłam ciekawa, czy Sikorze i Bieleckiemu uda się wyjść cało z opresji. Jednak to, co otrzymamy w tym tomie przekroczy wasze oczekiwania.

Kilku młodych mężczyzn znika bez śladu i nikt nie wie, co się z nimi stało. Wrocławska policja poszukuje sprawcy porwań. W tym samym czasie w mieście grasuje kanibal, który sieje postrach wśród mieszkańców. Niestety przy znacznym udziale mediów zyskuje on niepotrzebny rozgłos i swoich naśladowców. Komisarz Sikora po raz kolejny zostanie przydzielony do poszukiwań dewiantów.

"Była zszokowana brutalnością zabójcy. To, że psychol zjadał fragmenty ciała swoich ofiar było dla niej nie do pomyślenia. Od razu pomyślała, że z takim sprawcą może zmierzyć się tylko Grzesiek. Nie żeby pozostali członkowie wydziału byli w czymś gorsi, ale Sikora miał wręcz niespotykany talent do wyjaśniania zagadek i łapania najgorszych zabójców."

Z ciekawości sprawdziłam w internecie znaczenie słowa narogi i muszę przyznać, że tytuł powieści jest adekwatny do opisywanych zdarzeń.

Sikora staje się dużo twardszy i zdeterminowany, w miarę, jak styka się z coraz większym okrucieństwem morderców. Jednak tym razem towarzyszy mu również strach, ponieważ nie chce, aby jego syn, Piotruś został sierotą.

Książka zawiera brutalne opisy przestępstw oraz liczne przekleństwa, dlatego też jest zdecydowanie przeznaczona dla osób powyżej 18 roku życia. Niemniej jednak tej historii nie da się opisać w sposób łagodny, gdyż nie uzyskalibyśmy wtedy założonego efektu grozy, napięcia i wrażenia, że czas ucieka, a oprawcy tylko czekają na najmniejszy błąd.

Niewątpliwym atutem całej serii jest osobiste doświadczenie autora, które uwiarygodnia całą historię. Jako prywatny detektyw, Piotr Kościelny z pewnością zetknął się z niejedną skomplikowaną sprawą. Autor nie unika trudnych tematów i pokazuje je z brutalną szczerością.

Każdy tom jest wyjątkowy, i ukazuje niebezpieczną stronę pracy funkcjonariuszy policji. Trzeba mieć naprawdę mocną psychikę, by stykać się na co dzień z bestialskimi czynami i zachować zimną krew. Jednak, co ogromnie doceniam, bohaterowie powieści Piotra Kościelnego są tylko ludźmi, jak my omylnymi, którzy mają momenty załamania i zwątpienia.

Tak się zastanawiam, co siedzi w głowie osoby, która planuje dokonać czynu karalnego? Autor przybliża nam mentalność oprawców. Jednak powiem wam, że były momenty, gdy zagłębiając się w ich tok myślenia, przechodziły mnie dreszcze przerażenia.

Brutalne opisy przemocy łagodzą lekko cyniczne docinki Sikory, które sprawiają, że niejeden raz uśmiechniemy się pod nosem.

"Sikora nacisnął klamkę i wszedł do Biura Spraw Wewnętrznych.

- A może byś tak pukał? - zapytał Bereszyński.

- Jakoś nie mam ochoty. Poza tym nie jesteś w moim typie.

- Żartowniś z ciebie. Myślałeś o karierze w stand-upie?

Sikora nie odpowiedział, tylko przysunął sobie krzesło i usiadł na wprost policjanta."

Sikora jest bohaterem, którego polubimy: nieprzekupny, zdecydowany, dosadny, krnąbrny, nieidealny, nieco brutalny, ze sporą dawką ironicznego poczucia humoru oraz co najważniejsze z "sercem po właściwej stronie."

Jeśli lubicie książki będące połączeniem thrillera, kryminału i sensacji, to cykl Komisarz Sikora wam się spodoba. Polecam. A ja zabieram się za kolejną część. Zakończyć historię w takim momencie...😱😱😱 Dobrze, że kolejny tom mam pod ręką i nie muszę zbyt długo czekać na ciąg dalszy.

Narogami Piotr Kościelny po raz kolejny udowodnił, że się przy pisaniu nie certoli. Wali prawdę prosto w oczy, idzie najkrótszą drogą, nie bawi się w dyplomację i przygotowanie czytelnika na większą dawkę trudnych emocji. Po prostu robi to, w czym jest najlepszy – pisze książki dla tych czytelników, którzy mają odwagę je czytać.

Narogi nie są emocjonalnie łatwe. Autor jest totalnie nieobliczalny i nieprzewidywalny, i chyba za to go tak uwielbiam. W żadnym momencie nie podlizuje się czytelnikom i nigdy nie pisze tego, czego oczekują. Twardo narzuca własne zasady gry i sięgając po książkę Piotra Kościelnego, czytelnik nigdy nie może być pewny, z czym tym razem będzie musiał się zmierzyć, bo spodziewać się można absolutnie wszystkiego. Przy czym „wszystkiego” w tym wypadku oznacza zarówno wszystkiego dobrego, jak i wszystkiego złego. Kościelny robi ze swoimi bohaterami, co chce, jak chce i kiedy chce.

„Narogi”, czyli typowy Kościelny powraca, ponieważ jest mrocznie, brutalnie i boleśnie realistycznie. Napisałabym, że Kościelny udowadniania, że znakomicie łączy realizm policyjnej roboty z psychologią tak mocną, że czuć nuty grozy, ale prawda jest taka, że autor jest z tego absolutnie znany i na rynku wydawniczym nic już nie musi udowadniać.

Komisarz Sikora, to postać którą od początku cyklu polubiłam, jednak tutaj jest on nieco inny, to nadal twardy i doświadczony śledczy, ale tutaj staje twarzą w twarz ze swoim strachem. Pisarz bezpardonowo nakreślił jak cieniutka jest nić, pomiędzy byciem śledczym a ofiarą i jak szybko pozorna kontrola może zniknąć.

Fabuła skupia się na zniknięciu kilku młodych mężczyzn, a śledztwo prowadzi od ślepej uliczki do ślepej uliczki. Kościelny jednak w swoim stylu stopniowo wprowadził mnie w świat Sikory, a kurtyna z pozorami zaczęła opadać, a przemoc i dewiacja stają się chlebem powszednim. 
Autor tworzy klimat duszny i niepokojący, a wszystko doprawia mocnymi scenami, które mogą szokować, ale znakomicie dopełniają tę kompozycję.

Kluczem w tej historii jest strach, namacalny, realny, prawdziwy i oplatający niczym złowieszcza mgła. Za sprawą Sikory i jego konfrontacji ze złem, przyznaje że bardziej tej lektury doświadczałam, niż czytałam.

O ile pamięć mnie nie myli przeczytałam wszystko, co wyszło spod pióra Kościelnego i przyznaje, że „Narogi” to dla mnie najmocniejsza powieść autora. To historia zła, które nie potrzebuje racjonalności i o tym jak wysoka może być cena poszukiwania prawdy.