Należy do mnie

Helena i Wiktor poznali się w sklepie, gdy ona nie mogła po coś sięgnąć na półce. Ona była primabaleriną z dobrze zapowiadającą się karierą. Jednak wybrała rodzinę nie karierę. Uwielbia być panią domu, kocha męża i ich córeczkę, pragnie być najlepszą mamą na świecie. Tak naprawdę nic jej w życiu nie brakuje, jest szczęśliwa, zajmując się domem i bliskimi, nie żałuje tego, że nie została wielką gwiazdą, że zrezygnowała z tańca. Nie spodziewała się, że pewnego dnia jej wspaniałe życie runie jak domek z kart.

Wiktor nie potrafi docenić tego, co ma. Wdaje się w romans z Klarą, która jest zupełnie inna od jego żony. Pragnie się rozwieść, tylko nie do końca wie, jak to powiedzieć żonie. Jest jeszcze Fausti, jego ukochana córeczka, której za nic nie chce skrzywdzić. Wspólny wyjazd na wakacje do Włoch zaczyna w nim wiele zmieniać, niestety okazuje się, że jest już za późno. Co takiego się stanie? Jak bardzo prawda zmieni Helenę? Jak ich córka odnajdzie się w nowej rzeczywistości? Jak bardzo kłamstwa potrafią zmienić życie?

To kolejna książka autorki, którą mam przyjemność czytać i po raz kolejny uważam, że stworzyła świetną historię. Podczas czytania towarzyszyło mi wiele różnych emocji, były momenty, w których ciężko było powstrzymać łzy, ale również takie wywołujące złość, a także uśmiech na twarzy (chociaż tych było zdecydowanie mniej). To opowieść o kłamstwach, zdradzie, manipulacji, pragnieniu zemsty. Autorka pokazuje w niej jak bardzo ból, pragnienie odpłacenia się za krzywdy, jakich się doznało, potrafi kogoś zmienić. Akcja sprawnie poprowadzona, ze zwrotami, które mnie potrafiły zaskoczyć.

Bohaterowie ciekawi, dobrze wykreowani.

Helenę poznajemy jako szczęśliwą żonę i matkę, która dla rodziny zrobi praktycznie wszystko. Jest ułożona, szczęśliwa, radosna. Później obserwujemy, jak się zmienia i to o 360 stopni, a ta zmiana wcale nie jest dla niej dobra. Jaka się stała, musicie już odkryć sami.

Jeśli chodzi o Wiktora, ja go nie polubiłam. Z pewnych powodów nie będę zbyt obiektywna, dla mnie ktoś, kto zdradza, jest po prostu zerem, niezasługującym na nic.

„Należy do mnie” to książka, która mnie się bardzo podobała, z historią, która wywołała wiele emocji. Z wielką przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Autorka potrafi w emocjonalne klimaty nasączone życiową mądrością jak mało kto. "Należy do mnie " to zupełnie inna niż poprzednie książka pani Anny. To powieść o ludzkich wyborach, które nie zawsze są dobre dla wszystkich. Bo choćbyśmy się bardzo starali to nigdy nie zadowolimy wszystkich, a już kiedy chcemy zadowolić siebie to okazuje się, że krzywdzimy wszystkich dookoła. Bohaterowie tej powieści to małżeństwo, Helena i Wiktor. Ludzie na tzw. poziomie. Tworzą piękną rodzinę, była baletnica i prawnik wychowują swoją ukochaną córeczkę Faustynę i z pozoru mogłoby się wydawać, że niczego im w życiu nie brakuje to jednak nie do końca okazuje się prawdą...

Autorka prowadzi czytelnika gładko przez życie rodzinne tej pary. Opisuje punkt widzenia żony i punkt widzenia męża. Poznajemy także emocje dziecka, o których zdaje się oboje zapomnieli w pogoni za zemstą i to podczas lektury uderzyło mnie najbardziej. Być może zagrały u mnie jeszcze po ciążowe hormony, a być może zmiana punktu widzenia odkąd zostałam mamą dziewczynki. Kiedyś stanowczo głoszone tezy dziś niekoniecznie są u mnie aktualne. Kiedy jest dziecko to jego dobro staje się nadrzędne wobec własnego ego. Książka daje do myślenia i pozwala zweryfikować własne poglądy.

Autorka świetnie wykreowała bohaterów. Bardzo spodobała mi się postać pani psycholog prowadzącej terapię Fausti. Ciekawie śledziło mi się również przemianę światopoglądową Wiktora i babci Faustyny. Fabuła ogólnie ciekawie poprowadzona, dzięki czemu czyta się znakomicie i z ogromną ciekawością. Zakończenie zaskakujące, chętnie poznałabym kontynuację losów bohaterów. Takie obyczajówki lubię: mądre, niosące refleksję i sprawiające przyjemność podczas czytania.

Historia, którą mam dzisiaj dla Was jest dość smutna. Wylałam ogromną ilość łez podczas czytania. Chowałam się po kątach z książką by nikt nie widział, jak bardzo na mnie wpływa. Rozbudziła we mnie pewne rany, które myślałam, że dawno już się zagoiły.

Helena niegdyś zrezygnowała z kariery primabaleriny na rzecz założenia rodziny. Kochała Wiktora nad życie, wkrótce urodziła się ich córka Faustyna. Wszystko przez lata było idealnie. Helena zajmowała się domem i dbała o ognisko domowe. Wiktor pracował jako prawnik. Niestety ta ułożona i wiecznie zorganizowana Helena zaczęła w pewnym stopniu nudzić męża. Brakowało mu spontaniczności ze strony żony. Wdał się w romans z koleżanką z pracy, co rozpoczęło wkrótce lawinę nieszczęść. Nie trudno się domyśleć, że zdrada wyszła w końcu na jaw.

Tak wiele rzeczy wydarzyło się w tej książce, że muszę się mocno hamować by zbyt dużo nie zdradzić. Dwoje dorosłych ludzi, których połączyła miłość, nagle stają się dla siebie jakby obcy. Rozpoczyna się batalia, która kończy się rozwodem. Jednak nie to jest najgorsze. Najokrutniejszy jest moment, w którym rodzic po rozwodzie zaczyna manipulować dzieckiem i nastawiać je przeciwko drugiemu rodzicowi. Co sprawia, że w wielu przypadkach tak właśnie jest? Nie mam pojęcia ale autorka bardzo dokładnie przedstawiła historię, która zdarza się w wielu polskich rodzinach. Na początku było mi bardzo żal Heleny. Robiła co mogła by zadowolić męża. Miał zawsze czysto w domu, obiad podany na czas, opiekowała się córką a wieczorem zamieniała się w kochankę i dogadzała mu w łóżku. Czego więcej mężczyzna może chcieć? Jednak Wiktorowi czegoś jednak brakowało. Byłam zła na niego i nie rozumiałam, co z nim jest nie tak. Później zmieniłam zdanie i było mi go ogromnie szkoda, bo Helena zaczęła się mścić na nim i to w najgorszy możliwy sposób. Buntując ich córkę. Powoli, stopniowo oddalała ich od siebie, co odbijało się na psychice dziewczynki.

Bolało mnie bardzo to, jak bardzo zmieniła się Helena. Jak bardzo w ogóle może zmienić się człowiek, który został zraniony i oszukany. Pełno emocji siedzi we mnie do tej pory. Jak się skończyła ta historia? Tak jak sobie tego życzyłam. Dlaczego we mnie tak uderzyła? Prawdopodobnie dlatego, że sama byłam tą Faustynką. Choć minęło już 16 lat to wciąż boli mnie rozwód rodziców. Myślę, że jeśli rodzice rozwodzą się i w grę wchodzi manipulacja i dziecko na to wszystko patrzy... Nikt mi nie wmówi, że spływa to po nim jak po kaczce. To są później lata traumy i strachu. Ciągle wybieranie pomiędzy jednym rodzicem a drugim bo nie uszczęśliwisz wtedy obu. Raz jesteś tu, raz jesteś tam. Czujesz, że nie masz swojego miejsca na ziemi, musisz uważać co mówisz, żeby czasem rodzic tego nie wykorzystał przeciwko temu drugiemu rodzicowi. Nie życzę tego absolutnie nikomu. Tę książkę powinien przeczytać każdy. Rozdziały są napisane z perspektywy trzech osób. Wiktora, Heleny i terapeutki Fausti. Dzięki temu można poznać kilka zupełnie różnych perspektyw. Jestem pewna, że dotknie Was ta historia równie mocno co mnie. Nie da się przejść obojętnie wobec cierpienia dziecka. Pani Aniu, bardzo dziękuję za tę książkę.

Ania Niemczynow, jest znana z tworzenia głęboko emocjonalnych i realistycznych powieści. Zazwyczaj jej książki mocno chwytają za serce, są bardzo poruszające i pozostają w naszych głowach na bardzo długo.

Fabułę autorka zazwyczaj oplata wokół trudnych i skomplikowanych relacji rodzinnych. Tu również autorka nie ucieka od tego co trudne w życiu.

Bohaterowie powieści zmagają się z wieloma trudnymi decyzjami.

Mamy tu zatem „szczęśliwą” rodzinę Witor, Helena i Fausti. Kobieta nie pracuje, zajmuje się bardzo zresztą pieczołowicie domem, córeczką i mężem. Jest bardzo oddana mężowi, który pracuje bardzo dużo. Jest wziętym adwokatem, zarabia, żeby żonie i córce nie brakowało w życiu niczego.

Coś jednak się staje w ich idealnym życiu, skoro Wiktor jest zafascynowany swoją koleżanką z pracy.

Czy byłybyście w stanie wybaczyć zdradę?

Jestem ciekawa ile z Was postąpiłoby tak samo jak Helena?

Która z kobiet nie będzie w stanie zaakceptować tego co się tu dzieje?

Ciężko jest napisać cokolwiek, żeby nie spolerować. Mogę wam jednak tak na gorąco powiedzieć jak czułam się ja czytając książkę. Złość, wzruszenie, wściekłość, chwila refleksji, to tylko niektóre emocje, które mną zawładnęły podczas czytania.

Nasuwa mi się jednak jeszcze jedna myśl: Dlaczego niektórzy dorośli są w stanie poświecić nawet swoje dzieci ich kruchą psychikę, emocje, tylko po to, żeby wygrać. Bardzo mnie bolały te wszystkie manipulacje i ich konsekwencję. Nie mamy prawa do tego, żeby wciągać dzieci w nasze dorosłe rozgrywki czy złości między nami dorosłymi. Wiadomo jest czasami ciężko, aż nas kusi, żeby nastawić dziecko przeciwko czy to temu drugiemu rodzicowi, nauczycielowi, ale nie wolno nam tego robić. Sami musimy sobie z tym poradzić. Dziecko to krucha istota i powinniśmy bardzo mocno chronić jego psychikę.

Z mojej strony mogę tylko powiedzieć:

MUSICIE PRZECZYTAĆ.

"O ile ze stratą Wiktora próbowała jakoś się pogodzić, o tyle wiedziała, że ze stratą Faustyny nigdy nie dałaby sobie rady. Ta dziewczynka była dla niej wszystkim. Absolutnie wszystkim. Alfą i omegą, początkiem i końcem, wschodem słońca i jego zachodem. Pięknem, nagrodą, pasją, tajemnicą i miłością tak ogromną, że śmiała twierdzić, że nawet sam Bóg nie zdołałby sobie wyobrazić."

Są takie historie, o których można mówić i mówić w nieskończoność.

Są takie historie, które zapadają głęboko w pamięć.

Są takie historie, które wywołują całą gamę emocji, które poruszają serca, i sprawiają, że po policzkach płyną łzy.

Niewątpliwie taką historią jest "Należy do mnie" Anny H. Niemczynow.

Co to była za książka!🤯

Nie da się opisać słowami tego, co czuję po jej lekturze.

Pozostawiła po sobie dużo smutku, niepewnosci, niedowierzania i jednocześnie cały ogrom nadziei.

Nadziei na to, że jeszcze w życiu bohaterów wszystko się ułoży, że zwalczą demony, które nie dają o sobie zapomnieć, że dla nich także wzejdzie słońce.

Należy im się to mimo popełnionych błędów.

W końcu każdy zasługuje na drugą szansę.

Każdy zasługuje na szczęście.

"Należy do mnie" to historia Heleny, Wiktora i ich córeczki Faustyny.

Małżeństwo Linniczenków należy do tych idealnych.

Ona - wymarzona pani domu, która dla dobra rodziny poświęciła całe swoje dotychczasowe zycie;

On - ceniony prawnik, który niestety od dwóch lat, prowadzi podwójne życie.

Kiedy Helena dowiaduje się o zdradzie męża jej poukładany świat rozpada niczym domek z kart.

Jedyną siłą staje się dla niej córka.

To dla niej stara się pozbierać.

Lecz kiedy zauważa, za Faustyna coraz bardziej zaczyna lubić nową partnerkę Wiktora, robi wszystko, by tę relację zniszczyć.

Nie spodziewa się konsekwencji swojego postępowania.

Nie widzi tego, że swoimi decyzjami, może zburzyć to, co przez lata budowała.

"Należy do mnie" to skorojony na miarę i genialnie napisany dramat psychologiczny który niewątpliwie zapada w pamięć.

Lekkie i przyjemne w odbiorze pióro autorki sprawia, że mimo trudnych tematów, przez powieść niemal się płynie i wręcz nie można się od niej oderwać.

Niezwykle emocjonalna.

Niezwykle bolesna.

Niezwykle realna.

Z wielowątkową fabułą i idealnie wykreowanymi bohaterami, skradła i na pewno jeszcze skradnie niejedno czytelnicze serce.

Historia Heleny i Wikora jest tą, która skłania do refleksji.

Ukazuje, że każda decyzja przynosi konsekwencje.

Że docenienie tego, co się ma okazuje się zbyt późne.

Że są błędy, które trudno jest naprawić. Wszak czasu się nie cofnie...

Tak jak nie cofnie się czynów, czy wypowiedzianych słów...

Piękna, mądra, a przy tym jakże poruszająca książka!

Jedna z najlepszych tego roku!

Musicie, po prostu musicie ją przeczytać!

Serdecznie polecam 💔

Jak to ugryźć, aby nie zdradzić za dużo…

Jestem trochę w kropce. Z jednej strony mi się podobała ta książka, ale z drugiej jest wiele rzeczy do których mogłabym się przyczepić.

Braknie mi miejsca abym mogła od a do z, napisać co mnie tutaj boli, a co mi się podoba. Może zacznę od plusów. Pióro autorki jest przyjemne, mimo objętości tej książki, czytało się szybko. Pomysł na fabułę również okej. Spodziewałam się, że to będzie trudna książka, z trudnym tematem w środku. Nie spodziewałam się jednak, że wywoła u mnie tyle negatywnych emocji. Skusiła mnie piękna, kwiatowa okładka, która zupełnie, ale to zupełnie nie pasuje do tego co znajdziemy w środku.

1 Mamy kochankę, która dla mnie jest sztuczna. Po prostu. Wyrachowana, ale z drugiej strony przesadnie miła- zupełnie tego nie kupuję.

2 doktor Magdalenę, cała jej historia jak dla mnie niepotrzebna, w ogóle nie czułam potrzeby poznania jej historii, niepotrzebna zapchaj dziura.

3 Dziecko, które dostaje za wszystko rykoszetem, które ma popapranych rodziców, którzy nie umieją sobie poradzić ze sobą więc wszystko odbija się na niewinnym dziecku.

4 ojciec, który jest adwokatem, ale gdy pojawiają się pewne problemy, nie umie sobie z nimi poradzić. ABSURD. Osoba, która nie wie co znaczy kochać, która ma rozdwojenie jaźni i nie wie czego, ani kogo chce. Osobę, naiwną i głupią.

5 matkę, która przedstawiana jest jako osoba, która w pełni oddała się rodzinie. Jak to sama ujęła była żoną, matką, kochanką, sprzątaczką, praczką itd, która zrezygnowała z dobrze zapowiadającej się kariery i oddała wszystko by być żoną. Nie neguje tego wyboru, neguje jednak fakt, że nie rozumiem jak można rzucić wszystko w tym swoje pasje, znajomych i zostać sama zdana na łaskę drugiej osoby. Rozumiem miłość, miłością ale żadnego zabezpieczenia gdy tej osoby zabraknie/gdy ją zostawi. I co w tym momencie? Gdzie masz jakieś pieniądze, żeby utrzymać siebie I DZIECKO? Gdzie będziesz żyć? Masz kogoś do kogo możesz pójść, się wygadać, kogoś kto ci pomoże? Zostajesz zupełnie sama jak palec. Totalna głupota, która nie pasowała mi do tak silnej bohaterki na jaką miała być kreowana. Późniejsza zmiana, która u niej zachodzi o 180 stopni to również totalne nieporozumienie. Totalne zaprzeczenie na każdym kroku.

Książka nie jest zła, ale po prostu pewne sytuacje są dla mnie absurdalne. Na końcu jest kilka zwrotów akcji, których się nie spodziewałam, ale znowu wracamy do początku, są to historie absurdalne jak np. to co opisała Klara na końcu, no błagam… Jeżeli ktoś odbiera to jako fikcje to okej, ja po prostu sięgając po takie książki chce się zrelaksować, a nie analizować na każdym kroku głupotę i absurdalność dalej sytuacji.

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.

„Należy do mnie” to kolejna powieść Pani Ani Niemczynow, która dostarcza wielu emocji. To jest poruszająca opowieść o tym jak trudno jest poznać kogoś do końca. Jest to wspaniale napisany dramat psychologiczny o podejmowaniu trudnych wyborów i konsekwencji jakie one niosą.

Helena i Wiktor to małżeństwo, które rozpadło się jak domek z kart. Helena zrezygnowała dla rodziny z kariery zawodowej. Oddała się cała córce, mężowi i domowi. Była dobrą matką i żoną. Ubierała się elegancko i była piękną kobietą. Dlaczego więc Wiktor zdradzał ją? Dlaczego czegoś mu brakowało w żonie?

Fausti to córka Heleny i Wiktora, która próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości, którą zgotowali dla niej rodzice. Dziewczynka szuka pomocy u terapeutki dr Mound. Kobieta również swoje w życiu przeszła.

Pani Ania po raz kolejny napisała świetną książkę z bohaterami, którzy miałam wrażenie, że żyją naprawdę. Ta historia może wydarzyć się naprawdę. Nic tutaj nie jest przerysowane. Autorka oddała wspaniale rozterki Wiktora, który tracił wiele energii prowadząc podwójne życie. Helena, która dowiedziała się o zdradzie, starała się swoje cierpienie skrywać głęboko. Gdy ich córka zaczęła zbliżać się do nowej rodziny taty, Helena zaczęła knuć intrygi, które miały swoje konsekwencje.

Książa posiada również ciekawe i zaskakujące zakończenie. Jeśli lubicie dramaty rodzinne to bardzo polecam najnowszą książkę Pani Ani Niemczynow.

Tym razem Anna H. Niemczynow napisała wielopłaszczyznowy dramat psychologiczny. Sprawiła, że moja dusza i serce zostały poruszone do głębi. Historia wyzwoliła we mnie mnóstwo emocji i uczuć. Towarzyszyły mi złość, niedowierzanie, smutek.

Autorka skupiła się na studium psychologicznym postaci. Ukazała również, jak duże konsekwencje mogą nieść podjęte życiowe wybory i decyzje. Mamy tu wątek romansu i rozwodu. A pośrodku tego galimatiasu dziecko, które nie potrafi sobie poradzić w obliczu rozstania rodziców. To zawsze ono w takiej sytuacji jest najbardziej pokrzywdzone, najbardziej cierpi. Rozwód jest końcem, ale i początkiem czegoś nowego. Trzeba mieć tylko na uwadze to, że nie jesteśmy w tym wszystkim sami. Ból, rozczarowanie, strach, brak poczucia bezpieczeństwa i stabilności, trauma - z tym mierzą się bohaterowie. Ale to nie wszystko. Ktoś porwie się na intrygę... którą może skrzywdzić bliskich.

Ta historia przestrzega przed pochopnym ocenianiem wyborów i zachowań innych. W pewnym momencie nie jesteśmy pewni, kto tu jest ofiarą, a kto winnym. Przed oceną trzeba znać prawdę i wszystkie okoliczności danej sprawy.

Długo zastanawiałam się nad tytułem. Miałam kilka pomysłów, ale to, co finalnie się okazało... totalnie mnie zaskoczyło. Tego nie dało się przewidzieć. Jestem w szoku! Książka pochłania od pierwszej do ostatniej strony. Naprawdę trudno się oderwać.

"Należy do mnie" to głęboko poruszający, łamiący serce, mocny dramat rodzinny. To książka o tym, że w imię miłości i dobra drugiego człowieka jesteśmy w stanie zrobić wszystko. Tylko, czy to nas usprawiedliwia? Jeśli myślicie, że znacie kogoś na wskroś - ta powieść zburzy Waszą pewność. Czytajcie!

Bardzo prawdopodobne, że to najważniejsza książka, jaką w tym roku weźmiecie do rąk. Książka niełatwa, ale ogromnie potrzebna, poruszająca kwestię rozstania, rozwodu, a przede wszystkim roli, jaką w tej „grze” odgrywa dziecko. Nieprzypadkowo użyłam określenia „gra”, gdyż niejednokrotnie to właśnie ten mały człowiek staje się pionkiem, kartą przetargową walczących ze sobą dorosłych. Kolejną istotną kwestią, którą poruszyła autorka, jest sama rola związku, małżeństwa, pewnej umowy między dwojgiem ludzi, którzy przyrzekali sobie obecność w swoim życiu, tymczasem, kiedy to życie ich testuje, kiedy wymaga od nich dokonania wyboru, poświęcenia, odwagi, walki o partnera/partnerkę, poddają się przy pierwszej lepszej okazji. Zaś trzecią kwestią, którą ja osobiście wyłuskałam z tej historii, wiecie, tak dla siebie, to przestroga, by nigdy nie zatracać siebie. Choć z miłością i oddaniem poświęcamy się bliskim, nigdy, ale to nigdy nie powinniśmy rezygnować z siebie, ze swoich pragnień, pasji. Bo co, jeśli któregoś dnia zostaniemy sami, bez ludzi, którym oddaliśmy cały świat? Oby życie nas rozpieszczało, warto jednak mieć w nim i siebie na uwadze :)

„Należy do mnie” to wstrząsająca, napisana z niezwykłym wyczuciem, wrażliwością i inteligencją, historia, jakich wiele. Chciałoby się rzec, że niezwykła, niespotykana, tymczasem podobne nierzadko rozgrywają się tuż za naszą ścianą. Ania H. Niemczynow, znana ze swojej empatii, mam wrażenie, że nie oceniła jednoznacznie żadnego z bohaterów, za co należą się jej oklaski. Jak to w życiu - nic nie jest czarne lub białe, a za idealną fasadą, często kryje się spustoszone wnętrze.

Ogromnie mądra, znakomicie napisana, poruszające historia pewnego, idealnego z pozoru, małżeństwa. I dziecka, niemego świadka jego rozpadu…

„Zawsze ważniejszy był ktoś,komu chciała się poświęcić.Zawsze jej plany były na szarym końcu.Zawsze na szarym końcu były jej potrzeby…”

🔴Ta historia jest niezwykła,życiowa oraz niesamowita!Pod piękną okładką skrywają się ludzie dramaty,tajemnice,zdrada i manipulacja swoim dzieckiem.Wszystko to rozrywa serce na kawałki a nadchodzące wydarzenia wyciskają łzy,powodując niedowierzanie oraz szok,tym co się dzieje w czterech ścianach!

🔴Zdrada małżonka jest czymś okropnym.Nasza Helena doświadczyła je na własnej skórze.Mąż był wobec niej naprawdę w porządku,ale dla mnie zdrada to zdrada i nic go nie tłumaczy.Jego sposób zachowania i pragnienie „naprawy” swoich czynów oraz konsekwencji wzbudzało we mnie niedowierzanie,że chce dobrze.Jednak zdradzona kobieta nigdy nie wybacza…

🔴W tej historii widzimy ogromną tragedię dziecko.To ono zostaje wplątane w walkę pomiędzy dwoma dorosłymi osobami.Pojawiająca się manipulacja,plan i uknuta intryga niszczy przede wszystkim niewinne dziecko,które zostaje wmanewrowane w świat dorosłych.Serce krajało mi się z każdym kolejnym rozdziałem.Miałam ochotę potrząsnąć bohaterami,by się opamiętali.Wiktor chciał dobrze…wyszło jak zawsze.

🔴Od miłości do nienawiści jest mały krok i to w pełni widzimy w tej powieści.Nienawiść niszczy szacunek,miłość i wszystko co dobre.

🔴Dogłębnie poruszyła mnie ta historia!A zakończenie-mistrzostwo!Kłamstwa szybciej bądź później zostaną ujawnione i bohaterowie są tego przykładem!

🔴Oraz najważniejsze-nie wolno budować swojego szczęścia na nieszczęściu innych!

🔺Powieść idealna dla fanów emocjonujących historii.Rozerwie wasze serce na kawałki💔

🔺Nie przychodźcie obojętnie obok tej książki-czytajcie

Największym marzeniem i pragnieniem Heleny zawsze była idealna rodzina. To dla niej porzuciła karierę primabaleriny i oddała się całkowicie snuciu rodzinnego gniazdka z mężem Wiktorem i córką Faustyną. W swojej roli spełniała się jak nikt inny. Niestety jej „idealne” życie lega w gruzach, gdy dowiaduje się o romansie męża z koleżanką z pracy. Okazuje się, że to, co stworzyła, było jedynie bańką mydlaną, a jej poświęcenie i zabieganie odniosło odwrotny efekt i zaczęło zniechęcać jej męża, któremu brakowało spontaniczności i pasji. To, czego mu brakowało, znalazł w Klarze… Jak potoczą się ich losy? Jak poradzą sobie w tej sytuacji, a przede wszystkim jak to wszystko zniesie ich córka, niewinne dziecko, które nagle stanie w centrum walki obojga rodziców?

„Należy do mnie” to swego rodzaju studium problemów rodzinnych, konsekwencji podejmowanych decyzji, skutków pielęgnowania w sobie nienawiści i rozpaczy oraz braku porozumienia. Autorka bardzo wnikliwie przedstawia i analizuje emocje wszystkich uwikłanych stron, ich punkt widzenia i metodykę działania. Historia powoli z bolesnego dramatu obyczajowego zamienia się w thriller psychologiczny z gatunku domestic noir, co bardzo mi się podobało i nadało książce w pewnym momencie silnie emocjonujący charakter.

W każdej z powieści Anny H. Niemczynow, które czytałam, zachwycała mnie kreacja postaci. Tak było też w tym przypadku. Bohaterowie i ich poczynania są bardzo ludzkie i nakreślone z niezwykłą dbałością. Szczególnie poruszyła mnie postać Faustyny, córki Wiktora i Heleny, która z radosnej dziewczynki zamienia się w milczącą i poturbowaną rozgrywkami rodziców postać, a to, czego doświadczyła, jest bolesne i wstrząsające. Rozdziały z udziałem Fausti bardzo mnie poruszyły.

Ale…. Nie chciałam mieć zastrzeżeń, ale jednak je mam. W ogólnym rozrachunku jest to fabularnie świetna historia, jednak momentami (szczególnie w pierwszej połowie książki) bardzo nużyły mnie opisy emocji, bo były bardzo powtarzalne, niestety zbyt dużo razy słyszałam o poświeceniu i marzeniach Heleny, czy też pragnieniach Wiktora. Dla mnie było tego ciut za dużo i pierwszą połowę przemęczyłam. Wątek terapeutki Pani Maud byłby świetnym pomysłem na osobną książkę, tutaj wydawał mi się niepotrzebny, a już na pewno był za długi, zbił mnie z tropu w momencie, w którym akurat zaczęłam się wciągać.

Na szczęście druga połowa książki i jej zakończenie mi to wynagrodziło i mimo tego mojego „ale” polecam Wam tę historię.

Jestem świadoma (po lekturze kilku recenzji), że wiele osób może się ze mną nie zgodzić, dlatego proszę, weźcie pod uwagę, że to „ale” to takie moje „ale” i nie znaczy, że Wy też macie/ będziecie takowe mieli.

"Należy do mnie" to książka poruszająca kwestię rozstania małżonków, przyrzekających sobie dozgonną miłość, aż do końca swoich dni. Owocem tej miłości jest córka Fausti, która później odegra ważną rolę w nieustających przepychankach byłych małżonków, bo niestety zdrada męża przekreśli wszystko to, co razem zbudowali przez cały okres trwania ich małżeństwa. Fausti będzie pionkiem i kartą przetargową walczących pomiędzy sobą rodziców, którzy w pewnym momencie zapominają o uczuciach i dobru własnego dziecka, co doprowadzi do nieodwracalnych skutków ich decyzji.

.

Przykład głównej bohaterki Heleny, niespełnionej primabaleriny, która swoją karierę poświęciła dla dobra rodziny i wychowania córeczki pokazał, aby nie rezygnować z własnych pasji i pragnień. Autorka chciała pokazać, że można być wspaniałą matką i żoną, ale nie zatracajmy się w wirze rodzinnego ogniska rezygnując z własnych marzeń i potrzeb. Za wszelką cenę powinnyśmy dążyć do ich zrealizowania, bo tylko wtedy będziemy spełnione. Musimy też myśleć o sobie, bo kobieta usatysfakcjonowana, to kobieta szczęśliwa. A z kolei może przyjść taki dzień, że ludzie, którym oddaliśmy całe swoje serce i poświęciliśmy swoje życie, odejdą od nas i pozostaniemy same z pustką i rozpaczą.

.

Dawno już nie sięgałam po książki z tego gatunku, ale to była dla mnie bardzo przyjemna odmiana. Było to również moje pierwsze spotkanie z autorką, do tej pory kojarzyłam ją jedynie z pięknych, kwiatowych okładek jej książek. Jeśli szukacie poruszającego dramatu psychologicznego, czegoś mocnego i wciągającego to pozycja dla Was. Polecam wszystkim fanom emocjonujących lektur.

🏵 "Należy do mnie" autorstwa Anny H. Niemczynow to poruszająca książka, która zmusza czytelnika do zastanowienia się nad swoim życiem.

🏵 Helena dla dobra rodziny poświęciła dobrze zapowiadającą się karierę primabaleriny, i całe życie podporządkowła bliskim.

Wiktor, mąż Heleny nie docenia tego co ma, a na domiar złego wikła się w romans z koleżanką z pracy.

Córka Heleny i Wiktora Faustyna znajduje się w środku rozgrywek rodziców, i próbuje poradzić sobie z uczuciami, których nie do końca rozumie.

W jaki sposób Helena dowie się o zdradzie?

Jakie konsekwencje będzie miał romans Wiktora?

Czy Faustyna poradzi sobie z tą trudną sytuacją?

🏵 Autorka znana jest z tworzenia niezwykle życiowych i wzbudzających emocje powieści, które poruszają, i chwytają za serce.

Ta książka jest jedną z moich ulubionych jej autorstwa i powiem Wam, że ten dramat psychologiczny naprawdę mną wstrząsnął.

Mamy tu poświęcenie, zdradę, uczynioną krzywdę, toksyczną miłość, zemstę, manipulację, rozwód i rozpad rodziny, który zmienia życie naszych bohaterów.

Książka zmusza do refleksji i zadania pytania, czy warto dla drugiej osoby poświęcić swoje marzenia, oraz pokazuje, że przy rozwodzie to dzieci są najbardziej pokrzywdzone, i nie powinniśmy ich wykorzystywać do swoich rozgrywek.

Jednak nie tylko treść książki zachwyca, również wydanie tej książki i okładka bardzo mi się podobają. Wydawnictwo zrobiło tu kawał dobrej roboty, dlatego brawa również dla nich.

Myślę, że to będzie idealna lektura dla każdej kobiety, i każda z nas może coś z niej wynieść, dlatego zachęcam Was do jej przeczytania.

Jeśli nie czytaliście jeszcze żadnej książki autorki, to musicie koniecznie zapoznać się z jej twórczością.

Czy weterani literatury lub po prostu książkoholicy mogą jeszcze połasić się na piękną oprawę? Okazuje się, że tak, chociaż wiadomo, że książki NIGDY nie ocenia się po okładce, to powiedzenie ma bardzo istotne znaczenie. W przypadku najnowszej książki Anny H. Niemczynow obwoluta po prostu nie może zostać niezauważona. Wszyscy, którzy nad nią pracowali, zasługują na owacje na stojąco. Dobór kolorów jest tu wprost niesamowity i działa niczym odblaski potrzebne rowerzystom czy pieszym idącym ciemną drogą. A czy wnętrze, nad którym pracowała doskonała w swoim fachu pisarka, jest jest tak samo godne uwagi? Przy znajomości starszych propozycji typowo obyczajowych można spodziewać się dużej dawki słodko-gorzkich emocji i właśnie na taką mieszankę postawiła pani Niemczynow. Jakich uczuć jest tutaj więcej? Warto samemu się przekonać i wcześniej przygotować paczkę chusteczek- gdy panuje dobro, także można się wzruszyć, nieprawdaż?

Helena, Wiktor i Faustyna to rodzina, jakich wiele. Ona, dawna primabalerina odnosząca liczne sukcesy, zrobiła coś, co w realnym życiu poczyniło zapewne wiele kobiet. Zrezygnowała ona z kariery, by stać się idealną panią domu. Swoją córeczkę kocha ona miłością nieskończoną, natomiast o męża dba najlepiej, jak tylko się da. Dlaczego więc Wiktor, uznany prawnik, nie docenia starań żony? Dlaczego bezceremonialnie pakuje się w romans z niejaką Klarą? Mało tego- bezczelny Wiktor obiecuje kochance złote góry, co może wydawać się powtarzalne, ale to błędne myślenie. Teoria mówi, że żonaty mężczyzna nigdy nie wystąpi o rozwód- dlaczego zatem zauroczone kochanki niezwykle często zakładają różowe okulary i odwieczną teorię zamieniają na bolesną praktykę? Któż to wie…

Późniejsze wydarzenia pokazują, jak skoki w bok mogą zniszczyć wszystko, co do tej pory osadzone było na solidnych fundamentach. Czy Wiktor i Helena dojdą do jakiegoś porozumienia? Co ze słynnym piciem nawarzonego piwa? Ja niczego nie zdradzę, ale nie spodziewałam się, że pisarka zaserwuje mi aż tak mocną dawkę emocji. „Należy do mnie” to bardzo, ale to bardzo mądra książka, a brak łez zdarzy się chyba tylko osobom bez serca…

Pamiętajmy jednak, że na emocjonalnych potyczkach między rodzicami zawsze najbardziej cierpią dzieci. W tak strasznej sytuacji zostaje postawiona Faustyna, młoda i upragniona córka Heleny i Wiktora. To jej zachowanie najbardziej mnie szokowało, jak też wywoływało wzruszenie. Czy terapeutka, bardzo dobra w swym fachu Małgorzata Mound, pomoże dziewczynie? Wątek ten także jest bardzo ciekawy, a sama postać lekarki została dużo bardziej rozbudowana. Odbiorcy na pewno długo jej nie zapomną i nie potraktują jako bohaterki drugoplanowej.

Jestem przekonana, że czytanie tej powieści nie jest straconym czasem. Wręcz przeciwnie, czytelnicy mogą oddać się zadumie i porównać konkretną historię ze swoimi rozterkami życiowymi. Czy warto mieć wszystko, a jednak gonić przysłowiowego króliczka? Może nowa historia pisarki nauczy nas doceniać drobne gesty, na przykład przepyszny obiad podany przez oddanego członka rodziny? Niby nic, a tak wiele!

„Należy do mnie” to książka, która ma swój psychologiczny sens aż do ostatniego słowa.

Polecam!

Dlaczego jedenastoletnia Faustyna trafiła do psychoterapeutki? Poznajemy historię rozpadu jej rodziny: podczas gdy wciąż zakochana w mężu Helena planuje kolejne dziecko, jej mąż myśli już tylko o nowej, młodszej kochance.

Muszę przyznać, że scyzoryk mi się w kieszeni otwierał, gdy była już żona posuwała się do wyjątkowo podłych manipulacji dzieckiem, by rozdzielić je z ojcem. Cóż nie od dziś wiadomo, że w przypadku rozwodu najbardziej pokrzywdzone są właśnie dzieci.

To również opowieść o byciu tą trzecią, której rola przypadła Klarze. Niełatwo być ko­chan­ką, zwłasz­cza że spo­łe­czeń­stwo nie­mal za­wsze staje po stro­nie mał­żeń­stwa. "Mało kto my­śli o tym, że prze­cież do tanga trze­ba dwoj­ga i że nikt ni­kogo na siłę do łóżka nie za­cią­gał". Czę­sto ko­bieta staje się tą, która rze­komo roz­bija ro­dzinę. To ona zbie­ra spo­łecz­ne baty za ze­psu­cie cze­goś, co praw­do­po­dob­nie już dużo wcze­śniej było ze­psute. W nagrodę czeka ją życie w ciągłym poczuciu winy i próbach budowy szczęścia na cudzej krzywdzie. Tyle że Klara ma wyjątkowo nieczyste sumienie.

"Należy do mnie" to najnowsza powieść Anny H. Niemczynow, która napawa smutkiem, skłania do wielu refleksji i spojrzenia na pewne sytuacje pod zupełnie nowym kątem. Takiej intrygi, jaką wymyśliła pani Anna, nie powstydziłby się sam Machiavelli.