Nadzieja

Coetzee nigdy jeszcze mnie nie zawiódł. Czytanie jego książek to wielka literacka przygoda, wędrówka w głąb samego siebie, dokładne przyjrzenie się sobie i innym wokół. To zdecydowanie coś więcej niż 8 opowiadań. To niesamowicie ujęte historie ludzi, z którymi z łatwością możemy się utożsamić. Zarówno bohaterowie młodsi, jak np. bohaterka pierwszego opowiadania albo dzieci wiekowej już dziś Elizabeth Costello, czy nawet ona sama, to precyzyjnie opisane archetypy. Autor z powodzeniem przypomina o tym jak uniwersalne są okoliczności, w których przyszło nam budować codzienność która szybko, zbyt szybko przemienia się w starość, niedołężność, kłopot dla tych, którzy nadal są w kwiecie wieku. Daje do myślenia, każe się zatrzymać i przewartościować parę najistotniejszych w życiu spraw i to stanowi wielką siłę tych opowiadań. Refleksja nad samym sobą, którą prowokuje. Wspaniała książka dla wszystkich poszukujących.

"Nadzieja" to zbiór ośmiu opowiadań Coetzee'ego, południowoafrykańskiego noblisty. Teksty pochodzą z różnych lat, ale łączy je wspólny motyw – spojrzenie na ludzkie życie z perspektywy upływu czasu, starości i kobiecości. To krótkie urywki, drobne szczeliny w codziennym życiu. Jest rowerzystka mierząca się z własnym lękiem w starciu z agresywnym psem; mężatka uwikłana w romans; seniorka, która pragnie przeżyć drugą młodość; pisarka, która spędza kilka dni z dorosłymi dziećmi w urokliwej Prowansji i która jesienią życia przeprowadza się na kastylijską wieś – to właśnie tam dopada ją choroba i starość. Coetzee eksploruje kwestie życia i śmierci, rodzinnych relacji, moralności, kruchości ludzkiej egzystencji. Pisze o kobiecości, pożądaniu, pragnieniu wolności, starzeniu się i nadziei – o najgłębiej skrywanych uczuciach, lękach i tęsknotach.

Niewielka antologia, ale intensywna i przenikliwa w swojej prozatorskiej prostocie i oszczędności. Napisana bez patosu, z humorem, empatią i czułością, z odrobiną moralnego dyskomfortu i życiowej refleksji. I uniwersalna w przekazie, bo porusza bliskie nam tematy, uczucia, niepokoje. Czy starzejąc się, tracimy siebie (i swoją kobiecość)? Czy potrzebujemy nadziei, żeby nadać sens i kierunek naszemu cierpieniu? Coetzee potrafi oczarować czytelnika (nawet w tak krótkiej formie) – i mnie również oczarował. Polecam!

Zbiór powiązanych ze sobą opowiadań, które gładko, z literackim kunsztem i rozmysłem przechodzą jedno w drugie. Ciekawie przedstawiony motyw śmierci, lekko poprowadzona narracja, a przy tym rozważanie kwestii fundamentalnych, a więc żegnanie się ze światem doczesnym. Coetzee w swoich opowieściach zastanawia się nad wieloma kwestiami fundamentalnymi, każe nam się zatrzymać i zerknąc tam, gdzie patrzeć nie chcemy. W obowiązkach codzienności łatwo jest pomijać kwestie duszy czy otaczającego piękna, wyrzutów sumienia, żalu, dokonania lub fantazjowania o zdradzie. Choć te zagadnienia nie wybrzmiewają kiedy jesteśmy młodzi to później, na starość uderzą nas jak młotem. Może warto się nieco przygotować na tę falę smutku zwłaszcza podaną w tak pięknej literackiej formie. Nikt, absolutnie nikt nie pisze tak jak Coetzee.

"Nadzieja” autorstwa J.M. Coetzee to poruszająca i głęboko refleksyjna powieść, która w sposób niezwykle subtelny podejmuje temat poszukiwania sensu w trudnych czasach. J. M. Coetzee to laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. Autor znany jest z umiejętności łączenia osobistych historii z szerszymi kontekstami społecznymi i politycznymi. W "Nadziei" autor pokazuje najgłębsze ludzkie tęsknoty i kobiece sekrety. Autor skupia się na postaci Elizabeth Costello, ulubionej postaci pisarza, która staje przed wyzwaniami związanymi z moralnością, etyką oraz odpowiedzialnością artysty w obliczu cierpienia i niesprawiedliwości. Autor w mistrzowski sposób prowadzi narrację zmuszając czytelnika do refleksji nad własnymi przekonaniami i wartościami. Styl pisania autora jest elegancki i przemyślany, z bogatym językiem, który sprawia, że każda strona jest przesiąknięta głębokim namysłem. J.M. Coetzee stawia pytania, na które nie ma jednoznacznych odpowiedzi, co czyni lekturę niezwykle angażującą. Jego umiejętność tworzenia złożonych postaci sprawia, że ich dylematy stają się bliskie i zrozumiałe dla czytelnika.

"Nadzieja” to książka, która nie tylko skłania do myślenia, ale także inspiruje do działania. Jest to dzieło, które pozostaje w pamięci na długo po przeczytaniu, prowokując do dalszych rozważań na temat nadziei, empatii i ludzkiej kondycji. J.M. Coetzee pokazuje, że pomimo trudności i cierpienia, zawsze istnieje przestrzeń na nadzieję oraz możliwość zmiany, co czyni tę powieść wyjątkową i wartą uwagi.

Gorąco polecam!

BRUNETTE BOOKS

J.M. Coetzee dowiódł, że potrafi spojrzeć na świat oczami kobiet. Jak mało kto potrafi ukazać kobiece pragnienia, marzenia, tęsknoty, tajemnice – to wszystko, co kryje w sobie kobieta. Enigmatyczna, nieodkryta, pełna sekretów i tęsknot. Kobieta, której pragnienia odkrywamy w najnowszej książce laureata literackiej Nagrody Nobla. Powieściopisarz, eseista, tłumacz i krytyk literacki, który wykazuje się niebywałą analityczną umiejętnością w swym najnowszym dziele pt. „Nadzieja”, uchyla przed nami drzwi do świata widzianego oczami kobiet. Warto się jemu przyjrzeć, aby go zrozumieć, a tym samym znaleźć drogę… Zresztą jestem przekonany, że każdy z Was weźmie coś dla siebie z lektury tej książki.

„Nadzieja” to wielowymiarowe spojrzenie na kobiecy świat. W ośmiu rozdziałach odkrywamy różne oblicza kobiet – bohaterek, których historie z niezwykłą ekspresją kreśli południowoafrykański pisarz. Co ważne historie te są spojrzeniem przez pryzmat różnych doświadczeń, różnych etapów życiowych. Są postrzeganiem świata z różnych perspektyw czasowych, a nie od dziś wiadomo, że na świat, na życie inaczej spogląda się w młodości, dorosłości czy też starości. I taki właśnie kalejdoskop otrzymujemy podczas lektury najnowszej książki mistrza Coetzeego.

To, co piękne w słowach noblisty, to precyzyjność ukazywanego świata. Trafność spostrzeżeń. Nienachalność pisarza w przelewaniu na papier swych myśli. To umiejętność świadcząca nie tylko o dojrzałości twórczej, lecz o umiejętnym przekazywaniu mądrości płynącej z własnych spostrzeżeń wobec świata, otaczającej nas rzeczywistości. „Nadzieja” to opowiadania adresowane dla czytelników otwartych na intelektualne wojaże. „Pies”, „Historia”, „Próżność”, „Kiedy kobieta się starzeje”, „Stara kobieta i koty”, „Kłamstwa”, „Szklana rzeźnia”, „Nadzieja” to opowiadania, dzięki którym podróżujemy do innego wymiaru, a tym samym my sami uwrażliwiamy swą czytelniczą naturę na jeszcze głębsze otwarcie się na świat kobiet. Ale i nie tylko, gdyż jestem przekonany, że J.M. Coetzee jako doświadczony pisarz poprzez swą twórczość sprawia, że odkrywamy świat na nowo, doceniając jego walory, piękno, poprzez słowa, które tworząc ten świat, ukazując jego istotę.

Warto podkreślić, iż autor głębią swych spostrzeżeń, przemyśleń, trafia do czytelnika. Do jego emocji. Do jego wrażliwości. Do jego refleksyjnej natury. Zatem „Nadzieja” to opowiadania, których lektura jest prawdziwą czytelniczą ucztą. A Czyt-NIK byłby pozbawiony czytelniczej wrażliwości, gdyby nie uhonorował tej książki mianem NIK – Najlepszej Interesującej Książki. Co też czynię, umieszczając ją na tej półce – obok wcześniejszej książki eseisty pt. „Polak”.