Na tropie stwórcy. Droga Szamana. Etap 7

NIE CHCĘ KOŃCZYĆ TEJ SERII! Najchętniej od razu zaczęłabym ją od nowa, tylko po to, by nie musieć opuszczać Barliony ani na chwilkę!

Genialna, fenomenalnie przemyślana, trzymająca w napięciu i pełna akcji. Jednym słowem - UWIELBIAM!

Bez wątpienia jest to jedna z najlepszych serii fantasy, jakie kiedykolwiek czytałam. Niesamowita przygoda zarówno dla osób, które uwielbiają gry komputerowe, ale i po prostu dla tych, którzy kochają złożone historie fantasy, rozwijających się z tomu na tom bohaterów i akcję, która zapiera dech w piersiach.

POLECAM Z CAŁYCH SIŁ!

„Postać została zaktualizowana. Prosimy o zapoznanie się ze zmianami”. 🎮⬇️

Nadszedł czas skończenia tego cyklu, który niespodziewanie wkradł się w moje łaski. Ja, która z grami komputerowymi nie za wiele mam wspólnego, wchłaniałam jak gąbka kolejne tomy książek o takiej tematyce. Po przewróceniu ostatniej strony już wiem, że zostanie mi się duży sentyment do Szamana Machana. ☀️

Sam tom siódmy, który kończy przygodę nie był zły, ale podobał mi się najmniej ze wszystkich. Wpływa na to fakt, że szósty zakończył się dla mnie takim zaskoczeniem i tak dobrym podsumowaniem całości, że trochę nie widziałam sensu w kontynuacji. W tym stwierdzeniu miałam rację pośrodku.

Z początku nie rozumiałam czemu Machan mimo poznania prawdy w poprzednim tomie, zachowuje się tutaj jakby nic się nie stało, gra dalej i działa tak nierozważnie jakby co dopiero wszedł do gry. Jednocześnie lubię od początku w tym cyklu taką łagodność w obejściu się z głównym bohaterem i że los mu sprzyja, ale nie kiedy robi coś bezmyślnie. Też z początku wkradła się w ten tom pewna powtarzalność w akcji, która nawet interesująca nie przystawała mi do zakończenia, a bardziej tomu gdzieś po środku.

Na szczęście im dalej tym akcja nabierała dobrego toru, który był odpowiedni do zakończenia i sam główny bohater też ogarnął się w swoim zachowaniu. Jednak i tak do końca mi się ono nie podobało. Książka opowiada o rzeczywistości, w której ludzie wchodzą do kapsuł, które umożliwiają im przeniesienie się do wirtualnego świata Barliony. Przez te dwie płaszczyzny mogę wyodrębnić dwa zakończenia i jak to w Barlionie mi się podobało, tak to w rzeczywistości już nie za bardzo. Na koniec taka mieszanka uczuć.

Może przy zmianie chronologii tomów ten podobałoby mi się bardziej albo gdyby tom szósty byłby zakończeniem to miałabym jeszcze większą przyjemność z całości, a tak było dobrze, ale bez szału. Niemniej Szaman Machan już na stałe wywołuje uśmiech na mojej twarzy. Moja ocena tego tomu to 6/10, a cykl jako całość podsumowuję na 7,5/10.

Łączenie książek i gier to bardzo ciekawy zabieg literacki, który zdobył moje serce, kiedy tylko o nim usłyszałem. Cały cykl pióra Machanienki to istny majstersztyk, ale w tej części po raz kolejny pokazał, na co go stać. Książka wciąga od pierwszej do ostatniej strony. Bohater jest bardzo ciekawą i złożoną postacią, która musi zmierzyć się z nie lada zadaniem. Jeśli ktoś uwielbia fantastykę i znudziły mu się klasyki, powinien spróbować tej książki. Jest na tyle niekonwencjonalna, że z pewnością zapadnie w pamięć!