Na przekór rozumowi. Kolory przyjaźni. Tom 2

,,To prawda, że mając coś, często nie potrafimy dostrzec prawdziwej tego wartości. Dopiero tracąc, rozumiemy, że nie docenialiśmy tego, czym obdarował nas los’’

Mimo, że pierwsza część cyklu nie zdobyła mojego serca postanowiłam sięgnąć po kontynuację. Jakiś mały chochlik szepnął mi na ucho, że warto dać drugą szansę tej historii. Czy mogę powiedzieć, że żałuję? Absolutnie. Drugi tom jest w mojej ocenie o wiele ciekawszy i w końcu udało mi się poczuć więź z bohaterami, co dla mnie jest niezwykle ważne. Wydaje mi się, że tutaj każdemu z nich autorka poświęciła nieco więcej czasu pozwalając mi lepiej ich poznać i zrozumieć.

W poprzedniej części odnosiłam wrażenie, że całość aż za bardzo skupiała się na Adrianie i jego chorych ambicjach. Teraz miałam okazję zobaczyć jego całkiem inne oblicze i szczerze mówiąc był moment, że zrobiło mi się go po prostu szkoda. Tak naprawdę okazał się niezwykle zagubionym człowiekiem, pełnym sprzeczności, który żyje w niezgodzie z samym sobą ponieważ tego oczekuje od niego otoczenie. Być może kiedyś dojrzeje do tego, że warto żyć wyłącznie dla siebie i to sprawi, że zazna w końcu szczęścia. Niemniej poczułam do niego coś na znak sympatii chociaż być może jeszcze nie do końca.

Życie Kingi było już skomplikowane, aktualnie sytuacja nieco wymknęła się jej z pod kontroli. Nie potrafi już sobie zaprzeczać, że zakochała się w mężczyźnie, na którego nie powinna w ten sposób nawet spojrzeć. Rozdarta pomiędzy miłością a przyjaźnią chciałaby znaleźć złoty środek, który obawiam się, że w tym konkretnym przypadku nie istnieje. Jakakolwiek jej decyzja sprawi komuś ucierpienie.

Sabina, jej najlepsza przyjaciółka i powierniczka zaczyna układać swoje życie na nowo. Teraz zatracona w swoim szczęściu nie zauważa co się dzieje z jej synem. A dzieje się całkiem sporo i są to sprawy, które nie koniecznie przypadną jej do gustu a z pewnością będą niemałym zaskoczeniem.

Pełna sekretów, uczuć i niewypowiedzianych na głos myśli historia, która gmatwa się coraz bardziej wraz z każdą kolejną stroną. Zakończenie to istna bomba, zrzucona na czytelnika w najgorszym możliwym momencie. Czekam na wyjaśnienia w tomie trzecim, który mam nadzieję pojawi się wkrótce.

Miłość i rozum, tak całkiem odmienne i rzadko zgodne aspekty naszego życia, które od wieków są dylematem wykorzystywanym nie tylko w książkach czy filmach, ale przede wszystkim w naszym codziennym życiu. Z jednej strony mamy serce, które kieruje się swoimi najskrytszymi pragnieniami i marzeniami. Z drugiej zaś mamy rozum, który rozkłada wszystko na czynniki pierwsze i z niesamowitą dokładnością analizuje każdy szczególik. W idealnym przypadku najpiękniejszy jest moment, gdy oboje dochodzą do porozumienia. Co natomiast w przypadku, gdy tylko jedno z nich dochodzi do głosu? Czy miłość ma szansę wygrać nad rozumem, bez ofiar? Czy rozum na tyle zdominuje, że nie dopuści do rozpadu serca?

W kontynuacji historii Sabiny i Kingi, autorka prowadzi nas przez ich kolejne perypetie i co najważniejsze przez konsekwencje, które niosą za sobą podjęte decyzje bohaterek. O tyle o ile pierwsza z nich postanawia w końcu zacząć żyć po swojemu, a nie tylko według ścisłych wytycznych swojego męża. Przekracza swoje granice, aby powrócić do samej siebie sprzed kilkunastu lat. Wyprowadza się ze swoim synem do jedynej przyjaznej jej duszy — Kingi. Ta zaś po rozstaniu z mężem i interesującym zakończeniem poprzedniego tomu coraz bardziej zatraca się w swoim bólu i żalu. Dodatkowo pewne towarzystwo w jej domu wcale jej nie pomaga. Usilnie próbuje przekonać samą siebie i co najważniejsze swoje serce, że to, co się wydarzyło, nie ma po prostu racji bytu. Adrian, zdezorientowany zmianami w swoim dotychczasowym życiu, poszukuje nowego porządku w świecie, który wydawał się niegdyś tak bardzo uporządkowany i stabilny. Nie rozumie, dlaczego Sabina postąpiła tak, a nie inaczej. Dawid zaś wszelkimi sposobami próbuje ignorować rzeczywistość i żyć tak jakby nigdy nic się nie wydarzyło. Ale czy rzeczywiście nic się nie stało? Co, jeśli w tej walce rozum zaczyna przegrywać?

Moi kochani co tu się wydarzyło! Pani Kasi ponownie się udało, wciągnąć czytelnika w wykreowane losy wszystkich bohaterów. Chciałabym podkreślić, że zdecydowanie nie jest to ani kryminał czy intrygujący thriller, który nie pozwala odłożyć książki, aż nie pozna się zakończenia. To historia dwóch kobiet, które są prawie dwie dekady po ślubie, Sabina ma prawie dorosłego syna, który lada chwilę podejdzie do jednego z najważniejszych egzaminów w życiu, a mimo to nie idzie tej opowieści odłożyć nawet na minutę. Ponownie ta lekkość, a zarazem pełna gama emocji zapisana na każdej stronie tej książki urzekła mnie niesamowicie. To wyróżnia ją na tle innych książek, jest oryginalna, a przy tym bliska do życia nas wszystkich. To, co wydarzyło się na końcu, znów wbiło mnie w fotel i tak prawdę powiedziawszy, kolejny tom chciałabym poznać dosłownie na wczoraj. Jeżeli szukacie niebanalnej historii rozgrywającej się w mojej rodzinnej Łodzi, co dodatkowo bardzo doceniam, gdzie miłość i rozum podejmują kolejną walkę, to z całą pewnością nie tylko ten tom, ale także cała seria „Kolory przyjaźni” będzie dla Was wręcz idealna. Obiecuję, że nie tylko będzie źródłem dobrej rozrywki, ale także okazją do refleksji nad własnym życiem. Ja szczerze polecam.

Za egzemplarz do recenzji bardzo dziękuję autorce.