Na imię mi zemsta (barwione brzegi)

To moja pierwsza przeczytana książka z cyklu Słowiańskie światy. Od razu rzuca się w oczy niezwykłe wydanie, które aż krzyczy o uwagę. Pięknie malowane brzegi nawiązują do fabuły, wklejka nadaje klimat lasu. To nie jest zwykła książka to małe arcydzieło!

Zaczyna się od bardzo drastycznych wydarzeń, wraz z bohaterką widzimy bolesną śmiërć całej jej rodziny, poświęcenie matki...i kiedy już myślimy, że Snigir ucieknie wtedy pojawia się on, mroczny biały rycerz, który wszystkiemu przewodzi. On i jego włócznia zmieniają wszystko! Od samego początku od razu wiedziałam, że z jego śmiërci akurat będę się cieszyć! Jego przeciwieństwem jest Serafin, pustelnik, zakonnik, oddany swojej wierze chrześcijańskiej, patrzący na czyny innych rycerzy pod znakiem krzyża, zrzuca habbit by przynieść światu sprawiedliwość.

Książka będzie idealna dla osób lubiących bitewne opowieści. Znajdziemy tutaj intrygi, planowanie bitew, zasadzki, ucieczki, porwania a wszystko oplecione wierzeniami słowiańskimi. Ta książka nie pokazuje upadku słowian, ich męczëńskich śmiërci, ona pokazuje ich siłę, walkę, dążenie do odzyskania spokoju i własnych ziem.

„Na imię mi zemsta” to książka, która nie próbuje być wygodna dla czytelnika, autorka nie obawiała się w niej ponieść ryzyko. To opowieść ciężka, momentami wręcz przytłaczająca, a jednocześnie wciągająca w sposób, który trudno jednoznacznie nazwać przyjemnym. To kolejna odsłona niesamowitej serii Słowiańskie Światy. Z pewnością nie spodziewałam się takiego wstępu, brutalności, ale poczułam się, jakbym trafiła do XII wieku. To historia, która od pierwszych stron nie pozostawia złudzeń, to nie będzie ani łatwa, ani komfortowa lektura. To raczej wejście w świat, gdzie ból, strata i gniew są codziennością, a nadzieja pojawia się rzadziej niż cień na spalonej ziemi.

Główną bohaterką książki autorstwa Iwony Poczopko pod tytułem „Na imię mi zemsta” jest Snigir , młoda dziewczyna, której życie zostaje brutalnie przerwane przez wydarzenia, na które nie ma żadnego wpływu, słowiańskie ziemie stają się celem krucjat. Jedna z takich wypraw kończy się rzezią wioski, w której mieszka Snigir. Dziewczyna cudem uchodzi z życiem, ale cena ocalenia jest ogromna, traci rodzinę, dom i całe dotychczasowe poczucie bezpieczeństwa. Snigir trafia pod opiekę pustelnika Serafina, który pomaga jej wrócić do sił. Ooboje noszą w sobie ciężar przeszłości, a jej milczenie i wewnętrzne rozdarcie Serafina tworzą napiętą, pełną niedopowiedzeń więź. Wszystko zmienia się, gdy bohaterowie natrafiają na ludzi odpowiedzialnych za wcześniejszą masakrę. Snigir podejmuje decyzję o wyruszeniu w drogę, której celem jest odnalezienie Elureda, dowódcy stojącego za zbrodnią. Czy jej się to powiedzie?

„Na imię mi zemsta” to opowieść o stracie, która napędza działania, o tym, że droga do zemsty rzadko kończy się tak, jak wyobrażają to sobie ci, którzy na nią wchodzą. Trudno mi udawać, że to była dla mnie czysta przyjemność czytania. Właśnie to najlepiej podsumowuje moje wrażenia. To książka, którą bardziej się przeżywa niż czyta, a ja momentami czułam się nią zwyczajnie zmęczona. Nie dlatego, że jest słaba, wręcz przeciwnie, tylko dlatego, że jej ciężar emocjonalny bywa przytłaczający. „Na imię mi zemsta” to książka, która działa bardziej jak doświadczenie niż klasyczna opowieść, jest intensywnie, miejscami wyczerpująco, ale konsekwentnie od początku do końca. Mam poczucie, że ta książka nie tyle opowiada o zemście, co pokazuje jej ciężar od środka. Nie jako spektakularny cel, ale proces, który powoli wyniszcza i zmienia ludzi. Ten aspekt zostaje w głowie najdłużej, nie same wydarzenia, ale to, co one robią z bohaterami.

Ta historia sięga bardzo wczesnych czasów naszego kraju, pierwszych królów, gdy chrześcijaństwo w brutalny sposób wypierało Słowian za ich wiarę w pogańskich bogów. Ofiarą takiej napaści jest Snigir. Na jej oczach ginie cała jej rodzina, a ona sama również doświadcza ogromnej krzywdy. Życie ratuje jej Serafin, pustelnik i zakonnik, który odtąd staje się jej mentorem i ojcem. Z czasem dołącza do nich równie skrzywdzony chłopak, Sambor. Razem idą przez życie, a ich przewodnikiem staje się zemsta.

Rzadko trafiam na książki z tak cudownym słowiańskim klimatem, a zdecydowanie się w nim odnajduję.
To poruszająca historia o ogromnej tragedii młodej dziewczyny. Jest ona symbolem wszystkich Słowian, którzy ginęli w imię narzuconej religii. To wydarzenie kształtuje ją i prowadzi przez życie z jednym celem- zemstą.

Zobaczymy tu walkę dobra ze złem, której podłoże ma wymiar duchowy. Doświadczamy także relacji głównej bohaterki z Serafinem, który oddaje jej serce i traktuje ją jak córkę, zastępując utraconą rodzinę. Relacja z Samborem to natomiast klasyczne hate to love w realiach bardzo wczesnego średniowiecza 😉

Klimat dawnych bogów, motyw podróży i siła napędowa, którą jest zemsta.

Świetna książka, która wygląda jak małe dzieło sztuki. Polecam.