Na haju. Szokująca historia pewnej ćpunki

Uzależnienie – coś, z czym bardzo ciężko walczyć, a przede wszystkim najpierw trzeba zrozumieć, że mamy problem. Taka droga nie jest ani trochę łatwa, a wręcz przeciwnie.

W książce nie znajdziemy wymyślonej historii, a taką, która zdarzyła się naprawdę. Poznamy Tiffany Jenkins osobę, która z jednej strony jest szanowaną obywatelką, z drugiej uzależnioną przestępczynią. Dowiemy się, jak wyglądało jej życie, jej droga do wyzdrowienia. Co takiego działo się zarówno tego złego, jak i tego dobrego.

Książkę czytało się szybko, a podczas czytania towarzyszyły emocje. Napisana w sposób naprawdę ciekawy, co sprawiło, że ciężko było się od niej oderwać. Z jednej strony pełna humoru, z drugiej umiejąca wywołać wzruszenie, a nawet złość. To jedna z tych pozycji, o której nie zapomina się chwilę po przeczytaniu, a przynajmniej w mojej pamięci pozostanie na długi czas.

Główna bohaterka jest osobą naprawdę ciekawą, wartą poznania. Czasem popełniała błędy, czasem podejmowała złe decyzje, jednak walczyła o siebie, o swoje lepsze jutro.

„Na haju. Szokująca historia pewnej ćpunki” to ciekawa książka, którą zapamiętam na długi czas. Moim zdaniem warto po nią sięgnąć i z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Jakie to było dobre! Ta książka to spowiedź, przestroga i iskierka nadziei.

Tiffany Jenkins zabiera nas w podróż po swoich doświadczeniach. Spotykamy ją w więzieniu, gdzie odbywa karę za czyny popełnione w trakcie uzależnienia od opioidów. Jest zagubioną, przytłoczoną nałogiem i jego konsekwencjami dziewczyną, która już nie widzi sensu własnego istnienia. Brzydzi się tego, kim się stała. Z jednej strony chciałaby się zmienić, jednak uzależnienie trzyma ją w swoich silnych, demonicznych szponach. Czy „odsiadka” okaże się lekiem to całe zło, czy wręcz przeciwnie?

Autorka podzieliła się z nami swoją przeszłością, w której narkotyki w grały pierwsze skrzypce i zabrały jej sporą część życia. Uzależnienie doprowadziło ją do oszukiwania najbliższych, kradzieży, układów z handlarzami i naraziło wiele osób na poważne niebezpieczeństwo.

Historia brutalnie szczera i bolesna, ale okraszona błyskotliwym humorem oraz pozytywnym, dającym nadzieję wydźwiękiem. Dzięki temu czyta się ją naprawdę dobrze. Przeczytałam ją zaledwie w dwa wieczory, nie umiałam się oderwać.

Pozwalam sobie przytoczyć mały jej fragment:

“Chciałam dotrzymać tej obietnicy, miałam szczere intencje, ale uzależnienie to podstępny demon. Nie obchodzi go, z kim się spotykasz, kogo kochasz czy masz dzieci, pracę i plany na życie. Nie dba o to, kim byłeś ani kim chcesz zostać. Podkrada się w najmniej oczekiwanym momencie, pochłania twoje myśli i całe twoje życie.”

Bardzo istotne dla mnie jest to, że ta książka nie osądza, nie umniejsza, nie pogardza, nie wytyka. To prawdziwa historia, jakich życie pisze wiele, przelana na papier, wyciągająca rękę, ułatwiająca zrozumienie oraz udowadniająca, że w każdym, najciemniejszym tunelu można znaleźć światło.

Muszę przyznać, że pierwsze rozdziały książki, które rzeczywiście będą gratką dla fanów serialu Orange is the New Black mało mi się podobały. Lepiej robi się, kiedy bohaterka, w osobie autorki wychodzi z więzienia i toczy walkę z uzależnieniem. Tu jest naprawdę interesująco, a przede wszystkim szczerze. Tiffany Jenkins niczego nie ukrywa i opisuje swoje życie takie jakie było. Jest strasznie, jest smutno, czasem zupełnie wariacko i ku przestrodze przed tym do czego może prowadzić uzależnienie. Książek w tym temacie było już trochę, jedne były lepsze inne trochę gorsze. To co wyróżnia Na haju to współczesność problemu, bo autorka była uzależniona głównie od opioidów, co przecież jest nową plagą naszych czasów. Książka zdecydowanie warta polecenia, także przez to, że jest to relacja z pierwszej ręki, kogoś kto toczy walkę o swoje zdrowie każdego dnia, bo jak sama autorka podkreśla, mimo że wyszła na prostą, ten potwór gdzieś się ciągle czai. Trzymam kciuki za Tiffany Jenkins i polecam ta książkę, bo mimo tego że osadzona jest w amerykańskich realiach, przekaz z niej płynący jest uniwersalny i dający trochę nadziei. Pozycja warta przeczytania!

Za książkę dziękuję kompania_mediowa_wydawnictwo

Środki psychoaktywne są mniej lub bardziej piętnowane w naszym społeczeństwie. Jednym z ulubionych stymulantów jest kofeina, którą możemy znaleźć nie tylko w kawie, ale też herbacie i napojach energetycznych. I choć nie jest to środek, który przeciętny człowiek uważałby za niebezpieczny, to warto zwrócić uwagę jak nasze organizmy reagują na choćby jednodniową przerwę od czegoś, co rutynowo zażywamy w trakcie dnia. Możemy czuć się zmęczeni, rozdrażnieni, jakbyśmy nie mogli bez tego funkcjonować. A to tylko odrobina kofeiny. Jak zatem czują się osoby uzależnione od narkotyków? Zapraszam do historii samej autorki - można byłoby nawet powiedzieć, że do jej spowiedzi o tym jak kolejne decyzje wpędzały ją w większe bagno uzależnienia od opioidów.

Tiffany doświadcza śmierci ukochanej osoby, wchodzi w uzależnienie z którego stara się wykaraskać. W międzyczasie poznaje faceta przy którym czuje się bezpieczna i kochana, dostaje pracę w której się odnajduje. Zdaje sobie sprawę, że uzależnienie to paskudne choróbsko, które wielokrotnie wystawia na próbę osobę, która nie bierze. Jedna z takich właśnie prób kończy się niepowodzeniem Tiff. Jest to jednak dopiero jedna z batalii, którą przyjdzie naszej bohaterce stoczyć.

Nie ma tutaj cukierkowego przedstawiania rzeczywistości, ani wygładzania własnych błędów. Autorka przedstawia swoją drogę z nałogiem, która jest pełna upadków, wzlotów i jeszcze większych upadków. Jest to pozycja nie tylko dla osób, które wyłącznie się z tym mierzą osobiście, ale też dla tych, którzy nie wiedzą jak i dlaczego zachowuje się osoba pod wpływem. Widzimy obraz osoby skłonnej kłamać, manipulować i naginać rzeczywistość do takiego stopnia, że całe otoczenie nie jest częścią tłumu, a raczej spektaklu - jak kukiełki poruszane za pomocą kłamstwa. I są to cienkie nitki, które łatwo mogą się zerwać.

Akcja jest dynamiczna i dużo się dzieje. Każdy rozdział przynosi coś zaskakującego, co sprawia, że czeka się na więcej.

Choć spotykałam się z opiniami, że jest to pozycja dla osób uzależnionych, aby dać im nadzieję i choć zgadzam się z tym, to chciałabym też podkreślić kilka przedstawionych tu - niekoniecznie jednoznacznie, kwestii, które mogą być dla tych, którzy w swoim otoczeniu mają osobę mierzącą się z problemem uzależnienia. Jest to przede wszystkim ogromny wstyd, który towarzyszy takim ludziom na co dzień. Nie tylko ze względu na branie, ale też zachowania i czynności, których się dopuściły będąc w ciągu. I choć jest to niełatwe, to warto pamiętać, że otoczenie może być dużym wsparciem dla osoby uzależnionej.

Druga kwestia niemniej istotna, to piętnowanie osób pozbawionych wolności. Niejednokrotnie zdarza się tak, że społeczeństwo wyklucza w pewien sposób rodzinę, czy też dzieci ze względu na pobyt jednego z członków w zakładzie karnym. Choć miejsca takie służą do ukarania sprawców, służą też do resocjalizacji, do ponownego włączenia danej osoby do społeczeństwa, a jeśli to samo społeczeństwo będzie odrzucało nie tylko osobę osadzoną, ale też jego rodzinę, to możemy niezamierzenie sprawić, że odwrócą się oni od społeczeństwa i utwierdzą się w negatywnych wzorcach.

Choć może to zabrzmieć nie na miejscu, to dobrze spędziłam czas przy tym tytule. Choć jest to pozycja fabularna, zawiera wiele niuansów, które dają do myślenia. Czyta się lekko i uważam, że warto. Jeśli choć jedna osoba dzięki niej skorzysta albo się czegoś dowie, to i tak już jest sukces.

Zachęcam do zapoznania się i pozdrawiam!