Socjopatka

Socjopata - kojarzy się raczej z osobą złą, agresywną i pozbawioną skrupułów, ale czy rzeczywiście tak jest? Czy taki człowiek jest skreślony ze społeczeństwa? Czy skazany jest na samotność? Czy zawsze trafia do więzienia?

Patrick opowiada swoją historię - już jako mała dziewczynka zauważyła, że różni się od swoich rówieśników. Nie umiała odróżniać dobra od zła, nie bała się konsekwencji swoich czynów, czy zachowań, a zarazem była bardzo szczera. Rozpoznawała dwa uczucia radość i gniew, które w równym stopniu szybko się pojawiały jak znikały. Czytając część dzieciństwa Patrick zastanawiałam się gdzie była wtedy rodzina? Szczególnie mama powinna zauważyć symptomy inności swojego dziecka by mu pomóc, ja pewnie rozważałabym jakiegoś psychologa czy psychiatrę, ale Patrick została pozostawiona sama sobie i widać, że szczególnie jako dziecko była bardzo zagubiona, bo była postrzegana jako niegrzeczne dziecko, a przecież chciała tylko akceptacji innych ludzi.

Patrick szuka przyczyny swojej inności, bo socjopata to nic innego jak człowiek, który nic nie czuje: strachu, lęku, empatii, brak wyrzutów sumienia, apatia. Pytanie jak można tak żyć? Można... ale Patrick pragnęła emocji przez co stawała się agresywna, raniła siebie, bo myślała, że ból przyniesie ukojenie, ale pojawiały się tylko momenty w którym kobieta musiała się wyładować i zazwyczaj były to rzeczy na granicy z prawem, ale przez to zyskiwała spokój na jakiś czas.

Mimo wszystko Patrick nie poddaje się robi listę rzeczy niedozwolonych i stara się nie popełnić żadnego błędu. Bohaterka ujęła mnie swoją determinacją, bo chciała naprawić siebie, poszła na studia psychologiczne i zagłębiła się w temacie, doszło również do tego, że szukała pomocy w śród lekarzy, takim dodatkowym bodźcem było odkrycie, że może kochać i być kochana - przez to chciała być lepszym człowiekiem, a nie pogrążyć się w mroku, który ją otaczał.

Dostając tę książkę do recenzji przeraziłam się ilością stron, powiem szczerze nie jestem też zwolennikiem literatury faktu, ale historia mnie wciągnęła, byłam ciekawa czy Patrick znajdzie rozwiązanie. Język był prosty, żaden filozoficzny bełkot tylko interesująca opowieść o dorastaniu i szukaniu prawdy o sobie, który ma charakter bardzo osobisty. Po mimo, że sięgnęłam po książkę z lekką obawą mogę ją śmiało polecić szczególnie tym, którzy lubią wiedzieć co dzieje się w ludzkim umyśle.

Patric od wczesnego dzieciństwa wiedziała, że jest inna niż jej rówieśnicy. Nie odczuwała emocji, nie rozróżniała dobra od zła, jednak dość szybko nauczyła się jednego – naśladowania innych. Z jednej strony pragnęła wtopić się w tłum, z drugiej, kiedy robiła coś złego, czuła się z tym naprawdę dobrze. Dlatego kłamstwo, manipulowanie innymi, a nawet kradzieże nie były dla niej czymś obcym. Z pozoru była jak inni, osiągała sukcesy, szła przez życie z podniesioną głową, a to, co się działo w jej środku, to już zupełnie coś innego. Pewnego dnia poznała kogoś, kogo udało jej się pokochać. Tak zaczęły się wielkie zmiany w życiu Patric. Jakie? Czy się zmieniła? Jaką ma przed sobą przyszłość? Z jakimi problemami będzie musiała się zmierzyć.

Książka oparta na faktach, która pozwala zrozumieć, z czym zmagają się socjopaci. Przyznam szczerze, że do tej pory mało wiedziałam o tej chorobie, o tym z jak wielkimi problemami muszą się zmagać ludzie cierpiący na nią. Poznając historię kobiety, która jest socjopatką, mogłam wiele się dowiedzieć, zrozumieć pewne zachowania i na pewno będzie mi dużo prościej, jeśli kiedyś poznam osobę, która się z tym zmaga.

Historia Patric nie jest ani łatwa, ani pełna kolorów, tak samo, jak jej życie. We mnie wywołała wiele emocji, z dużym zainteresowaniem śledziłam jej losy. Akcja może nie jest bardzo szybka, ale moim zdaniem na tyle sprawnie poprowadzona, żeby się nie nudzić. Książkę czyta się w miarę szybko.

Po mimo że, nie zgadzałam się z decyzjami, jakie podejmowała bohaterka, polubiłam ją i mocno jej kibicowałam.

„Socjopatka” to książka na faktach, po którą moim zdaniem warto sięgnąć i polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Socjopata – zastanawialiście się kiedyś, kim właściwie jest albo po czym go poznać? Wpisując to hasło w wyszukiwarkę, otrzymamy mnóstwo informacji, opisów, formułek. Większość z nich podkreśla takie cechy jak brak empatii, współczucia oraz wyrzutów sumienia, brak brania odpowiedzialności za własne zachowania, manipulowanie innymi ludźmi, notoryczne kłamanie czy nieobliczalność. Dostajemy tu z automatu łatkę osoby nieuczciwej, niezdolnej do głębszych uczuć, która jedynie wykorzystuje innych. Czy jednak można wszystkich oceniać tą samą miarą?

Czy można zaszufladkować człowieka, zamknąć go w szczelnych ramach? Czy temu dyssocjalnemu zaburzeniu osobowości poświęcono wystarczająco dużo uwagi? A może potraktowano je po macoszemu, pomijając wiele ważnych aspektów, w efekcie krzywdząc osoby na nie cierpiące? A to zaledwie tylko kilka pytań, na które odpowiedzi znajdziemy w wyjątkowej, jakże intymnej książce napisanej przez Patric Gagne, która łamie wszelkie stereotypy i udowadnia, iż socjopata wcale oznacza bezwzględnego potwora, niezdolnego do emocji. Pora otworzyć umysł, zajrzeć na karty tego wiarygodnego, swoistego pamiętnika i spojrzeć na to zaburzenie z drugiej strony medalu. Zapewniam, iż czeka Was niezapomniana, pasjonująca i jakże refleksyjna podróż w głąb ludzkiego umysłu, jego najmroczniejszych zakamarków i przenikających lęków, instynktów, impulsów, jakie niektórymi osobami rządzą o wiele silniej…

Krocząc z wypiekami na twarzy po stronnicach tej odurzającej, wstrząsającej historii, doświadczyłam wielu skrajnych emocji. Autorka włada sugestywnym piórem, dlatego wszelkie opisy silnie angażują, trafiają wprost do serca, czyniąc z czytającego niemal naocznego świadka. Tak, to jedna z tych przeszywających na wskroś, kontrowersyjnych, lecz jakże ciekawych autentycznych historii, jakie chłonie się całym sobą, po to, by popaść w zadumę, jak i sięgnąć emocjonalnego wyczerpania, utrzymującego się jeszcze długo po zakończeniu czytania.

Niezapomniana, przeszywająca do szpiku, ale wartościowa, inspirująca uczta literacka, otwierająca oczy i umysł, napawająca nadzieją i motywująca do walki o marzenia! Polecam!

" [...] Przez większą część nauki w gimnazjum i liceum nocne stalkowanie sąsiadów i chodzenie po pustych domach pozwoliły mi znaleźć sekretne ujście dla mojej mrocznej strony. [...]"

Pierwszy raz miałam do czynienia z autobiografią, która tak doskonale przedstawia osobę z zaburzeniem osobowości. Autorka Patric Gagne jest socjopatką. Nie odczuwa emocji tak jak zdrowi ludzie. Nie potrafi współczuć. Nie jest osobą empatyczną.

W swojej książce "Socjopatka" autorka opisuje między innymi swoje dzieciństwo, oraz nastoletnie i dorosłe życie. Przekonacie się, jak czuła się w związkach. Co mówili o niej inni. I co ukrywała w swojej głowie. Czy potrafiła tak jak my kochać?

Cieszę się, że autorka postanowiła opisać nam swój przypadek. Może dzięki temu inni socjopaci będą potrafili odnaleźć się w normalnym świecie.

Socjopaci nie zawsze są potworami. Autorka to udowodniła. Wiadomo, mają swoje zaburzenia osobowości, ale z tym można żyć.

Nasza autorka i bohaterka w jednej osobie pokazuje nam, że jej też przydarzały się słabe momenty, w których notorycznie kłamała, kradła i krzywdziła innych. Byłam przerażona tym, co chciała zrobić małemu kotkowi. Nie potrafiąc prawidłowo odczuwać emocji, musiała je po prostu udawać — okłamywać innych. Patric Gagne potrafiła kraść auta i okradać domy i znajomych. Czy poszła za to do więzienia?

Czy ta socjopatka potrafiła obdarzać uczuciami mężczyzn? Czy dzięki swojej chorobie była wykorzystywana przez innych?

Historia Patric Gagne mocno mną wstrząsnęła i do teraz jeszcze nie mogę się pozbierać.

Socjopaci kojarzyli mi się z sadystycznymi potworami, gwałcicielami i mordercami. Dzięki autorce poszerzyłam moją wiedzę na ten temat.

Zobaczcie drogę autorki do rozpoznania swojego zaburzenia i do jego oswojenia.

Warto było sięgnąć po tę autobiografię. Jest warta przeczytania.

Ps.

Mimo swojego zaburzenia Patric Gagne dała radę skończyć studia licencjackie, magisterskie i zrobiła doktorat. Teraz sama pomaga osobom z zaburzeniami osobowości.

Jest to dosyć oryginalna autobiografia, w której autorka w piękny prosty a czasem zakręcony sposób przedstawia swoje zaburzenie.

Przyznaję się wam, że chyba pierwszy raz w życiu zgłębiłam określenie socjopaty, bo na moje szczęście nigdy wcześniej nie musiałam tego robić. Nawet teraz mogę wam powiedzieć, że autorka pisząc o sobie książkę nie używała żadnych emocji, ani nie wylewała swoich żali. Ona zwyczajnie opowiadała nam swoje życie od momentu bycia dzieckiem po dorosłość, kiedy już dokładnie wiedziała co może ze sobą zrobić. Trudno jest mi określić emocje osób postronnych, o których ona opowiada, bo choć czytamy to na bazie dialogu, to jednak nawet podejmując się pisemnej roli swojej matki, wciąż nie było tam uczuć. Nasza socjopatka jako dziecko robiła wiele złych rzeczy, a jej matka jakby akceptowała to, biorąc na krab zwykłej dziecięcej złośliwości. Nie wiedziała, że jej córka pragnęła coś czuć, bo trwanie w fazie bez czucia było dla niej druzgoczące. Opisuje to jako pulsujące napięcie grożące wybuchem, które wciąż narastało i się nawarstwiało aż do momentu, kiedy pozwoliła sobie zrobić coś złego, zakazanego. Już we wczesnym dzieciństwie odkryła, że jest inna od wszystkich i że tylko podczas robienia złych rzeczy czuje cokolwiek. Najdziwniejsze jest to, że choć czytelnik powinien ją za to nie lubić, to jednak zauważamy, że to choroba. Nawet współczujemy jej, że jej ciało nie mogło odczuwać normalnych uczuć, że zwyczajnie robiła coś, by sobie pomóc, by ulżyć w cierpieniu. Czytając jej opowieść przechodzimy od różnych faz jej życia, gdzie pragnęła znaleźć odpowiedź na to, co dokładnie się z nią dzieje. I ponownie zaznaczam, to historia ogromnie wzruszająca i pochłaniająca. Wciąga niesamowicie, bo bardzo chcemy się dowiedzieć, czy w końcu ktoś jej pomógł, czy rodzina zobaczyła, że jest jej źle, czy w ogóle ktokolwiek zareagował. Do tej pory w życiu nie przeczytałam nigdy książki napisanej bez emocji, gdzie ja sama podczas czytania miałam ich ogrom! Kiedy u niej było zagubienie, mi się chciało płakać, bo jestem ogromnie empatyczną osobą. Kiedy opisuje jak bardzo starała się nie krzywdzić innych, ale nie mogła znieść tej nicości pulsującej niczym wielki dzwon, ogromnie chciałam ją przytulić, dać jej emocje, których nie mogła czuć. Aż nie wierzę, że to napiszę, ale nikt nas nigdy nie uczy ani nie uświadamia w szkole, że czasami złe zachowanie może być wynikiem jakiejś choroby. Przeważnie wszystkich się karze jednakowo, by nauczyć innych szacunku. Nikt nie szuka odpowiedzi na pytania, bo nie chce znaleźć, no bo co wtedy? Co jeśli z powodu choroby ktoś jest jaki jest? Czy naprawdę nie należy się mu pomoc?

W tej średnio grubej książce znajdziecie silną kobietę, która walczy do utraty tchu. Pokazuje nam uczucia jakich się uczy, choć ich nie poczuje. Uwielbiam książki, gdzie poznaję osoby, które zamiast się poddawać, zawsze szukają kolejnych rozwiązań. Ogromnie ją polecam. Chciałabym, aby przeczytał ją każdy. Po prostu. Na koniec sam będzie z siebie dumny:-)

Współpraca barterowa z @wydawnictwofilia

Kto mnie zna ten wie, że jestem osobą mega wrażliwą. Mam wrażenie, że czuję bardziej, że przeżywam mocniej.

"Socjopatka" to prawdziwa, mega wzruszająca historia kobiety, która nie czuła nic. Autorka juz od najmłodszych lat zdawała sobie sprawę, że jest inna. Uczucia takie jak strach, empatia wyrzuty sumienia czy poczucie winy były jej zupełnie obce. Przez wiele lat starała się dopasować, udawać, że jest taka jak inni. Aby zagłuszyć wewnętrzny niepokój kradła, kłamała bywała agresywna. Przez zupełny przypadek młoda dziewczyna dowiaduje się o osobowości socjopatycznej, której cechy i zachowania idealnie do niej pasują. Jednak dowiaduje się również, że tego nie można leczyć, więc skazana jest na życie bez uczuć, bez emocji.

Miłość... To pierwsze co poczuła po latach. To uczucie, które wlało w jej serce wiarę, że jednak nie jest nic nie czującym potworem i nadzieję na normalność. Z pomocą ukochanego rozpoczyna walkę, misję by udowodnić, że socjopata to też człowiek.

Dla mnie wspaniała czytelnicza przygoda. Tylko ja wiem ile razy płakałam z bezsilności z nadmiaru emocji, z chaosu w głowie. Ja wszystkie trudne wydarzenia, dni bardzo długo "odchorowuję". Łatwo się przebodźcowuję. Potrzebuję głębokiego resetu w samotności. By tak mocno nie odczuwać, by tak nie bolało. Wiele moich znajomości przez to się rozpadło bo ludzie nie byli w stanie mnie zrozumieć. Tym bardziej bardzo intrygującym doświadczeniem było poznanie osoby tak różnej ode mnie. Osoby, która musi zawalczyć o to by czuć cokolwiek.

Jestem pod ogromnym wrażeniem odwagi autorki i jednocześnie mega jej wdzięczna, że podzieliła się z nami swoją historią. Ta książka wzrusza do łez, przeraża, zmusza do refleksji i na długo pozostanie w mojej głowie.

Polecam. Czytajcie koniecznie.

„Socjopatka” Patric Gagne

Patrice od najmłodszych lat… nie doznaje uczuć.

Dziecko, dziewczyna, nastolatka, kobieta a w każdym z tych okresów ma warzenie, że jest inna.

Łatwiej przychodzą jej zabronione rzeczy. Nie potrafi odnaleźć się w towarzystwie. Czasem musi po prostu coś zrobić. Jej umysł ogarniają przedziwne myśli a walka jaka się w niej rozpoczyna będzie trwać do końca jej dni.

Czy Patrice uda się siebie zdiagnozować ?

Jak najbliżsi kobiety odnajdą się w odkrytych założeniach ?

Czy socjopaci są wśród nas ?

Wczorajsza premiera odkrywająca jedną z najbardziej zagadkowych chorób. Zaburzenia, oderwanie od rzeczywistości, zło. Często te określenia są wrzucane do jednego worka i brak w nich głębszej analizy.

A co jeśli jest inaczej… ⁉⁉⁉

Autorka w biograficznej opowieści pokazuje swoje życie. Jak próbowała ogarnąć swoje zachowania i

znaleźć odpowiedzi na nurtujące ją pytania. Nieustanne drążenie i przeciwstawianie się naturalnym motywacją.

Pomimo wyobcowania i częstej izolacji kobieta posiada w sobie ogrom pierwiastka ludzkiego. To właśnie on sprawia, że się nie podaje i za wszelką cenę chce odnaleźć się w społeczeństwie.

Opowieść życiowa ale bardzo trudna. O zrozumieniu i akceptacji. Przez innych ale i przez samego siebie. O misji i miłości. O rodzinie i pracy. O niesamowitej drodze jaką autorka musiała przebyć aby odnaleźć własne JA.

Jest momentami groźnie, jest i ciekawie. Otrzymujemy elementy psychologi i wewnętrznych rozterek. Podziewamy Patrice za determinację i ogromną dojrzałość jaką przejawia przez całą historię.

Nie poddaje się, pomimo upadków podejmuje kolejne próby. Odważna i zdeterminowana pomimo ogromnego bagażu jaki w każdej minucie swojego życia ma na swoich barkach.

Myślę, że potrzebna książka. Aby spojrzeć z innej perspektywy i uświadomić sobie pewne rzeczy. Choć nie każdemu przyjdzie łatwo przebrnięcie przez specjalistyczną terminologię to myślę, że warto po nią sięgnąć.

Czy jesteś uczuciową osobą?

Patric Gagne zdała sobie sprawę, że jest inna, zanim jeszcze zaczęła chodzić do przedszkola. Emocje takie jak strach, poczucie winy i empatia były jej obce. W większości przypadków nie czuła nic. I nie podobało jej się to. Robiła wszystko, aby udawać, że jest jak inni, ale stała presja dostosowania się do społeczeństwa była nie do zniesienia. Dlatego Patric kradła. Kłamała. Bywała agresywna. Wszystko po to, aby zastąpić to „nic” czymś. Na studiach Patric wreszcie potwierdziła to, co podejrzewała od dawna. Była socjopatką. Powiedziano Patric, że nie ma żadnego leczenia, żadnej nadziei na normalne życie. Ale kiedy spotkała miłość, inaczej spojrzała w przyszłość. Patric zrozumiała, że jeśli jest zdolna do miłości, musi to oznaczać, że nie jest potworem.

Socjopata to zaburzenia osobowości, które przejawiają się [Adres usunięty]. traktowaniem innych w sposób przedmiotowy, nieumiejętność dostosowania się do odgórnie obowiązujących norm oraz wykorzystywanie innych osób do osiągnięcia swoich celów

Każdy z nas rodzi się z emocjami wrodzonymi, które nazywane jest Koło emocji Plutchika. Pozostałe emocje jak np. empatia są emocjami wyuczonymi. Socjopata nie zawsze będzie odczuwał emocje. Nie będzie umiał zachowywać się w określony sposób. Socjopatę kojarzyłam tylko z osobą, która nie panuje nad swoimi popędami i wyrządza ogrom krzywdy innym. Napędzany jest przez własną potrzebę, aby czuć cokolwiek. Autorka opasuje wszystkie zachowania, które towarzyszyły jej przez całe życie. Próbę zrozumienia tego, kim jest i dlaczego jest właśnie taka.

Historia, która mnie poruszyła i sprawiła, że inaczej patrzę na to zagadnienie. Wciąż ma dla mnie pejoratywne zabarwienie, ale daje poczucie, że są osoby, które są niezrozumiałe i nie chcą wyrządzać krzywdy. Autorka przeszła drogę, która pokazała, że potrafi kochać. Potrafi założyć rodzinę i stać się terapeutą. Nie jest skazana na bycie potworem za to, że jest inna. Uczyła się każdego dnia, jak być człowiekiem, którym chce być. Przestała podążać ścieżką, którą wyznaczyło społeczeństwo. Stała się wolna i kochana.