Nie musisz być szalony, żeby tu pracować

" [...] Wiele osób wciąż uważa, że depresję powodują "zaburzenia równowagi chemicznej", że choroba dwubiegunowa zrobi z ciebie twórczego geniusza albo że osoby ze schizofrenią to uzbrojeni w siekiery mordercy z rozdwojeniem jaźni. [...]"

Psychiatra doktor Benji Waterhouse stworzył wstrząsający, genialny, wyciskający łzy, szalony i momentami zabawny reportaż pod tytułem "Nie musisz być szalony, żeby tu pracować". Opowiedział w nim o swoim życiu prywatnym i zawodowym.

Szczerze, to jestem przerażona tym reportażem. Poznałam prawdę na temat funkcjonowania i przyjmowania pacjentów do szpitali psychiatrycznych w Wielkiej Brytanii. Z tego co wiem, to chorób i chorych psychicznie przybywa — zwłaszcza po niedawnej epidemii Covid-19, więc powinno być również więcej miejsc w szpitalach dla tych osób. A NHS co robi? Zmniejsza ilość miejsc. Z tego co pisze doktor Benji, chorych się selekcjonuje i niestety nie przyjmuje na oddziały. A potem dochodzi do tragedii, gdzie chory psychicznie człowiek morduje swoich najbliższych. Na czas nie została mu udzielona pomoc, o którą on i jego najbliżsi prosili. I kto w takim przypadku odpowiada za zbrodnię? Niestety jest mnóstwo uchybień w tym sektorze. Między innymi o tym przeczytacie w tej książce.

Autor przytacza historie niektórych swoich pacjentów. Dzięki temu wiem, że gdybym zachorowała na przykład na schizofrenię, to mam marne szanse na dostanie się na oddział w szpitalu psychiatrycznym. Czasami zwykłe leczenie nie przynosi odpowiednich efektów.

Z tym reportażem przepadłam na długie godziny. Każdą omawianą historię dokładnie czytałam. Czułam emocje autora, które przez niego przemawiały. Jak sam pisze, przez rodziców nie miał łatwego dzieciństwa i niestety wybrał sobie bardzo trudny zawód, który również nie daje mu lekkiego życia, ani wytchnienia.

Praca lekarza psychiatry nie jest wcale proste. Muszą szybko podejmować decyzje o tym np. na jaką dokładnie chorobę cierpi dany pacjent. Muszę wam powiedzieć, że pacjenci nie ułatwiają tego zadania i często ukrywają prawdę. Do tego dochodzi stres z szukaniem łóżka dla chorego, który pilnie potrzebuje miejsca w szpitalu. To wykańcza człowieka fizycznie i psychicznie. Dlatego jak pisze Benji Waterhouse, każdy psychiatra powinien chodzić na terapię, żeby sam nie zwariował. Szkoda tylko, że takie wizyty nie są refundowane przez NHS.

Dużo osób wstydzi się iść do psychiatry ze swoimi problemami, ponieważ boją się, że zostaną zaszufladkowani jako ludzie z żółtymi papierami. A to jest bardzo złe myślenie, które później może zaowocować silną psychozą i przymusowym leczeniem w szpitalu, oczywiście o ile znajdzie się dla nich łóżko.

Jestem również przerażona tym, że naukowcy od wielu lat nie stworzyli leku, który by powstrzymał schizofrenię. Badania trwają, ale nic nie dają, a pieniądze uciekają. O tym również autor wspomina.

Jeżeli chcecie dowiedzieć się, jak wygląda życie psychiatry, to śmiało przeczytajcie książkę "Nie musisz być szalony, żeby tu pracować".

Uważam, że o tym reportażu powinno być głośno. Bardzo ważny temat.

Minister zdrowia Wielkiej Brytanii Wes Streeting powinien coś zrobić, aby szpitale psychiatryczne dostały więcej pieniędzy na łóżka dla nowych pacjentów i żeby psychiatria się rozwijała.

Pamiętajcie, zdrowie psychiczne jest bardzo ważne, dlatego dbajcie o siebie, a w razie problemów nie bójcie się prosić o pomoc.

Mam nadzieję, że za jakiś czas ponownie będziemy mieli możliwość przeczytania kolejnej książki tego autora. Mam cichą nadzieję, że wtedy dowiemy się, że nastąpił przełom w psychiatrii i każdy chory otrzyma pomoc na czas.

Z czystym sercem polecam ten reportaż.

Ps.

Dobrze, że autor się przed nami otworzył i opowiedział o swoich zmartwieniach i radościach.

Pamiętajcie lekarz psychiatra, to też człowiek, który tak samo jak my ma uczucia i może nie wytrzymać napięcia.

Czy kiedykolwiek chcieliście zostać psychiatrami? Ja chciałam być patologiem.

Książka z życia zawodowego psychiatry, książka opisująca historie pacjentów, książka bardzo osobista, bo zawierająca odczucia, refleksje, kłopoty i przemyślenia autora. Jakże dobrze się czyta tę pozycję, może dlatego, że napisana jest lekko i z humorem. Już nie pamiętam, która książka wywoływała u mnie salwy śmiechu, chichoty, uśmiechy i wzruszenia. Dr Waterhouse jest dobrym obserwatorem, wrażliwym i dowcipnym. Tak jak każdy ma problemy, rozterki, czasami niepewność towarzyszącą przy podejmowaniu decyzji zawodowych. Dodatkowo jest obciążony przeżyciami z dzieciństwa, które przy bagażu doświadczeń zawodowych kierują go wprost na drogę wypalenia zawodowego. Autor korzysta z sesji doświadczonego psychiatry, co mogłoby być zaskakujące. Jednak po zastanowieniu się czytelnik dochodzi do wniosku, że każdemu w większym lub mniejszym wymiarze kozetka psychiatry byłaby potrzebna. Każdy z nas ma na swoim koncie bardziej lub mniej liczne rany i dobre lub przykre doświadczenia. Książka z całą pewnością dla każdego.

Dr Benji Waterhouse bierze nas za rękę i prowadzi wprost do gabinetu… a potem pozwala usiąść razem ze sobą po “tej drugiej” stronie biurka. Psychiatria oczami psychiatry? Tytuł “Nie musisz być szalony, żeby tu pracować” nabierze znaczenia już po pierwszych stronach.

Jeśli zastanawia was co nie działa w służbie zdrowia psychicznego (wszystko), czy lekarze też mają wątpliwości (permanentnie), albo dlaczego psychiatra miałby chodzić do własnego terapeuty (ten jest lekarz, kto pierwszy z dwóch założy fartuch)- przeczytaj tą genialną książkę.

Ludzi szczerych trzeba cenić, a Benji jest szczery do bólu. Czarny humor jest wplatany tak naturalnie, że lekarz pomylił się chyba z powołaniem, jako stand-uper miałby mniej stresu a zarabiał podobnie. (ale wiem, że takie występy też prowadzi, dobrze, bo jest świetny!) W jednej chwili oburza cię brak łóżek w szpitalu i patrzenie na pacjenta tylko przez pryzmat numerka jego zaburzenia. W drugiej chwili śmiejesz się, bo pisarz żartuje z tematu z którego ‘nie wypada żartować’.... oh, ale żartuje tak dobrze, że nie wypada się nie zaśmiać.

Jeśli masz już jakieś doświadczenie z leczeniem, to książka trafia w czytelnika inaczej. Możesz się z nią utożsamić, możesz zrozumieć lepiej bezradnych lekarzy, możesz przestać winić ich, a złościć się na złe decyzje ludzi u władzy.

Czy ta książka mówi tylko o pacjentach, szpitalu, klinice? Nie! Autor zabiera nas do swojej głowy, równie pełnej problemów. Do swojego problematycznego związku i swojej problematycznej relacji z rodzicami. Pokazuje fragment całego problematycznego życia.

Szokujące, to się prawie nie zdarza- specjalista ujawnił się przed nami, że też jest tylko człowiekiem! Myślę, że to główny powód, czemu tak łatwo czyta się tą książkę, czemu możemy z nim sympatyzować. Bawi i wzrusza, bo jest ludzki i prawdziwy we wszystkim o czym pisze.

Jedna z nielicznych, którą mogę ocenić 10/10. Nie nudziła mnie ani przez chwilę, nie czułam, że czegoś w niej brakuje albo powinno zostać wykreślone. Jako humorystyczna książka o tak trudnym temacie, została napisana IDEALNIE. (w niedzielę polecałam ją obcej staruszce, w pociągu do Bydgoszczy. Nie dajcie mi się namawiać, lećcie ją kupić.)

Książka ukazuje fragment drogi autora do otrzymania tytułu lekarza psychiatrii. Autor z pewną dawką humoru i ironii "odczarowuje" ten dział medycyny, pokazuje, że każdego z nas może dopaść kryzys zdrowia psychicznego i każdy z nas może potrzebować terapii. Autor przedstawia w niej również swój udział w terapii, pomimo, że przecież sam jest specjalistą. Na stronach książki przybliża równe przypadki, jedne w bardzo głębokim kryzysie zdrowia psychicznego, inne w mniejszym, jedne z happy endem, inne niestety bez niego. Jednak w pozytywny sposób uświadamia, że nie wstydem jest sięgnąć po pomoc specjalisty.

Za możliwość przeczytania oraz zrecenzowania dziękuję Pani Bognie Piechockiej z PR art media oraz wydawanictwu.

"Nie musisz być szalony żeby tu pracować" to doskonała pozycja dla tych którzy interesuje się tematyką psychologii czy psychiatrii. Autor, z doza typowego brytyjskiego humoru opisuje swoją pracę w różnych placówkach psychiatrycznych. Obrazowo pokazuję swoją ścieżki kariery. Kolejnym walorem tej książki jest również to że Benji nie ukrywa, że nie ma żadnych problemów psychospołecznych oraz uczęszcza na terapię. Dzięki temu trochę "uczłowiecza "choroby psychiczne. W książce zawarte jest mnóstwo przydatnych informacji na temat leków psychopatycznych czy procedur obowiązujących w szpitalach tego typu. Historie pacjentów opisane są w sposób humorystyczny ale też wzbudzający empatie wśród czytelników.

Zastanawialiście się kiedyś jak wygląda dzień z życia psychiatry?

Dr Benji Waterhouse zabiera nas w podróż po jego zawodowym życiu. Na przykładzie kilku swoich pacjentów przedstawia nam złożoność chorób psychicznych oraz niemoc systemu zdrowotnego.

Złamaną nogę łatwo zdiagnozować i prosto wyleczyć. Choroby psychiczne trudno jest sklasyfikować i zawsze pozostaną chorobami przewlekłymi. Do tego obciążone są fatum „tych chorób” i „tego szpitala”.

Lekarze psychiatrzy muszą walczyć nie tylko z brakiem świadomości, niezbyt wielką wiedzą na temat chorób psychiczny, ale również z nieudolnym i niedofinansowanym systemem. Często leczenie opiera się na powierzchownej diagnozie i wypisaniu recepty, a nie na rozmowie i leczeniu właściwym.

Dr Waterhouse nie byłby jednak sobą gdyby nie opisał tego wszystkiego w sposób błyskotliwy i nieco ironiczny. Może śmiech w przypadku tego typu chorób nie jest na miejscu jednak autor często go wywołuje.

Jeśli jesteście ciekawi na jakie kursy wysyłani są adepci psychiatrii, dlaczego siedzą zawsze blisko drzwi, jaki mają swój sposób na szczęście, sięgnijcie po tą pozycję. Znajdziecie tutaj również historię kobiety, które nie jadła, bo umarła, Mesjasza, który objawił się na basenie, mężczyzny karmiącego swoje odbicie albo nagle ozdrowionego zakochanego.

Dla kogo jest ta książka? Dla wszystkich ciekawych świata oraz tych, którzy zastanawiają się co dzieje się za drzwiami lekarzy, w tym przypadku lekarzy psychiatrii.