Na fali wspomnień

Przeszłość często jest pełna nostalgii, lecz także niedokończonych spraw. Niekiedy tli się w nas niepewność, co do scenariuszy, które nigdy nie urzeczywistniły się lub gdzieś kołacze się w głowie pytanie „a gdyby tamto lato potoczyło się inaczej?”. Uchylić drzwi do tego, co było czy domknąć je?

Poukładane i udane życie też czasem ma wyblakłe kolory. Monika naprawdę dużo osiągnęła, lecz czy cena za to nie jest zbyt wysoka? A to po prostu ulega tęsknocie za czymś, co w ogóle nie miało miejsca i jedynie jest projekcją nastoletnich marzeń? Jedno jest pewne niektóre uczucia wymagają zastanowienia się, sprawdzenia dokąd mogą doprowadzić jeśli posłucha się tego co szepcą, już nie cicho, lecz głośniej i mocniej niż kiedykolwiek wcześniej od tego pamiętnego lata. Nie da się cofnąć czasu, ale może trzeba stawić czoła temu, co kiedyś zostało niedopowiedziane, zawieszone z jakiś powodów? Doświadczenie życiowe, minione lata, a nawet dekady na każdym odcisnęły swój ślad, jednak tamto lato także wpłynęło na wszystkich. Czy teraz nadszedł moment by wrócić i zweryfikować wspomnienia? Ile będzie kosztowało spojrzenie na siebie i bliskich z innej perspektywy? Łatwo oceniać innych, lecz Monika też dokonywała wyborów lub wstrzymywała się od nich, teraz ma szansę skonfrontować siebie z teraźniejszości i dziewczyną sprzed lat. Jaki będzie wynik tego powrotu do letnich dni sprzed lat kobiety starszej o trzy dekady i z życiowym bagażem, który zastąpił dawne marzenia?

Kto z nas nie ma wspomnień, do jakich wracamy od czasu do czasu chcąc spotkać ludzi, jacy są ich częścią. Niekiedy to nostalgia, kiedy indziej pojawiające się pytanie „co by było gdyby?” lub też jakaś niezakończona sprawa. A jeśli tak skonfrontować się z przeszłością? Jeszcze raz wejść do tej samej wody, chociaż doskonale wiemy, że to już nie to samo, gdyż czas nieubłaganie upłynął, lecz może uda się ukoić tę niewypowiedzianą tęsknotę i na chwilę powrócą tamte dni? Kto jak nie Magdalena Witkiewicz po mistrzowsku potrafi oddać takie właśnie rozterki i refleksje z nich wypływające? Nie ma w nich zbędnych elementów, lecz jest wszystko to, co sprawia, iż są prawdziwe. Głębia, wielowarstwowość, barwność i niuanse, jest w nich miejsce również na zawahanie i niepewność. Jednocześnie są odczuciami bohaterów i naszymi własnymi, znajomymi, co nie oznacza, iż oswojonymi, bywają niewygodne, czasem burząc wygodne półprawdy oraz skłaniają do zastanowienia się nad naszymi wyborami. „Na fali wspomnień” to nie powieść rozrachunkowa, a otwierająca drzwi nie tyle do tego, co było, a bardziej do tego, co nie zostało powiedziane i do czego, nie doszło. Pewna część przeszłości dostaje okazję by dojść do głosu, wypowiedzieć się, a bohaterowie korzystają z niej na własnych zasadach. Kiedyś i teraz, jak porównać wydarzenia gdy miało się osiemnaście lat i gdy się ma trzy dekady więcej? Wtedy było się prawie białą kartką, obecnie jest już na niej sporo zapisków. Magdalena Witkiewicz perfekcyjnie łączy z sobą emocje po tym, co przeminęło, nie było dane albo nie dostało prawa głosu z współczesnymi dylematami. Nie ma głośnych krzyków, wyrzutów, są za to trudne decyzje podejmowane co można stracić, błędy, jakie miał być niepowtórzone, ale i przyznanie się do nich. Po prostu opowieść o życiu, które potoczyło się taką nie inną drogą, nie złą, gorszą, po prostu inną, na jakiej pojawia się skrzyżowanie z tym, co już wydarzyło się i zakrętem, za którym czekają nas konsekwencje wyborów, podejmowanych w bieżącej chwili.

Monika czuje, że ma dosyć sytuacji, w której się znajduje. Matka wpoiła jej, że musi poświęcić całe życie pracy. Rodzina, zdrowie i odpoczynek są daleko w tyle, lecz ile można wytrzymać na wysokich obrotach? Na domiar złego córka rzuca bezpieczne stanowisko w firmie, a mąż prawdopodobnie ją zdradza. Jedzie nad morze, by poukładać sobie wszystko w głowie, a tam, pod wpływem spotkania z pierwszą miłością, budzą się w niej wspomnienia i dawne uczucia.

Uważam, że jest to piękna, refleksyjna, ciekawa historia. Próbując się wczuć w sytuację bohaterki, nie miałam pojęcia, jaką decyzję bym wybrała, ponieważ, jak to w takich sytuacjach bywa rozum myśli swoje, a serce swoje. Z jednej strony Monika ma poukładane życie: rodzinę, dom, pracę, a z drugiej strony utraconą miłość, mężczyznę, który jest zupełnie inny od jej męża, lecz ona sama nie jest już tą młodziutką kobietą, która spacerowała wieczorami po plaży z wakacyjną miłością. Minęło trzydzieści lat i choć wydawać się może, że czas stanął w miejscu, to tak nie jest, a każde z nich niesie swój bagaż doświadczeń.

Jedyne czego mi zabrakło w tej książce, to dynamiki. Czasami bohaterka tak zapędzała się i zapętlała w swoich przemyśleniach, że miałam wrażenie, iż przez kilkadziesiąt stron opisuje to samo, tylko ubiera to w inne słowa. O ile na początku mi to jeszcze nie przeszkadzało, to pod koniec miałam już nieco dosyć jej życiowych wynurzeń.

Z drugiej strony opisy pozwoliły mi wczuć się w sytuację, wyobrazić sobie szum morza oraz piasek pod stopami, choć to akurat nie jest zbyt trudne, gdyż mieszkam nad morzem, ale charakterystyka wpłynęła na moją wyobraźnię. Czułam, jakbym to ja piła wino w akompaniamencie szumu wody i jadła rybę z frytkami, która jak wiadomo, na Pomorzu smakuje najlepiej.

Cały czas się zastanawiałam, jakie będzie zakończenie, którą z dróg wybierze Monika i przyznam, że nie jestem zawiedziona, choć ja chyba postąpiłabym inaczej, aczkolwiek nigdy nie znalazłam się w takiej sytuacji, więc łatwo mi gdybać. Myślę, że to indywidualna kwestia, nie ma się do czego doczepić w tym temacie.

Miałam już okazję spotkać się z twórczością autorki, ale do tej pory były to książki w bardziej wesołym klimacie, dlatego było dla mnie zaskoczeniem, że „Na fali wspomnień” ma poważniejszy wydźwięk. Czuję, że muszę przyjrzeć się powieściom Magdaleny Witkiewicz, gdy czuję, że tematy, które porusza, są bliskie mojemu sercu, a jej styl trafia w mój gust, mimo długich przemyśleń bohaterki, które miałam ochotę przewinąć do przodu.

Na fali wspomnień" to książkka opowiowiadająca o siele wspomnień, rodzinnych tajemnicach i drugich szansach.

Główna bohaterka historii, Monika kobieta przed 50-tką, która aby nabrać dystansu i przemyśleć swoje dotychczasowe życie wyrusza w podróż do miejsca w którym trzydzieści lat wcześniej poznała pewnego chłopaka i przeżyła najważniejsze lato swojego życia. Lato które zmieniło wszystko.

Powrót do nadmorskiej miejscowości i do przeszłości od któtej uciekała przez wiele lat przywołuje dawne uczucia, niewyjaśnione, zrodzone przed laty relacje i trudne decyzje przed którymi staneła wtedy i stanąç bedzie musiała teraz. Monika odkrywa, że nie wszystko przed było takie, jak to zapamiętała. I to właśnie spitkanie z Marcinem i konfrontacja z przeszłością daje jej ponownie szansę na nowy początek.

Czy Monika pogodzi się z przeszłością? Jakie tajemnice skrywają wydarzenia sprzed lat? Czy powród do przeszłości ma sens? Czy bohaterka zdoła wybaczyć sobie i innym błędy popełnione w przeszłości? Jak przeszłość wpływa na obecne błędy kobiety? Czy Monika w nadmorskiej miejscowości odnajdzie spokój i szczęście? Czy odkrycie prawdy przyniesie ulgę, czy raczej kolejne rozczarowania?

Czy każdy zasługuje na drugą szansę?

Wiele pytań zrodzi się w waszych głowach podczas czytania. Mnie zalewały one falami? Warto jednak dać się porwać autorce w tą podróż pełną wspomnień bohaterki powieści, by poznać odpowiedzi na nie wszystkie.

Ja jestem pod wrażeniem tej historii. Ciepłej, wzruszającej, pełnej emocji. Takiej z nutką romantyzmu i głębszym przesłaniem. Historia Monika skłania do refleksji nad życiowymi wyborami, skomplikowanymi relacjami rodzinnymi i tym czy zawsze warto podporządkować się oczekiwaniom innym, czy wręcz przeciwnie podążać za głosem serca.

To idealna lektura dla osób lubiących powieści obyczajowe, które pozostawiają po sobie wzruszenie i przypominają, że nigdy nie jest za późno, by odnaleźć siebie i zawalczyć o swoje marzenia bez względu na wiek😊

Gorąco Wam ją polecam. Jest idalena na letnie popołudnia i wieczory❤️

Na ile sami jesteśmy kowalami własnego losu, a w jakim stopniu pozwalamy innym decydować o tym, co dla nas dobre? I czy dajemy się wtłoczyć w czyjeś oczekiwania z wygody, a może ze strachu przed samodzielnym podejmowaniem decyzji? Te pytania nasuwają się automatycznie podczas lektury „Na fali wspomnień” Magdaleny Witkiewicz i tylko od nas zależy, czy odpowiemy sobie na nie szczerze.

Monice, głównej bohaterce powieści, żonie, matce dorosłej córki i przede wszystkim właścicielce dużej, osiągającej sukcesy firmy, zajęło kilkadziesiąt lat, by odważyć się spojrzeć na swoje życie przez filtr własnych oczekiwań. Dopiero wtedy dostrzegła, że choć pozornie ma wszystko, to brakuje jej w życiu najważniejszego - jej samej. Czuje dojmującą pustkę i ma wrażenie, że we własnym życiu żyje gdzieś obok, definiowana jedynie przez swoją efektywność i niezawodność.

Wiedziona potrzebą ucieczki od przytłaczającej codzienności, wraca tam, gdzie trzydzieści lat temu była najszczęśliwsza, do nadmorskiej Brzozówki. To tu ponownie spotyka Marcina, swoją dawną, wakacyjną miłość. I okazuje się, że wystarczy usiąść na tym samym murku co przed laty, z papierową torebką frytek, by natychmiast wróciły dawne zapachy, emocje i wspomnienie dziewczyny, która wierzyła, że świat stoi przed nią otworem.

Dzięki pierwszoosobowej narracji, toczącej się w dwóch liniach czasowych, angażujemy się w romantyczne spotkanie po latach, ale cofamy się też do klimatycznych lat dziewięćdziesiątych – czasu przemian, które jednych przytłaczały, a innych porywały swoimi możliwościami. Rodzina Moniki jest niczym lustro, w którym może przejrzeć się wiele żyjących w tamtym okresie osób. A jej matka jest jedną z tych, którzy nie boją się ryzyka i już mają plan, jak wykorzystać nadarzające się możliwości. Jasno sprecyzowany plan na życie ma również wobec swojej córki…

To bardzo dojrzała powieść o życiowych wyborach, których konsekwencji nigdy nie znamy, które kierują nas na obraną drogę, zostawiając czasami z myślą: „a co by było, gdybyśmy skręcili w drugą stronę?”. Znalazłam w niej wiele życiowych mądrości i impuls do rozmyślań nad własnymi wyborami. Uśmiech nostalgii budziła we mnie młodzieńcza fascynacja Moniki i Marcina, a trudna relacja apodyktycznej matki z poddającą się biernie córką wręcz napawała złością.

Z tej pachnącej morzem opowieści płynie jednak niezwykle piękna lekcja. Że czasami trzeba fizycznie i emocjonalnie wrócić do przeszłości, by wreszcie móc ruszyć naprzód. Czasami trzeba też domknąć to, co przed laty zostało nagle urwane, by w pełni docenić teraźniejszość i przewartościować swoje priorytety.

Ta powieść ma w sobie powiew lata, pierwszej miłości, ale i głęboką mądrość, która przypomina, że prawdziwe szczęście odnajdziemy dopiero wtedy, gdy odważymy się wziąć ster we własne ręce i po prostu być sobą.

W życiu każdego człowieka istnieją miejsca, do których wraca się nie tyle fizycznie, ile pamięcią. Czasem jest to zapach wakacyjnego lata, dźwięk piosenki usłyszanej po latach albo krajobraz, który nagle otwiera drzwi do przeszłości. W powieści „Na fali wspomnień” Magdalena Witkiewicz pokazuje, że wspomnienia nie są jedynie zapisem minionych wydarzeń. Są żywą częścią naszej tożsamości, nieustannie wpływającą na decyzje podejmowane tu i teraz.

Monika, główna bohaterka powieści, znajduje się w momencie życiowego przesilenia. Jej codzienność przypomina spokojne morze oglądane z daleka — pozornie stabilne i przewidywalne. Jednak pod powierzchnią kryją się niewypowiedziane rozczarowania, utracone marzenia i pytania, które przez lata pozostawały bez odpowiedzi. Powrót do miejsca związanego z młodością staje się więc czymś więcej niż podróżą. To symboliczne zejście w głąb własnej pamięci.

Witkiewicz buduje swoją opowieść wokół jednego z najbardziej uniwersalnych ludzkich doświadczeń: tęsknoty za tym, co mogło się wydarzyć. Wspomnienia w tej powieści nie są wiernym zapisem przeszłości. Są raczej próbą zrozumienia siebie poprzez dawne wybory. Bohaterka nie wraca do młodości dlatego, że była ona idealna. Wraca, ponieważ dopiero z perspektywy czasu dostrzega znaczenie wydarzeń, które ją ukształtowały.

Szczególną rolę odgrywa tutaj morze. Nie jest ono jedynie dekoracją dla wydarzeń. Staje się metaforą ludzkiej pamięci. Fale nieustannie wracają do brzegu, podobnie jak wspomnienia powracają do naszej świadomości, nawet jeśli próbujemy je odsunąć. Morze symbolizuje również czas — pozornie niezmienny, a jednak stale będący w ruchu. Każda fala jest inna, tak jak każde kolejne spojrzenie na własną przeszłość przynosi nowe znaczenia.

Autorka porusza także temat kobiecej tożsamości. Monika reprezentuje pokolenie kobiet, które często definiowały siebie poprzez role społeczne: żony, matki, pracownicy. W pewnym momencie życia pojawia się jednak pytanie o własne „ja”, ukryte pod warstwami obowiązków i oczekiwań. Kryzys bohaterki nie jest oznaką słabości, lecz początkiem procesu samopoznania. Powrót do wspomnień okazuje się konieczny, by mogła odzyskać kontakt z osobą, którą była, zanim zaczęła spełniać cudze oczekiwania.

Najbardziej poruszającym aspektem powieści jest jednak jej refleksja nad przemijaniem. Witkiewicz nie idealizuje młodości ani nie przedstawia przeszłości jako utraconego raju. Przeciwnie — pokazuje, że dojrzałość daje możliwość spojrzenia na własne życie z większą świadomością. Człowiek nie może zmienić dawnych decyzji, ale może zmienić sposób, w jaki je rozumie. To właśnie dlatego wspomnienia bywają wyzwalające. Nie dlatego, że pozwalają wrócić do przeszłości, lecz dlatego, że pomagają pogodzić się z nią.

„Na fali wspomnień” jest więc czymś więcej niż powieścią obyczajową. To opowieść o spotkaniu z samym sobą — tym dawnym i tym obecnym. Magdalena Witkiewicz przypomina, że życie nie składa się wyłącznie z wydarzeń, lecz również z pamięci o nich. A czasem, aby odnaleźć drogę naprzód, trzeba najpierw odważyć się spojrzeć za siebie. Jak fale wracające do brzegu, tak i nasze wspomnienia powracają nie po to, by zatrzymać nas w przeszłości, ale by pomóc nam lepiej zrozumieć teraźniejszość.