Mszczuj. Kwiat paproci. Tom 7

Zbliżający się koniec roku natchnął mnie do dokończenia, chociaż jednej znanej mi serii, więc skoro w przypadku serii „Kwiat Paproci” nie przeczytałam tylko „Mszczuja” to wybór padł na niego.

I od razu po jego poznaniu mogę wam napisać, że autorka nie ułatwia mi skończenia tej serii, bo zakończenie sugeruje kolejną część. Nie mogę napisać, bym była z tego powodu niezadowolona, ale moja lista ukończonych definitywnie serii przez to się nie zmniejsza. 😆

Raczej czytam opisy książek przed ich rozpoczęciem, a tutaj tego nie zrobiłam, więc się zaskoczyłam, że czas akcji książki przypada na Szczodre Gody, czyli czas obecnego Bożego Narodzenia. Książkowe Bieliny pokrywa gruba warstwa śniegu i nie dziwota, że Jaga potrzebuje w tej zimnicy na rozgrzanie boga ognia Swarożyca. 😉 Na przeciwległym krańcu temperaturowym do Swarożyca w Bielinach gości Dziad Mróz, chociaż wszyscy mieszkańcy z chęcią, by się go pozbyli, bo zachowaniem mocno odbiega od medialnych obrazów z miłym mikołajem w czerwonym wdzianku z workiem prezentów. Dziad Mróz nie przybył do Bielin z dobrymi zamiarami i Jaga wraz z Mszczujem chcą jak najbardziej przeszkodzić mu w poszukiwaniach żony. Historia z Dziadem Mrozem trzymała w napięciu i była fajnie wpleciona w bardziej luźne treści.

Kto czytał poprzednie części za czasów Gosi Brzózki ten wie jakie relacje łączą Jagę z Mszczujem i przez sam tytuł byłam przekonana, że to właśnie będzie opowieść, która ma na celu ukazanie tego przełomowego momentu, z którego brzemieniem bohaterowie mierzyli się w dalszej przyszłości. Tak się nie stało i ogólnie było mało Mszczuja w „Mszczuju”.

Powieść akurat wpasowała się w zimowy klimat, jest tak samo zabawnie, ale wyważenie z bardziej poważnymi wątkami i można w przystępny sposób dowiedzieć się czegoś nowego o mitologii słowiańskiej. Jednak trochę się zawiodłam, że tytuł nie odpowiadał zawartości i przeciągnął historię. Trochę kłóci się to z tym, że dobrze się bawiłam i ocena nie będzie niska, ale takie były moje odczucia.

Nie będę dziś pisać streszczenia, bo dzieje się tu, tyle że każde źle dobrane słowo może być spoilerem.

Powiem Wam kochani, że mam problem z ocenianiem tej książki.

I nie wiem, czy to dlatego, że nie jest to książka dla mnie, czy dlatego że nie czytałam wcześniejszych tomów.

Historia nie jest zła, dzieje się w niej dużo, fabuła, trzyma w napięciu a bohaterowie to nietuzinkowe postacie.

Autorka serwuje swoim czytelnikom przygody, tajemnice, magię i dużo humoru co działa na plus.

Jednak nie potrafiłam się w niej odnaleźć, chwilami zastanawiałam się, dlaczego jest tak, a nie inaczej. (Tu wychodziła nieznajomość wcześniejszych tomów)

Sam tytuł no cóż, tego Mszczuja było tu jak na lekarstwo, więcej było dziadka Mroza, który był dla mnie z leksza zagadką.

“- To co? Wracamy do domu? - zapytałam. - Tak, chodźmy. Niestety piechotą, bo moje auto chyba właśnie umarło. (...) - Przykro mi to mówić, Mszczuju, ale ono było martwe już od dawna. Jeździło tylko dzięki twojej nadziei.”

Tu się powtórzę, książka nie jest zła, spędziłam z nią naprawdę przyjemnie czas i na pewno sięgnę po wcześniejsze tomy, aby przekonać się, czy moje niezdecydowanie rzeczywiście pochodzi z tego, że nie poznałam wcześniejszych tomów serii.

Wam kochani polecam. Sięgnijcie, przeczytajcie, dajcie się wciągnąć w ten magiczny i niebezpieczny świat, a później podzielcie się swoją opinią❣️.

Na koniec dodam, że okładka przyciąga wzrok, jest naprawdę cudowna❤️.

Ogromnie nie mogłam się doczekać powrotu do Bielin, do Jarogniewy i Mszczuja.

Zdarza wam się tęsknić za ulubionymi miejscami w książkach?

Ja tęsknie i przyznaję się bez bicia, że zamykając książkę “Mszczuj” Katarzyny Bereniki Miszczuk, miałam ochotę sięgnąć po “Szeptuchę” i zacząć przygodę w Bielinach od nowa. Jak tylko się odkopie, to obiecuję, że tam wrócę.

Autorka przychodzi do nas z już siódmym tomem cyklu Kwiat paproci, za to wydawnictwo Mięta nas rozpieszcza i po raz kolejny daje nam wybór, możemy sobie wybrać, czy bardziej nas ciągnie do okładki miękkiej, czy twardej. Obie okładki są piękne i różnią się od siebie. Twarda jest bardziej graficzna, za to miękka przedstawia postać, prawdopodobnie Jarogniewy. Bardzo podoba mi się to, że mamy wybór, a jeszcze bardziej podoba mi się to, że wydawnictwo pomyślało o tych wszystkich fanach, którzy posiadają ten cykl, w starej szacie graficznej, bądź tak jak ja, w wersji kieszonkowej. Obecnie wszystkie poprzednie tomy otrzymały nowe wydania z pasującymi okładkami do “Gniewy” i “Mszczuja”. Moje serce usilnie chce mnie namówić na kupno całej serii w identycznej szacie graficznej.

Nadchodzą Szczodre Gody w Bielinach, zima nie odpuszcza, potężna śnieżyca odcina przemarzniętą Jagę od jej męża i innych mieszkańców wsi. Jedyną osobą, która jej wtedy może pomóc, jest Swarożyc, który na swój własny sposób ogrzewa Jagę i ratuje od zamarznięcia. Od tej pory bóg ognia pomaga Jadze tyle samo, co utrudnia jej życie. Nie tylko on utrudnia jej życie, czterej bracia doprowadzają ją do szewskiej pasji, a do Bielin zawitaj gość ze wschodu, który zamierza szukać żony, wśród mieszkanek wioski. Jego odwiedziny są solą w oku Jagi i Mszczuja, który nie odstępuje na krok swojej upartej żony. Czy owy gość ze wschodu przyniesie jeszcze więcej problemów? Gdzie podział się Weles, który wyszedł na spacer w Szczodre gody i nie ma zamiaru tak szybko wrócić z niego?

Zróbmy listę książek, w których znajdują się wierzenia słowiańskie. Polećcie mi jakieś tytuły, z przyjemnością napiszę wam, czy znam, czy nie.

Katarzyna Berenika Miszczuk po raz kolejny zaprosiła nas do świata szeptuchy Jarogniewy, która musi się użerać z mężem z przypadku, Swarożycem, mieszkańcami Bielin i bestiami, które chcą ją pożreć. Po raz kolejny autorka zapewniła mi świetną przygodę, podczas czytania “Mszczuja” i po raz kolejny nie mogę się doczekać kolejnego tomu. Coś czuję, że wtedy wbije mnie w fotel.

Bardzo spodobał mi się prolog, to w nim znów spotykamy Gosię, która powoli zbliża się czterdziestki. Znając Gosię, można było się spodziewać, jak będzie przyjmować fakt starzenia się, jednak najbardziej spodobały mi się momenty, gdzie wspominany był Mieszko, syn Szeptuchy. Cieszę się, że Jarogniewa, mimo faktu, że nie jest spokrewniona Gośką, nadal uczestniczy w życiu młodszej szeptuchy.

Co do samego głównego wątku gościa zza wschodniej granicy, to przyznaję, że to był dla mnie strzał w dziesiątkę. Pokazało nam to, że autorka dopracowuje w każdym szczególe świat, który wykreowała i przygotowała dla nas smaczki, typu bogowie, szamani i inne bestie, które nie są powiązane z wierzeniami słowiańskimi. Nawet przez chwilę był wspominany kosmos, który też ma swoje tajemnice, które mogłyby być zdradzone przez Swarożyca, oczywiście, jeśli by mu się chciało.

Sam Swarożyc to postać kultowa i jego brak spodni to bardzo ważna kwestia, bynajmniej dla tych, którzy nie są świadomi awersji boga do ubrań. Za to zrobiło mi się bardzo szkoda Mszczuja. Jarogniewa opowiedziała ich historię tak, że nie tylko nam, czytelnikom jest go szkoda, ale również ona w końcu poczuła się winna temu jak skończył jej udawany mąż. Czy faktycznie jest winna? To pozostawię wam do oceny.

Zakończenie było świetne, ale coś czuję, że kolejny tom rozpocznie się jakimś małym armagedonem, na który po cichu liczę. Niby wiem, jak wszystko się kończy, w końcu historia Jagi była już w mniejszym stopniu nam ukazana, jednak mnie bardziej interesuje ta szersza perspektywa. Nie mogę się doczekać kolejnego tomu, a wydawnictwu Mięta dziękuję bardzo za egzemplarz recenzencki.

Nadchodzą Szczodre Gody, czas, który powinien być spędzany z rodziną. Zwłaszcza w taką srogą zimę. I kiedy Weles opuścił swoje królestwo, a potwory mogą wyjść na łowy. Pojawia się też groźny przybysz z odległego kraju wraz ze swoją przerażająca świtą. Szeptucha Jaga jest rozdarta pomiędzy żercą Mszczujem, a bogiem ognia Swarożycem. Pomiędzy strachem, a potrzebą chronienia mieszkańców swojej wioski.

Jarogniewa po raz kolejny pokazała swoje gniewne oblicze, popełniając błędy, manifestując swoją złość i raniąc tych, którym na niej zależało. Trochę mam jej to za złe. Bywała uszczypliwa i pewna siebie. A jej potrzeba przeżywania przygód sprawiała, że narażała się na niebezpieczeństwo. Jednak gdyby nie jej odwaga i ciekawość, niektórych mieszkańców Bielin mógł spotkać straszny los.

Oczywiście nadal to Gosia jest moją ulubioną bohaterką tej serii, ale historia Jarogniewy jest tak interesująca, że również bardzo dobrze mi się ją czytało. Choć zanim zaczęłam lekturę, miałam chwilę zwątpienia i zastanawiałam się, czy w życiu Jagi wydarzy się jeszcze coś niespodziewanego. Wydarzyło się wiele, a książka stanowi uzupełnienie tego, o czym pobieżnie można było się dowiedzieć czytając perypetię Gosławy. I z każdą kolejną częścią historii Jagi mam coraz większą ochotę, żeby przeczytać sobie tę serię ponownie od początku, znając już stara szeptuchę o wiele lepiej. Jednocześnie ciekawa jestem, co jeszcze spotkało Jagę, zanim Gosia trafiła do niej na nauki.

Książki z serii "Kwiat paproci" niezmiennie bawią mnie do łez! 🧡

Celem Jagi było żyć tak, aby niczego na starość nie żałować. Czy jej się udało? O tym właśnie opowie w najnowszym tomie.

W tej historii odwiedzimy Bieliny podczas zimy stulecia. Będzie zimno 🌬🌨, nawet bardzo 🥶, na szczęście Swarożyc niezawodnie podgrzeje atmosferę 💪🔥. Młoda Jaga trochę ponarzeka na nudę, ale wszyscy wiemy, że Bieliny przyciągają nietypowe wydarzenia jak lep muchy, więc nudzić się raczej długo nie da 😜

We wsi pojawia się nowa postać, w dodatku z innego folkloru, a Jaga, która nie potrafi usiedzieć w domu nawet, gdy ją zasypie ⛄❄, ładuje się w sam środek wydarzeń (i w kilka zasp przy okazji 😅), próbując zwerbować do pomocy boga ognia (myślicie że jej się uda? 😳) i Mszczuja (chociaż on to akurat dołącza na ochotnika👏).

Nie zdziwi chyba nikogo, że bawiłam się świetnie już od pierwszych stron, w sumie to nawet zdań 😁❤. Uwielbiam Jagę i duet Jaga-Mszczuj - zestawienie ich skrajnie różnych charakterów jest naprawdę świetnym zabiegiem!

Już tyle lat minęło odkąd sięgnęłam po "Szeptuchę" i wciąż z wielką przyjemnością wracam do tego uniwersum. "Mszczuj" to 7 tom serii i 3 o młodości Jagi, która jest moją ulubioną bohaterką z tej serii. Strasznie się cieszę, że to jeszcze nie koniec jej opowieści, bo nie jestem gotowa żeby żegnać się z tym światem 🙈. Mam go nawet obecnie niedosyt i planuję niebawem nadrobić "Klub Kwiatu Paproci", bo tutaj były do niego nawiązania i jestem ciekawa co tam Gard wymyślił 😁