Moxie

Główna bohaterka Vivian Carter to

16 - letnia uczennica liceum East Rockport High School. Z pozoru grzeczna i nieśmiała dziewczyna zainspirowana buntowniczą przeszłością swojej mamy niespodziewanie rozpoczyna rewolucję.

Do jej szkoły dołącza nowa uczennica Lucy Hernandez, która w poprzedniej szkole była wiceprzewodniczącą feministycznego klubu.

Vivian oglądając film o zbuntowanych dziewczynach myślała o pudełku wspomnień swojej mamy "MOJA NIEPOKORNA MŁODOŚĆ". Widziała w wyobraźni Wonder Woman walczącą z ulicznymi prześladowcami kobiet.

W jej głowie zaczął rodzić się szalony plan...

W książce "Moxie" widzimy typowy obraz amerykańskiej szkoły, w której rządzi drużyna futbolowa. Chłopcy robią, co im się podoba, a lider drużyny Michell Wilson jest totalnie bezczelny, bo jego ojciec jest dyrektorem szkoły i toleruje wszystkie wybryki chłopaków.

W tej szkole chłopcy ciągle rzucają seksistowskimi tekstami, molestują dziewczyny na korytarzach, a nauczyciele przeprowadzają kontrolę ubioru tylko dziewczyn i karają je za łamanie regulaminu. Dyrektor szkoły udaje, że nie widzi żadnych problemów w swojej placówce szkolnej. Natomiast dziewczyny czują ogromną niesprawiedliwość. Mają dosyć krytykowania, oceniania, zawiści, durnych seksistowskich tekstów chłopaków, podziałów rasowych oraz przeprowadzanych wyborów na dziewczynę z najlepszym tyłkiem.

To wszystko sprawia, że Vivian wściekła się i zainspirowana przeszłością swojej mamy wydaje feministyczną i antyseksistowską gazetkę "Moxie". Potajemnie rozkłada ją w szkolnych damskich toaletach. Vivian czuje misję, aby poprzez MOXIE odmienić East Rockport High. W ten sposób tworzy się silny ruch dziewczyn, które walczą o sprawiedliwość i równouprawnienie.

Ta powieść to także opowieść o prawdziwej przyjaźni i o pierwszej miłości. Bardzo podobała mi się historia poznania się Vivian z Sethem Acostą. Ona na początku nieśmiała i onieśmielona pod wpływem Setha zmienia się nie do poznania. Seth, który wydawał się jej niebezpieczny i zbuntowany okazał się całkiem przystępny. Piękna pierwsza młodzieńcza miłość.

Autorka w swojej powieści porusza ważne tematy o sile w grupie, o tym że każdy jest ważny, wartościowy i ma takie same prawa. Historia o tym, że nikt nie jest sam, gdy wydarzy się coś strasznego.

Ta książka jest rewelacyjna. Spodobała mi się i wciągnęła mnie od pierwszej strony.

Idealna książka dla dziewczyn, bo pokazuje, że każda z nas jest mądra, zdolna, silna i trzeba walczyć o swoje prawa niezależnie od tego ile mamy lat. Każda z nas może być "Panną MOXIE".

Genialna książka, z którą ciekawie spędziłam czas.

W książce możecie zobaczyć wydania gazetek MOXIE.

Na Netflixie jest film inspirowany książką "Moxie" i zamierzam go obejrzeć.

Polecam gorąco!

,,Moxie" Jennifer Mathieu to kolejna powieść z serii ,,Uwaga! Młodość" wydawnictwa Dolnośląskiego. Cieszę się, że dane było mi się z nią zapoznać.

Dziewczyny od wielu lat były szczególnie poniżane w szkole Viv. Bohaterka zainspirowana pamiątkami matki z lat szkolnych postanowiła jakoś temu zaradzić. Robiła wszystko anonimowo, nie chciała narażać się na szykany dyrektorstwa. Z czasem okazało się, że więcej uczennic nie zgadza się na niegodne traktowanie ich przez chłopców.

Z tą serią zapoznaję się już od dobrych kilku lat. Piszą do niej różne autorki i autorzy, książki, jeśli już, to są dwutomowe. Zazwyczaj każda z nich tworzy odrębną całość. Cieszę się, że dane było zapoznać mi się akurat z tą publikacją. Bardzo podobały mi się pomysły Viv na to, by dać prztyczka w nos chłopcom i dyrektorowi.

Pozycja pokazuje, jak olbrzymia siła tkwi w dziewczynach. Nie musimy dawać sobą pomiatać. Postava Viv zasługuje na uznanie. Jej jednostkowe zachowanie spowodowało lawinę pozytywnych komentarzy, które bez tego początku pewnie nie miałyby miejsca.

,,Moxie" Jennifer Mathieu to naprawdę fantastyczna, młodzieżowa publikacja. Czyta się ją naprawdę szybko. Przyjemnie spędziłam z nią czas.

„Vivian Carter ma naprawdę dość! Swojej szkoły, w której chłopcy z drużyny futbolowej robią, co im się żywnie podoba. Seksistowskich kontroli ubiorów i molestowania na korytarzach. Wszechobecnych stereotypów. Ale przede wszystkim ma dość bycia grzeczną dziewczynką.

Zainspirowana historią własnej mamy – dawnej fanki punk rocka – Viv tworzy feministyczną gazetkę MOXIE, którą anonimowo dystrybuuje w szkole. Wkrótce inne dziewczyny dołączają do jej walki. Vivian uświadamia sobie, że zapoczątkowała prawdziwą rewolucję!”

Moxie to książka, która przede wszystkim powinna trafić w ręce nastoletnich czytelniczek, choć nie ukrywam, że i ja bardzo fajnie spędziłam przy niej czas i przede wszystkim wyniosłam z niej wiele lekcji. Autorka porusza w książce ważne i trudne tematy, które dotyczą nastolatek na całym świecie. Przecież seksizm, molestowanie, czy ignorancja ze strony nauczycieli, jest w obecnych czasach, czymś nagminnym. Czytając tę powieść, wróciłam się do swoich szkolnych lat i z podziwem spojrzałam na swoich byłych nauczycieli, którzy pilnowali porządku na lekcjach, jak i poza nimi. W pewnym stopniu to oni ulepili człowieka, którym jestem teraz i za to jestem im wdzięczna. Niestety teraz nauczyciel przychodzi do szkoły jakby za karę i nie zauważa albo nie chce zauważyć wielu istotnych spraw.

Jednak można być ponadto i tak jak bohaterki książki rozpocząć walkę o szacunek i swoje prawa, bez zbędnej agresji, a tym bardziej nienawiści. Te dziewczyny są bardzo inteligentne i w rozważny sposób próbują zmienić swoją sytuację w szkole. Uważam, że tę książkę powinna przeczytać każda nastolatka, bo dzięki niej zrozumie różnicę pomiędzy normalnym zainteresowaniem płci przeciwnej, a zwykłym seksistowskim zachowaniem i molestowaniem…

„Byłyśmy dziewczynami, które nie lubią się wyróżniać. Które kochają się potajemnie w kolegach, ale nie mają odwagi, żeby zrobić pierwszy krok. Które siedzą spokojnie na lekcjach i zbierają przyzwoite oceny, modląc się w duchu, żeby nikt nie kazał im tłumaczyć symboliki w dwunastym wersie poematu. Krótko mówiąc, byłyśmy grzecznymi dziewczynkami.”

Moxie to powieść, w której nie znajdziecie ani grama cukru. To książka to taki jakby apel, do mężczyzn, do chłopaków, żeby dojrzeli w nas kobietach coś więcej niż tylko ciało. My też jesteśmy inteligentne, my też potrafimy myśleć, czasami więcej niż niejeden facet. Tak więc drogie kobiety, drogie dziewczyny łączmy się, wpierajmy się, bo to przecież w nas jest największa siła. Książkę dam przeczytać córce i mam nadzieję, że wyniesie z niej wiele pouczających lekcji.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Dolnośląskiemu.

Książka "Moxie" uświadomiła mi jak bardzo zmieniły się szkoły, uczniowie i nauczyciele od tak zwanych "moich" czasów. Najlepiej pamiętam mojego nauczyciela od geografii w liceum, który za najdrobniejsze przewinienie karał każąc uczniowi odsuwać i przysuwać krzesło do ławki. Bez dotknięcia podłogi. Pamiętam również nauczycielkę historii rzucającą kredą w klasowe gaduły i panią od niemieckiego wyzywającą tych mniej zdolnych od chińskich dzieci. Teraz czasy się zmieniły i nastały nowe zasady kiedy to uczniowie rządzą w szkołach. Nauczyciele się boją chociażby zwrócić uwagę,o naganie czy wpisie do dzienniczka nie wspominając. Likwidowane teraz gimnazja były ośrodkami kwitnącej przemocy, molestowania i wyzyskiwania słabszych. Nastolatkowie próbowali się zachowywać jak dorośli, a dorośli bali się jak dzieci. Książka "Moxie" na przykładzie amerykańskiej placówki oświatowej, przedstawia nam smutny scenariusz związany z brakiem kontroli, bezsilnością nauczycieli i rozpasaniem małolatów.

Vivian Carter uczęszcza do liceum w małej miejscowości w Teksasie. Placówka znana jest ze swojej drużyny footballowej, której członkom można dosłownie wszystko. Korytarze szkoły to miejsce gdzie tolerowany jest mobbing, seksizm i wykorzystywanie słabszych. Obowiązuje kontrola ubioru. Pewnego dnia kiedy nowa dziewczyna Lucy, staje się obiektem niestosownych komentarzy Mitchella, kapitana drużyna, Viv ma dość. Zainspirowana punkową działalnością swojej matki za czasów szkolnych, postanawia stworzyć feministyczną gazetkę Moxie. Pierwszy numer drukuje w domu i rozwiesza w damskich toaletach. Wkrótce inne dziewczyny dołączają do jej walki. Vivian uświadamia sobie, że zapoczątkowała prawdziwą rewolucję!

W ostatnich latach w polskich szkołach mobbing stał się bardzo poważnym problemem. Objawia się ON między innymi : szykanowaniem, wyśmiewaniem, obrażaniem, szantażem oraz przemocą fizyczną. Według licznych obserwacji nauczycieli, do mobbingu dochodzi często już w klasie I szkoły podstawowej. Jak widać problem ten dotknął również placówek za Oceanem. Nie bez powodów "Moxie" okrzyknięta została feministycznym new adult. Prawdą bowiem jest, że jej głównymi bohaterami są młode dziewczyny, które walczą o swoją pozycję, sprawiedliwość, równość i godność. Viv jest zdecydowanie protagonistką, która wie czego chce, nie boi się po to sięgnąć i umie zjednać sobie sprzymierzeńców. Takich ludzi, obdarzonych charyzmą i chęcią do działania, nazywamy liderami. Jeśli na dokładkę obdarzeni są sprytem, inteligencją i erudycją, to nic im nie stanie na drodze do sukcesu. I choć Vivian miała zaledwie 16 lat, to widać że wiele osiągnie. Moim zdaniem powinna stać się przykładem dla wielu zaszczutych, nieśmiałych, zamkniętych w sobie nastolatek. Oczywiście nie chodzi o to by od razu zaczynały słuchać rocka, zakładały kuse sukienki ukradzione starszym siostrom, czy zachowywały się wulgarnie. Głównym założeniem tej powieści jest sprawienie by jej czytelniczki zauważyły "siebie" i nauczyły się, że ich głos, poglądy, wiara, chęci i potrzeby też mają znaczenie. Jest to książka, której autorka nie boi się poruszać kontrowersyjnego tematu jakim jest mobbing i przekazać czytelnikom jaki wpływ na psychikę młodych dziewczyn mają seksistowskie zachowania. Choć powieść skierowana jest do młodszych czytelników, dwunasto czy trzynastolatków, zagadnienia które opisuje, jak wykorzystywanie seksualne czy gwałty, mogą być nieodpowiednie i zbyt mocne dla wrażliwych czytelników. Każdy rodzic powinien sam przeczytać tę książkę zanim podaruje ją dziecku. Choć nie ma tutaj scen seksu, są o nim wzmianki, pojawia się również wątek romansu pomiędzy głównymi bohaterami, jednak nie znajduje się ON na pierwszym planie fabularnym. Wierzcie mi, bohaterka w kluczowym momencie książki, miała zdecydowanie większe problemy na głowie niż szkolne miłostki.

Rozzłoszczona i zdesperowana Vivian rozpoczyna rewolucję, do której dołączają dziewczyny z rożnych środowisk, warstw społecznych, grup wyznaniowych i etnicznych. Osoby, które nie mają ze sobą nic wspólnego stają w jednym szeregu, jednoczą się w imię wyższych racji. Książka ta opowiada o wspaniałym duchu solidarności. Okazuje się, że w naszym życiu są uniwersalne zasady, którymi powinien kierować się każdy. Teksaskie liceum jest miejscem gdzie nie równość, prawa kobiet i nowoczesność nie dotarły. Uczennice są traktowane przedmiotowo, są dodatkiem do wysportowanych footballistów. Wszyscy wiedzą, że ich przeznaczeniem jest gotowanie obiadków, mycie garów i rodzenie dzieci. Cienka granica pomiędzy wyrażeniem zainteresowania czy sympatii zostaje tutaj wielokrotnie przekraczana. Dziewczyny te, są tak uprzedmiotowione, że klaps w tyłek, czy "macanie" za rogiem jest tutaj na porządku dziennym. Rzadko kiedy się zdarza, by jakaś ofiara znalazła w sobie dość siły by się temu przeciwstawić. Jednak na scenę nie wkracza Vivian . To właśnie ta potykająca się na zbyt wysokich obcasach uczennica, przejmuje ster i za pomocą swojej gazetki postanawia zaktywizować pozostałe dziewczyny, uświadomić im ich wartość i dać siłę do walki o własne prawa. Nie da się ukryć że nauczyciele i sam dyrektor szkoły postawili na utalentowanych chłopców i sport . To właśnie oni maja najlepsze stroje, nowoczesny sprzęt i wszystko uchodzi im płazem. Cześć żeńska jest niedowartościowana i poniekąd zapomniana. Dziewczyny jednak postanawiają wspólnie to zmienić. Tworzą kolektyw, zbierają się, organizują by osiągnąć zamierzony cel. Wyprzedaż "dzieł sztuki" czy sprzedaż ciasteczek, mają im pomóc w zebraniu funduszy potrzebnych na nowe stroje sportowe. To czego nie dostaną od dyrekcji, postanawiają kupić same. Ta książka udowadnia nam, że coś takiego jak prawdziwa "girl power" istnieje. Z dumą czytałam o tych młodych, zdesperowanych i odważnych dziewczynach, które porozumiały się ponad podziałami. Nie musiały być ze sobą specjalnie blisko, nie musiały się nawet lubić, jednak wszystkie owładnęła idea wspólnoty. Piękne.

"Moxie" to pozytywna, wartościowa i ważna książka z niezwykle ciekawą i barwną główną bohaterką i jednym z najlepszych związków nastolatków w przeczytanych przeze mnie powieściach new adult. Jest tutaj mnóstwo interesujących postaci. Są oni niedoskonali, popełniają błędy jednak zawsze dostają szansę na poprawę. Cały schemat książki oparty jest na zasadzie obserwuj, słuchaj i zapamiętuj na przyszłość. Główna bohaterka miała wady, zdecydowanie nie była "perfekcyjna" jednak widać było metamorfozę, którą przechodzi. Podobały mi się dialogi, podobało mi się pierwszoosobowe prowadzenie narracji i to w jaki sposób autorka "wtłaczała" w czytelników wartościowe treści. Choć jest to zdecydowanie dziewczyńska książka tak uważam, że również chłopcy powinni odłożyć dumę na bok (no bo przecież nie wypada czytać różowych książek) i zagłębić się w lekturze. Często młodzi ludzie nie zdają sobie sprawy z tego jak się zachowują, jak seksistowskie są ich zachowania i jaki mogą one mieć wpływ na psychikę nieletnich dziewczyn. Autorka napomyka również o tragicznych konsekwencjach mobbingu i uprzedmiotowienia kobiet.

"Moxie" to zabawna książka obyczajowa, której bohaterowie i wydarzenia są punktem wyjścia do dyskusji na temat feminizmu. Choć autorka nie potrafiła odrzucić pewnych stereotypów w zachowaniu naszych bohaterów (chłopiec całuje pierwszy, musi być koniecznie wyższy od swojej wybranki) to pokazuje, że wszyscy jesteśmy sobie równi pod względem płci, rasy czy wyznania. I właśnie tego powinni uczyć już w szkołach, co często jest zapominane. Jest to bardzo ważna powieść o sile kobiecości, solidarności i zjednoczeniu i choć dorośli czytelnicy nie dowiedzą się z niej nic nowego na temat feminizmu, tak nadal jest warta przeczytania, gdyż podczas lektury nie raz poczujemy ciepełko w sercu i będziemy mieli ochotę powiedzieć "do boju VIV". Polecam.