Motyw osobisty

Pewnego dnia na jednym z Białostockich blokowisk dochodzi do tragedii. Aleksandra Michalska to pozornie zwyczajna siedemnastolatka, ładna, z dobrego domu, bystra uczennica. Wygląda to na samobójstwo. Tylko, dlaczego skoczyła z okna swojego pokoju?

Na przejeździe kolejowym doszło do tragicznego zdarzenia, pociąg staranował samochód osobowy, w którym znajdowała się wiceprezydent miasta. Wygląda to na samobójstwo. Jednak i tu coś się nie zgadza.

Cała fabuła podzielona jest na dwanaście rozdziałów, każdy z rozdziałów posiada osobno numerowane krótkie podrozdziały, co bardzo mi się podobało. Dzięki temu mamy wrażenie, że książkę czyta się szybciej, choć styl powieści jest bardzo spokojny. Co też według mnie jest na plus, bo dzięki temu mamy możliwość na analizę i obserwację postaci pojawiających się w fabule. Możemy zwrócić uwagę na detale i sposób ich zachowania. Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie, przez narratora obserwującego bohaterów. Taki zabieg wyzwala w czytelniku, uczycie naruszania granic intymnych, ale wzbudza ciekawość. Bez pukania wkradamy się w świat bohaterów, pełen emocji, napięcia, ukrytych tajemnic i zwykłych ludzkich słabości. Marcin Silwanow uzmysławia nam, jacy jesteśmy słabi i podatni. Jak łatwo możemy wpaść w nałóg, nawet tego nie zauważając.

,,Motyw osobisty” to kryminał miejski, powieść z gatunku tych, które lubię najbardziej. Refleksyjne i spokojne tempo akcji, ludzkie podejście do kreacji bohaterów, oparte na zrozumieniu ich wewnętrznych konfliktów.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

Spokojny poranek, którym wstrząsa niewyobrażalna tragedia. Życie odbiera sobie nastolatka Ola Michalska. Spokojna, uzdolniona ale niosąca na barkach pewną tajemnicę. Grozę, którą sama zaprosiła do swojego życia. Nie dość, że sama wpadła w kłopoty, to jeszcze wciągnęła w nie koleżankę, która teraz staje przed wyborem – pomóc wyjaśnić tajemniczą śmierć towarzyszki czy odsunąć się w cień.

Sprawą zajmuje się komisarz Mirosław Grocki, który szybko orientuje się, że tajemnicza śmierć dziewczyny nie była przypadkowa, a tropy prowadza go do świata lokalnych polityków i bezwzględnych mafijnych porachunków.

Ten kryminał to historia, która od pierwszych stron wciąga w mrok ludzkich słabości i jeszcze ciemniejsze zakamarki pamięci. Główny bohater - komisarz uzależniony od leków nasennych - balansuje na cienkiej granicy między byciem funkcjonariuszem a człowiekiem, który próbuje poskładać własne życie z popękanych kawałków. Autor nie wybiela go ani na moment: widzimy jego bezsenne noce, lęki, wewnętrzne rozdarcie i tę desperacką potrzebę działania, nawet jeśli ciało i psychika buntują się przy każdym kroku.

Najmocniejszym elementem powieści jest połączenie dwóch śledztw - zawodowego i osobistego. Komisarz, próbując zachować pozory normalności, wraca do najboleśniejszej zagadki swojego życia: tajemniczej śmierci ukochanej. Im głębiej wchodzi w sprawę, tym bardziej oczywiste staje się, że przeszłość wcale nie została pochowana.

Autor buduje napięcie powoli, ale konsekwentnie. Każdy rozdział dokłada kolejną warstwę niepokoju, a atmosfera jest gęsta jak grudniowa mgła. Fabuła nie tylko trzyma w napięciu, ale też zmusza do refleksji: jak daleko można się posunąć, próbując odkupić własne winy?

To kryminał nie tylko dla fanów zagadek, ale przede wszystkim dla czytelników, którzy lubią portrety bohaterów złożonych, zniszczonych, lecz mimo wszystko walczących. To historia o winie, obsesji i próbie powrotu do siebie - nawet jeśli droga prowadzi przez ciemność.

Polecam

Marcin Silwanow już po raz trzeci zaprasza czytelników na spokojną, kryminalną wyprawę, w której to kreacje postaci są tym, co wysuwa się na plan pierwszy. W “Motywie osobistym”, w której po raz drugi spotykamy się z komisarzem Grockim, przyglądamy się decyzjom i ich motywacjom, temu, jak łatwo i niepostrzeżenie można przekroczyć granicę pomiędzy moralnością a egoizmem i jak szybko szukamy dla tych decyzji usprawiedliwienia, które nas samych tak ładnie rozgrzeszają… Intryga powieści oparta jest na trzech wątkach kryminalnych, z czego jeden prowadzony jest w sposób mocno zaskakujący, gdyż poznajemy go do tyłu, w odwrotnej chronologii, od momentu morderstwa aż do początków sprawy, która jest spowodowała. To bardzo ciekawy zabieg! Pozostałe dwa zachowują już ogólnie przyjętą chronologię zdarzeń i skupiają się na sprawie dwóch podejrzanych śmierci: nastolatki oraz narzeczonej głównego bohatera, która zginęła ponad dwadzieścia lat temu, a teraz Grocki do niej wraca. Wątki i perspektywy przeplatają się ze sobą, ale na tyle umiejętnie, że czytelnik nie ma wrażenia chaosu, choć mnie samej zabrakło w nich nieco tego kryminalnego napięcia - myślę jednak, że to wynik tematyki, gdyż tu zatargi polityczno-gangsterskie odgrywają znaczącą rolę. Akcja powieści prowadzona jest spokojnie, z uwagą przyglądamy się detalom w zachowaniu i gestach postaci. Coś dla miłośników spokojnych, zmuszających do własnych przemyśleń powieści kryminalnych.

"(...) każdy, nawet najbliżsi sobie ludzie, zachowuje wewnątrz przestrzeń, do której nikogo nie wpuszcza".

#motywosobisty

#marcinsilwanow

#wydawnictwoniebieskie

Białystok.

Urokliwe miasto pełne tajemnic.

Pewnego dnia na miejskim blokowisku dochodzi do tragedii. Wszystko wskazuje na samobójstwo dość niepozornej nastolatki. Dziewczyna, Ola Michalska, pochodziła z dobrego domu, była ładna i bystra, miała przyjaciół i znajomych. I raczej specjalnie jej otoczenie nie dostrzega powodów, dla których Ola mogłaby chcieć odebrać sobie życie.. Ale gdyby tak przyjrzeć się bliżej temu z pozoru kolorowemu obrazkowi bez rys..? To zadanie dla komisarza Mirosława Grockiego, który, jak się okazuje, ma silny „motywosobisty”, by połączyć kropki w tej skomplikowanej łamigłówce z drugim, a może i z trzecim dnem..

„Motyw osobisty” to porywająca od pierwszych stron historia kryminalna o poszukiwaniu prawdy ukrytej pod maską wyrachowania i cynizmu. O naiwności i głupocie, żądzy władzy i pieniądza. Błądzeniu wśród niedopowiedzeń i domysłów, by w końcu obnażyć ciemną stronę ludzkiej natury, mroczne sekrety i prawdę o przeszłości, która domaga się sprawiedliwości. Autor zaciekawia fabułą od pierwszych stron. I choć ta wymaga uwagi, angażuje czytelnika i sprawia, że ciężko dawkować emocje odkładając książkę choćby na chwilę. Polecam.