Moriarty. Tom 19

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Dziewiętnasta część serii to koniec pierwszego etapu historii i ostatnie dzieło duetu Hikaru Miyoshi i Ryosuke Takeuchi. Od tego momentu cykl będzie tworzony przez mangaczkę która do tej pory odpowiadała za warstwę wizualną (Hikaru Miyoshi).

Pod obwolutą mangi na czytelnika czeka dalsza część amerykańskiej przygody bohaterów. Cel Sherlocka i Bill’ego to uratowanie mieszkańców miasteczka Vermissa przed niebezpiecznym gangiem Scowrów. Muszą oni wykorzystać danym im czas, aby przygotować to miejsce i jego mieszkańców na atak bandytów. Z pomocą rusza im William wyczuwający, że jego przyjaciel jest w niebezpieczeństwie. Nie ma jednak pewności czy uda mu się dotrzeć na czas, gdyż sam musi borykać się z pewnymi problemami pojawiającymi się na jego drodze.

Ostatni tom pierwszej części cyklu to naprawdę mocna dawka akcji naznaczona wyraźnym westernowym stylem. Twórca bowiem dość mocno sięga tu do klasyki gatunku, wykorzystując pewne znane pomysły (chociażby z Siedmiu wspaniałych). Tym samym całkowicie odchodzi on od początkowego klimatu historii. O ile w poprzednim tomie był to pewien problem, to tutaj sprawdza się to zaskakująco dobrze.

Nie znajdziemy tutaj piętrzących się sekretów, które czekają na odkrycie przez bohaterów. Zamiast tego jest dynamiczna akcja z odpowiednio dopasowanym do tego dramatyzmem. Odmienny profil historii jest jednak niezwykle przyjemny w odbiorze i trudno jest się oderwać od lektury. Ryosuke Takeuchi dobrze bowiem aranżuje kolejne wydarzenia, trzymając czytelnika w napięciu, chociaż scenariusz w pewnych momentach jest troszkę przewidywalny...

SIEDMIU WSPANIAŁYCH

Westernowo leci sobie ten tomik, oj westernowo. O tym, co western i Sherlock Holmes mają wspólnego pisałem już przy okazji poprzedniego tomiku, więc nie będę się powtarzał, ale jak ja za opowieściami o Dzikim Zachodzie, łagodnie mówiąc, nie przepadam, tak to mi naprawdę podeszło i weszło bardzo przyjemnie. Takie to trochę „Siedmioma wspaniałymi” wszystko stojące, ale to w sumie kolejny pomost miedzy tym, co amerykańskie, czyli klasycznym westernem, który nawet lubię, a tym, co japońskie, czyli „Siedmioma samurajami”, z których „Wspaniali” czerpali pełnymi garściami. Więc wszystko to pożenione z wiktoriańską opowieścią, która o Dzikim Zachodzie sama dobrze pamiętała, daje nam bardzo fajny, mangowy miks – szczególnie dla tych, którzy znają, lubią i wychwycą to wszystko, co wychwycić mają.

McGinty i jego ludzie atakują miasteczko. Sherlock i Billy, którzy przysięgli bronić mieszkańców mieściny, wraz z pomocą samych poszkodowanych, starają się odeprzeć atak przeważających sił wroga. Ale sytuacja, mimo dobrze pomyślanych pułapek, jest ciężka. Czy William będzie w stanie przyjść im z pomocą?

Westernowo dzieje się w tej serii, oj westernowo. Znaczy w ostatnich tomach, bo wiadomo, wcześniej to przede wszystkim wiktoriańskie wszystko to było. Jeszcze poprzednie tomiki to było takie wprowadzenie, skupienie się na postaciach i wątkach, trochę Dzikiego Zachodu, trochę tego co dobrze znamy, a teraz to już na pełnej petardzie idzie w ten western. Poprzednia część skończyła się jak na naszych bohaterów idą wielokrotnie wyższe, niż się spodziewali siły wroga, teraz czeka nas walka w obronie wsi. I ten schemat znamy już z westernów, znamy z tych „Siedmiu wspaniałych”, których tu po prostu trzeba było użyć, przez związki z japońskim kinem, japońską popkulturą i kulturą. No i fajnie został tu wykorzystany.

Oczywiście wciąż to takie mangowe jest, takie typowe dla chińskich bajek jak to mówią, z wygładzeniem i upiększeniem postaci, z wyraźną kreską postawioną między tym co dobre, a co złe – przynajmniej w przypadku tej opowieci, bo przecież wcześniej wszystko balansowało na granicy moralnej szarości – i iście shounenową akcją, gdzie wszystko może i przebiega według utartego wzorca, ale za to jak bardzo przyjemnie się to czyta. Akcja pędzi, wydarzenia wciągają, na nudę nie ma tu miejsca, a wszystko fajnie się toczy.

I fajnie jest rysowane. Może czasem przerysowane w mangowej estetyce – czyli właśnie to upiększenie, wysmuklenie, ułagodzenie charadesign względem tego, jak powinno się je historycznie czy nawet w odniesieniu do literackiego pierwowzoru – ukazać, ale fajnie to wygląda. Ma klimat, ma dynamikę i ogólnie sympatyczne jest, mimo pewnej sterylności kreski. Co dobrze koresponduje z fabułą. A wszystko to razem wzięte daje naprawdę dobrą sherlockową wariację i po prostu kawał dobrej mangi.