Moriarty. Tom 17

POPKULTUROWY KOCIOŁEK:

Wielki powrót Williama po trzech latach nieobecności była dla wielu sporym zaskoczeniem. Stało się to bodźcem do pewnych istotnych zmian, które kończą się ponownym zjednoczeniem braci Moriarty. Tym razem jednak cel ich działania będzie zupełnie inny. Każdy z nich zrozumiał bowiem swoje dawne grzechy i teraz jest gotowy na pokutę.

Zanim jednak bohaterowie przejdą do poważniejszych działań, trzeba jakoś uświetnić powrót z martwych. Dlatego też zorganizowana została uroczysta kolacja, na której pojawią się wszystkie znane postacie włącznie z mieszkańcami Baker Street 221B. Spotkanie to pozwala czytelnikom również na odkrycie tego, co działo się z Williamem i Sherlockiem przez prawie trzy lata, kiedy wszyscy uważali ich za martwych.

Siedemnasta odsłona serii to więc dawka dość spokojnej treści z odpowiednio dopasowanym humorem. Całość mangi można podzielić na dwie części. Pierwsza skupia się na przygotowaniach do kolacji i obserwacji zachowań bohaterów, których relacje trochę się zmieniły. W dalszej części tomu pojawiają się retrospekcje, które autor wykorzystuje do wypełnienia fabularnej luki.

Tomik ten jest więc swoistego rodzaju częścią przejściową, która kładzie podwaliny pod nowe wątki. Cała zawartość mangi to nic innego jak budowanie odpowiedniego klimatu, zanim twórca ponownie nie zanurzy bohaterów i czytelników w odmętach spisków, tajemnic i akcji. Wolniejsza i spokojniejsza treść nie oznacza jednak, że jest nudno. Wręcz przeciwnie całość podana jest w przyjemnej formie, a poznanie części wydarzeń z minionych trzech lat, ma duże znaczenie dla wykreowanego świata, jak i samej fabuły....

WE ARE JAMES

No i kolejny tomik „Moriarty’ego” trafił na rynek. Cieszę się, bo uwielbiam tę serię i chociaż mam wrażenie, że co najlepsze, czyli ta wielka konfrontacja sprzed kilku części, mamy już za sobą, to jednak nadal wszystko to wciąga i intryguje, znakomicie bawi się schematami i dostarcza świetnej rozrywki szczególnie tym, którzy Sherlocka (i parę innych rzeczy z brytyjskich dokonań) lubią i cenią – i przy okazji dobrze znają.

William wrócił. Historia zatoczyła koło, zaczął się nowy rozdział, ale na razie pora na uczczenie tego wszystkiego. I to w towarzystwie [Adres usunięty]. Sherlocka. A wtedy nadchodzi też pora by w końcu dowiedzieć się, jak wyglądał czas pomiędzy wielką konfrontacją, a powrotem!

Pod pewnymi względami ta seria przypomina mi „Ligę niezwykłych dżentelmenów” Alana Moore’a i zmarłego przed rokiem Kevina O'Neilla. Nie poziomem, nie złożonością, ale jednak tak, jak Moore wziął tam swoje ukochane wiktoriańskie postacie i wzbogacił je o coś więcej z brytyjskiej popkultury, jak chociażby o tego Bonda, tak i tu Ryousuke Takeuchi poskładał swoja opowieść z tego, co lubi w dziełach z Wysp. Tylko, że on akurat ograniczył się do tego, co najbardziej znane i wpasowujące się w sensacyjno-kryminalny schemat – czyli Sherlocka, doprawionego trochę fajnie przekonwertowanym Bondem i… No właśnie, zrobił to wszystko tak, by przede wszystkim pozostać wiernym oryginałowi i czasom, które służą mu do powiedzenia czegoś o społeczeństwie, ale jednocześnie podlał to wszystko iście postmodernistyczną nonszalancją i zabawą schematami, jakby pełnymi garściami, choć na innym niż fabularny poziomie czerpał z serialu BBC sprzed kilku lat.

No i to się sprawdza. Świetnie leci, znakomicie odtwarza wszystkie te niezapomniane motywy, ale zmienia ja, konwertuje, wykorzystuje w nowy sposób. Nie tak odważnie i szalenie, jak wspominany serial, ale akurat takie podejście sprawdza się tu idealnie. A skoro to manga, to i mocno mangowe jest to wszystko, takie, jakie kojarzymy z japońskimi komiksami i animacjami, z dużymi oczami i wyidealizowanym wizerunkiem postaci. Bo tutaj niemal wszyscy mężczyźni są wysocy, smukli, gładcy, przystojni, kobiety piękne i zwiewne, a historycznie to aż tak ładnie nie wyglądało. Niewiele jest tu starszych postaci, nawet taka pani Hudson jest tu młodziutka i ładniutka (wiem, wiem, Doyle nigdy nie podał jej wieku, ale czuło się, że to starsza postać ze sporym doświadczeniem). Wszystko to sprawia, że manga ma w sobie pewien posmak romansu, to aż się czuje w powietrzu, choć niewiele tu romantyzmu jako takiego. Oczywiście to zasługa przede wszystkim autorki ilustracji, tej samej, która narysowała też serię „Inspektor Akane Tsunemori”, a której styl jest taki, a nie inny właśnie, ale i pewne elementy tego typu widoczne są w scenariuszu.

Ale wszystko to wzięte do kupy daje bardzo dobrą, wciągającą serię. Może z drobnymi osobliwościami, ale i tak dostarczającą świetną rozrywkę tym, którzy lubią kryminały – a jeszcze lepszą fanom Sherlocka i Bonda. Oni będą zachwyceni. Ja jestem.