Moriarty. Tom 15

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Piętnasta odsłona serii rozgrywa się trzy lata po wydarzeniach, które doprowadziły do śmierci Williama i Sherlocka. Życie toczy się jednak dalej, nie oglądając się w przeszłość. Były zespół Moriarty’ego teraz pracuje dla Louisa, który jest nowym szefem MI6. Jego uwaga skupia się na ważnej misji powstrzymania wycieku tajnych dokumentów, które mogłyby zagrozić stosunkom pomiędzy Imperium Brytyjskim a Imperium Rosyjskim. Sprawa ta skrywa wiele mrocznych tajemnic, które potrafią być wielce niebezpieczne, każdy krok musi więc być dobrze przemyślany.

Kontynuacja historii bez dwójki głównych bohaterów jest początkowo trochę dziwna, ale szybko wciągamy się w nową rzeczywistość. Ryosuke Takeuchi wykorzystuje nowy wątek bowiem jako swoistego rodzaju restart serii, zachowując przy tym fundamenty opowieści i wszystkie jej najważniejsze zalety. Autorowi udaje się tu ponadto całkiem sprawnie zaserwować czytelnikowi znaczny przeskok czasowy. Nie czujemy się tu zagubieni i szybko wkręcamy się w wydarzenia, przy okazji widząc znane postacie w nowych rolach.

Narracja prowadzona jest tu bardzo sprawnie, a kolejne przeczytane strony tylko podsycają napięcie. Twórca stopniowo odkrywa przed nami kolejne drobne poszlaki pozwalając, abyśmy wraz z bohaterami odkrywali piętrzące się tu tajemnice. Elementowi temu trochę jednak brakuje do jakości poprzednich tomów. Mniej więcej już w połowie mangi można się bowiem domyślić, jaki będzie jej koniec, przez co końcówka traci trochę na jakości.

Do zalet mangi na pewno zalicza się również rozgrywający się na dalekim planie wątek śmierci głównych bohaterów, których ciał nigdy nie znaleziono. Twórca kreśli ten motyw w taki sposób, aby czytelnik nie był pewien, co przyniesie przyszłość i czy nie pojawią się oni w historii na nowo....

POWSTRZYMAĆ WOJNĘ

Superpowers flex their wings

Hold the world on puppet strings

Egos will feed

While citizens bleed

That's always the way it goes

- The Offspring

Czytaliście poprzedni tom? Więc wiecie, że opowieść w pewnym sensie dobiegła tam końca. A przynajmniej jeden, jakże znaczący jej rozdział. No, ale Waneko, nie zwalniając tempa, serwuje nam ciąg dalszy. I co w tym ciągu dalszym? A dużo dobrego, dużo ciekawej zabawy motywami z prozy Doyle’a, splatając je z historycznymi elementami. No i tym razem autorzy dorzucają do tego jeszcze większy rozmach, jeszcze większe zagrożenie i… I naprawdę fajnie im to wychodzi.

Od ostatnich wydarzeń minęły trzy lata. I znów źle się dzieje. jest ryzyko wycieku tajnych dokumentów, a to w konsekwencji zachwieje równowagą między imperium brytyjskim a Rosją. Efekt? Może dojść do katastrofy i wielkiej wojny. Louis i MI6 działają, by do tego nie dopuścić, ale czy zdołają?

„Moriarty” trwa i dobrze się ma. Okej, to trwanie to na razie już nie tak długo potrwa, bo na chwilę obecną seria zakończyła w grudniu minionego roku na dziewiętnastym tomie. Piszę na chwilę obecną, bo mówi się, że to jedynie koniec części pierwszej, że dalej będzie, a w międzyczasie na rynku ukazuje się „Moriarty the Patriot: The Remains”, czyli mangowa adaptacja książkowego spin-offu serii. No i tak to wygląda od strony wydawniczej, a dla czytelników oznacza to mniej więcej tyle, że przed nami jeszcze cztery tomy – spin-off na razie w rozdziałach tylko wychodzi, więc nawet jeśli doczekamy się go na polskim rynku, to nie tak prędko.

No ale wracając do najnowszego tomu, jak mówiłem, wydarzenia nabierają tu jeszcze większego rozmachu. A zarazem i tak wszystko pozostaje takie, jak dotychczas. I bardzo dobrze, bo nie miało po co się zmieniać. Ta seria od początku jest udana, bardzo fajna dla mnie, fana postaci, ale i po prostu dobra, jako retro-thriller, który przyjemne żongluje całą masą motywów, schematów i elementów. Zresztą postacie też są tu dobrze nakreślone, a wszystko ma dobrą rytmikę, dobre tempo i klimat naprawdę na poziomie.

Świetnie się to czyta, fajnie, że rzecz, choć miewa momentami iście shounenową dynamikę, jednocześnie jest dojrzalsza i mocniejsza. A przy okazji nieźle to wygląda od strony graficznej. Nieźle, bo jednak kreska jest dość sterylna, acz jednocześnie nastrojowa i miła dla oka. Więc… Więc chyba nic więcej dodawać nie trzeba. Fajna rzecz dla nieco starszych miłośników mangi i Sherlocka Holmesa.