Morderstwa w Suffolk

Okładka jest bardzo podobna do okładki książki "Morderstwa w Somerset". Widzimy sowę, rezydencję, która robi wrażenie. W dotyku jest matowo śliska, pod światło minimalistycznie zdobiona. Posiada skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytacie kilka krótkich polecajek, a na drugim kilka zdań na temat samego autora.

Książka posiada kremowe strony, czcionkę wystarczającą dla oka, marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane. Gdzieniegdzie przytrafiły się literówki, ale nie było ich wiele i nie przeszkadzały zbytnio w czytaniu. Jest to dość pokaźny grubasek, ponieważ ma prawie sześćset stron. Zajęła mi kilka dłuższych wieczorów. :) 

Moje trzecie spotkanie z autorem, które tym razem wypadło dość dobrze! Może nie byłam zachwycona jak za pierwszym razem, ale podobało mi się. Czyta się szybko, lekko i przyjemnie. Jest napisana w interesujący sposób, niezwykle zagmatwany, bo pisarz nie chce pozwolić na to, by zbyt szybko moglibyśmy się domyślić, kto jest winny. ;) To mi się podoba, to kilka razy tak mi zamydlił oczy, że już sama nie byłam niczego pewna. Widać, że Horowitz ma wyczute pióro, wie, jak zaczarować czytelnika i sprawić, by był zainteresowany w stu procentach fabułą. Fabułą, która jest niezwykle dopracowana i co więcej, podoba mi się to, co tutaj ma miejsce. Autor napisał książkę, w której... Czytamy książkę! Ma ona nas naprowadzić na trop zabójcy, pomóc w zrozumieniu zabójcy. I uwierzcie mi, że nawet ta nieco przerażająca liczba stron, nie jest straszna ponieważ przez powieść się niemal płynie. Od rozdziału do rozdziału, a my chcemy jeszcze jeden, jeszcze jeden, a tu trzeba iść spać, wszak do pracy ktoś musi iść. ;) Jestem zadowolona pod kątem fabuły, tłumaczenia. 

Przechodząc do bohaterów, jest ich tutaj trochę. Może skupię się na tej najważniejszej postaci, Susan. Jest to kobieta w kwiecie wieku, która przyjmuje zlecenie, a raczej odbiera telefon z prośbą o przyjazd i rozwiązanie zagadki, pomoc w znalezieniu córki małżeństwa, którzy do niej zatelefonowali. Co robi kobieta? Oczywiście się zgadza, wyrusza w podróż, która wcale nie będzie należała do najłatwiejszych z wielu powodów...

Atticus Pünd to druga postać główna, o której czytamy w "Atticus Pünd przejmuje sprawę". Pisałam też o nim w recenzji książki "Mordestwa w Somerset". Jednak tym razem w stu procentach skupiłam się na kobiecie, a ten pan również był niezwykle inteligentny i bystry, dzięki czemu udało mi się rozwikłać nie łatwą zagadkę. I to właśnie on ukierunkowuje Susan, do rozwiązania jej sprawy, zaginięcia pewnej kobiety... I żeby było jasne, książkę o Atticusie napisał Alan Conway - w tej oto historii. :D

Reasumując uważam, że może brzmi to nieco jak zagmatwana, poplątana opowieść, ale zdecydowanie warta przeczytania! Musicie tylko po nią sięgnąć. Polubiłam się z tymi bohaterami, chociaż część z nich to takie carne charaktery, że zatłukłabym ich patelnią, dosłownie! Są zróżnicowani, nie mają takich samych myśli, zachowań - co jest na plus - nie sposób się z nimi nudzić. 

Sięgając po recenzowany dzisiaj tytuł, możecie się spodziewać obszernej opowieści, z dopracowaną fabułą, której niczego nie brakuje. Może nie powala ona na kolana, ale jest dopracowana i tego nie możemy odmówić książce. Jest wiele wydarzeń, które odwracają naszą uwagę, wprowadzają zamęt, sprawiają, że to, co myśleliśmy i braliśmy za pewnik - wcale takie nie jest. Takie mącenie jest dość dobrym zabiegiem, chociaż ja wam radzę - nie dajcie się zwieść! Bo być może zgadniecie, kto jest winny i co się stało... A i tak zakończenie sprawi, że szczęka opadnie Wam na podłogę. Tego się chyba nikt nie spodziewał, jak potrafili nasi bohaterowie w swoim życiu nabałaganić i co ukrywali! 

Reasumując uważam, że książka jest dobra, czyta się szybko i przyjemnie, niczego jej nie brakuje. Wciągający kryminał, który zasługuje na uwagę. Płynie się ze strony na stronę, a że jest ich dość, to kilka wieczorów lub godzin spędzicie w miłym towarzystwie. Będzie zagmatwanie, intrygująco - nie zawiedziecie się. Może trup nie ścieli się tutaj, nie ma rozlewu krwi, ale jest zagadka, nie tak łatwa do rozwiązania. Przemyślana powieść detektywistyczna.

Szczerze polecam!

Znacie twórczość Anthonego Horowitza? Podobno stworzył świetną serię szpiegowską dla nastolatków. Nie znam, twórczość autora poznałam właśnie od tej książki, która właśnie skończyłam, mało tego zaczęłam od drugiej części, ale spokojnie można od niej zacząć bez znajomości pierwszego tomu.

Potrzebowałam dobrego, mało krwistego krymianału, najlepiej coś w stylu Agathy Christie i taka książkę dostałam. Do tego jest to powieść szkatułkowa, tak zwana książka w książce, gdzie historię się łączą.

Susan żyje sobie na greckiej wyspie, wraz z chłopakiem prowadzi średnio prosperujący hotel, mimo to jakoś nie ciągnie ją do londyńskiego życia. Jej spokój burzy pojawienie się pary bogatych Anglików, notabene też właścicieli hotelu, jednego z bardziej znanych, których córka zaginęła po przeczytaniu kryminału, a ten redagowała Susan. Podobno w tej książce jest zawarta odpowiedź kto kilka lat wcześniej dokonał brutalnej zbrodni w hotelu właśnie tej pary. Autor książki nie żyje, proszą więc Susan o pomoc w znalezieniu odpowiedzi.

Lubię takie inteligentne kryminały, niczym Sherlock Holmes w spódnicy Susan próbuje poskładać tą układankę, odpowiedź jest ukryta w książce ale nie tak łatwo ją znaleźć. Czy redaktorkę też czeka niebezpieczeństwo? Co się stało z Cecily i czy uda się ją odnaleźć? Tego dowiecie się z książki, którą Wam ogromnie polecam.

Prowadząca kameralny hotel na greckiej wyspie, była redaktorka Susan Ryeland, otrzymuje niecodzienna propozycję. Propozycję nie do odrzucenia. Pojawia się u niej angielskie małżeństwo, oferując znaczne pieniądze za odkrycie tajemnicy zniknięcia ich córki, Cecily. Kilka lat wcześniej, w dniu ślubu córki, w ich hotelu doszło do morderstwa. Skazany za ten czyn został ich pracownik, Stefan. Jednak Cecily była przekonana o jego niewinności, odkryła, kto jest prawdziwym mordercą, i nagle zniknęła. A prawdziwego zabójcę odnalazła na stronach powieści, której redaktorem była właśnie Susan. Kobieta czuje, że przed nią pojawiła się życiowa misja, ma szansę chociaż na chwilę wydobyć się z tego codziennego marazmu. A przy okazji podreperować, znacznie nadszarpnięty budżet domowy. Pomimo, że partner nie jest zadowolony z tego pomysłu, Susan i tak już podjęła decyzję … Pytanie, na co liczy po powrocie do Londynu? Czy odnowi stare znajomości i dążąc tym tropem będzie deptać po piętach sprawcy morderstwa? A może dwóch morderstw? Przecież nadal nie wiadomo, co się stało z Cecily … Kobieta musi na siebie uważać, wiadomo morderca nie lubi, jak ktoś stara się dotrzeć do prawdy … A Susan będzie bardzo, bardzo blisko ...

Morderstwa w Suffolk to znakomity thriller, pełen emocji i niesamowitych przeżyć. To historia o niespełnionej miłości, o życiu w blasku, o zazdrości, o zawiści, o życiowych zakrętach, które czasami trudno ominąć. Autor dał mi coś, czego dotychczas nie doświadczyłam. W jednej powieści otrzymałam dwie powieści. Jedna tytułowa, druga skrywająca tajemnice intrygującego morderstwa, będąca tłem dla całej fabuły. Ciekawy pomysł, pełen smaczku i odwagi.

Lektura tej powieści sprawiła mi wiele emocji. Sama starałam się wytypować sprawcę i nie było to łatwe zadanie. Tak naprawdę każdy miał motyw, czy to na tle biznesowym czy rodzinnym, każdy był podejrzany. Trudno było skierować swoje podejrzenia tylko na jedną osobę. Z biegiem stron starałam się eliminować poszczególne osoby, ale autor mnie przechytrzył. Zapewne coś mi umknęło, coś gdzieś niechcący pominęłam czy na chwilę straciłam czujność. Wystarczy jeden mały szczegół, jedno słowo za dużo, jeden nieplanowany gest i wytrawny czytelnik wskaże winnego. Bohaterowie bardzo muszą się starać, aby nie trafić na listę osób podejrzanych. Momentami, próbując się maskować, stają się śmieszni i obłudni, gubią się w swoich wypowiedziach.

Świetna powieść, czytałam z zapartym tchem, czekałam na tę jedną chwilę, na ten jeden jedyny moment … I nie będę oryginalna, jak powiem, że autor mnie zaskoczył. Stworzył genialną historię, którą zaskoczył czytelnika, zawładnął jego umysłem.

Oryginalna historia, z wachlarzem wyrazistych bohaterów, których trudno jednoznacznie podzielić na złych i dobrych, granica między tym podziałem jest płynna i nie do uchwycenia. Jak dla mnie, mistrzostwo! Polecam, szczególnie dla dociekliwych odbiorców!

Książka, która jest jak smaczna babeczka, po którą chcesz sięgnąć. Bierzesz jej kęs i nagle trafiasz na malinowe nadzienie, którego w żadnym wypadku się nie spodziewałeś.

Już gdy po raz pierwszy wzięłam tę historię do ręki, wiedziałam, że będzie to coś dobrego, choć obawiałam się dużej objętości — prawie 600 stron. Kilkakrotnie spotkałam się ze stwierdzeniem, że dobry kryminał nie powinien być za długi, bo wtedy czytelnik zbyt łatwo może stracić całe zainteresowanie zagadką. Wciąż nie potrafię podać przykładu, który potwierdziłby słuszność tej tezy, bo i tym razem okazało się, że moje początkowe obawy były zupełnie bezpodstawne. „Morderstw w Suffolk” w żadnym wypadku nie da się zakwalifikować do kategorii niepotrzebnie długaśnych kryminałów. Nie jest to tylko historia o Susan Ryeland, byłej redaktorce, której pewne małżeństwo powierza sprawę zaginięcia ich córki. Bowiem książka ta w swoim wnętrzu skrywa kolejną opowieść — kryminał autorstwa ekscentrycznego pisarza Alana Conway’a, który przyczynił się do tajemniczego zniknięcia Cecily. Wszystko wskazuje na to, że kobieta na kartach powieści znalazła odpowiedź na pytanie, kto stał za morderstwem dokonanym wiele lat temu w hotelu na angielskiej prowincji. Już wcześniej spotkałam się z zabiegiem, gdy autor w swoim tekście wspominał o wymyślonej książce (na przykład „Fangirl” Rainbow Rowell), lecz nigdy nie dostałam nic więcej niż kilka fragmentów fikcyjnego dzieła cytowanych przez bohaterów. Pod tym względem „Morderstwa w Suffolk” są inne. Anthony Horowitz pozwolił, by czytelnik sam poszukał poszlak w „Atticus Pund przejmuje sprawę”. Co ciekawe „książka w książce” ma własną stopkę redaktorską, notkę o autorze, czy numer ISBN. Jest napisana innym stylem, ma zupełnie odmienną narrację niż „część główna”, ale jest tak samo wciągająca, zwłaszcza że ma stanowić odpowiedź na wiele pytań.

Wychowałam się na powieściach Agathy Christie i nowelach Arthura Conan Doyle'a, mam do nich ogromny sentyment, więc bawiłam się świetnie przy czytaniu „Morderstw w Suffolk”. Styl nawiązujący do Złotej Ery Kryminały doskonale współgrał z klimatem angielskiej prowincji. Jest to druga część serii, nie czytałam pierwszej, ale w ogóle nie przeszkadzało mi to w odnalezieniu się w akcji. Początkowo miałam tylko problem z rozróżnieniem poszczególnych bohaterów. Szkoda, że autor nie zamieścił małego spisu postaci, zwłaszcza że dołączył taki do „Atticus Pünd przejmuje sprawę”. Jest to jednak tylko jednynal rzecz, do której mogę się przyczepić. W moim odczuciu główna intryga została poprowadzona bezbłędnie. Rozwiązanie zagadki jest czymś zaskakującym, ale i logicznym. Autor ukrył w tekście parę wskazówek, ale jednocześnie mylił tropy, więc sprawca morderstwa w hotelu wcale nie był aż tak łatwy do odnalezienia. Sądzę, że nawet gdybym zaraz po zakończeniu „Morderstw w Suffolk” znów po nie sięgnęła, nadal bawiłabym się świetnie zupełnie jak Susan przy powrocie do „Atticus Pünd przejmuje sprawę”. W pierwszych rozdziałach charakter głównej bohaterki niezbyt współgrał mi z całą historią, ale w końcu zrozumiałam, że to także jeden z zabiegów autora, uśmiech w stronę fanów klasyków kryminału. Widać, że Anthony Horowitz nie bał się bawić formą. W konsekwencji stworzył powieść szkatułkową, która wciąga i zaskakuje.

Po „Morderstwach w Somerset” przenosimy się do „Morderstw w Suffolk”. I tym razem mogę z całą pewnością stwierdzić, że widać rozwój autora, bo ta część jest zdecydowanie lepsza od poprzedniej, a już tamta potrafiła wciągnąć, zaskoczyć. Zawsze głośno chwałę tych pisarzy, którzy nie stoją w miejscu.

Motyw podobny — historia w historii. Susan to emerytowana redaktorka, mieszkająca na greckiej wyspie zaczyna tęsknić za wielkomiejskim życiem. Na jej drodze stoi nagle dwójka Anglików, których córka zaginęła po przeczytaniu książki. Książki dobrze znanej Susan, bo to ona ją niegdyś redagowała. Kobieta postanawia pomóc zdesperowanej parze, ale jej własne życie staje się tym samym zagrożone…

Anthony Horowitz to męska wersja Agathy Christie, naprawdę. Czuć, że „ktoś” jest tu fanem. Umie wykreować bardzo podobną atmosferę, trzymać czytelnika w napięciu, a równocześnie zgrabnie operować językiem, bez specjalnego wymuszania sztucznych dialogów. To taki dość klasyczny styl, który większość z nas potrafi scharakteryzować. W przypadku „Morderstw w Suffolk” musimy być szczególnie uważni, aby nie umknął nam żaden szczegół, gdyż dosłownie każdy, nawet niepozorny element jest ważny w dojściu do zaskakującego finału. Lektura sprawiła mi sporo frajdy, chętnie sięgnęłabym po inne powieści autorstwa Horowitza. Mam nadzieję, iż też udane, pod żadnym pozorem nie chciałabym sprawić sobie rozczarowania.