Moje śliczne

Twórczość Karin Slaughter jest mi doskonale znana. Wszystko za sprawą recenzowanego przeze mnie kiedyś cyklu o Hrabstwie Grant, w którym poznałam pediatrę Sarę Linton oraz jej męża Jeffreya, szefa lokalnej policji. Seria ta bardzo przypadła mi do gustu, więc gdy ukazały się "Moje śliczne" wiedziałam, że szykuje się mocna i wciągająca lektura.

Biorąc pod uwagę, że nazwisko pisarki tłumaczy się z angielskiego jako "rzeź", już na wstępie wiadomo, czego możemy się spodziewać. W niektórych państwach książki autorki sklasyfikowane są jako powieści kryminalne, w innych jako thrillery. "Moje śliczne" to moim zdaniem połączenie obu gatunków, z dodatkowym wątkiem psychologicznym.

Akcja "Moich ślicznych" pędzi niesamowicie szybko. Każda przeczytana strona to mały, ale szokujący element idealnie skrywanej tajemnicy. Obie kobiety muszą cofnąć się daleko w przeszłość, aby móc rozwiązać tajemnicę, która rozbiła ich rodzinę. Slaughter jak zawsze nie szczędzi nam brutalnych opisów i masakrycznych, krwawych scen. Jest mistrzynią w opisywaniu wszelakiej potworności i niewyobrażalnej przemocy wobec kobiet. Przyznam, że historia wymyślona przez Karin naprawdę mną wstrząsnęła. Autorka świetnie przedstawiła obraz lokalnej policji, przedstawiając jej członków jako małomiasteczkowych, skorumpowanych durniów, a nie bohaterskich śledczych. W tej sytuacji nasze bohaterki zdane były wyłącznie na siebie i tylko od nich zależało jak poradzą sobie z otaczającą je niesprawiedliwością.

Podsumowując, nowa Slaughter zaskakuje i trzyma czytelnika w ciągłym napięciu. Jest gwarantem udanej lektury, mocnej, krwawej, wciągającej i pędzącej na łeb na szyję. Takie książki bardzo lubię i od czasu do czasu muszę poczuć się wstrząśnięta. Biorąc do rąk "Moje śliczne" wiedziałam, że autorka właśnie to mi zapewni. Polecam serdecznie osobom o mocnych nerwach, wielbicielom gatunku i fanom autorki. Slauhter na pewno Was nie zawiedzie!

Karin Slaughter to amerykańska autorka powieści kryminalnych i thrillerów, która w 2001 roku zadebiutowała powieścią „Zaślepienie”. Książka ta została nominowana do Nagrody Sztyletu przyznawanej przez międzynarodowe Stowarzyszenie Pisarzy Literatury Kryminalnej za literacki debiut. Jej powieści przetłumaczone zostały na 36 języków, a liczbę sprzedanych egzemplarzy szacuje się na 35 milionów.

Na moim blogu pojawiło się kilka recenzji książek należących do serii o agencie Willu Trencie. Tym razem jednak w moje ręce trafiła powieść spoza tego cyklu. Czy przedstawiona w niej historia zachwyciła mnie tak jak inne spod pióra Karin Slaughter?

Mija prawie 20 lat od zaginięcia dziewiętnastoletniej Julii. Sprawa nigdy nie została wyjaśniona, ojciec po bezskutecznych poszukiwaniach córki popełnił samobójstwo, dwie siostry zaginionej nastolatki Claire i Lydia zerwały ze sobą kontakt, a matka unikała rozmów o Julii i postanowiła ochłodzić swoje relacje z córkami. Czy jest coś, co jeszcze bardziej może pogmatwać więzi w tej rodzinie?

Claire wraz z mężem zostaje zaatakowana przez nieznanego napastnika w ślepej uliczce. Paul, chcąc obronić swoją żonę, przyjmuje na siebie śmiertelny cios nożem. Umiera w ramionach Claire. Pogrążona w żałobie kobieta porządkując rzeczy swojego zmarłego męża, natrafia na przerażające filmy pornograficzne, które przedstawiają zgwałcenie i zamordowanie młodej kobiety. Claire nie ma pojęcia, dlaczego jej spokojny, dobrze ułożony mąż miałby oglądać tak brutalne sceny. Zapala jej się jednak w głowie czerwona lampka i podążając tropem makabrycznych filmów, postanawia dowiedzieć się prawdy o swoim zmarłym mężu, którego być może wcale tak dobrze nie znała.

Anna Kilpatrick, nastolatka ucząca się w tej samej szkole, co córka Lydii, również znika w niewyjaśnionych okolicznościach. Poszukiwania trwają, lecz Lydia wie, że mogą nie przynieść żadnych rezultatów, tak jak w przypadku jej siostry Julii, która zaginęła dwadzieścia lat wcześniej i słuch o niej zaginął. Dlatego też kobieta emocjonalnie angażuje się w sprawę zaginionej dziewczyny.

Drogi skłóconych ze sobą przed laty sióstr ponownie się ze sobą schodzą. Obie mają podejrzenia, że zarówno ich siostra Julia, jak i zaginiona Anna Kilpatrick mogły znaleźć się w podobnej sytuacji, co dziewczyna z filmów, które posiadał Paul. Nie mając zaufania do organów ścigania, siostry podejmują własne śledztwo, które ma doprowadzić ich nie tylko do mordercy, ale również pozwolić znaleźć odpowiedzi na pytania, które stawiają sobie przez ostatnie dwadzieścia lat.

Fabuła książki jest niezwykle ciekawa, choć dość przewidywalna. Akcja rwie do przodu i porywa niczym górski potok. Karin Slaughter już nie jeden raz pokazała, że potrafi trzymać czytelnika w napięciu aż do ostatnich stron książki i wzbudzić w nim dreszcze emocji. Tak było i tym razem. Wydarzenia przedstawione w powieści sprawiają, że włos jeży się człowiekowi na głowie. W książce pojawia się kilka mniej lub bardziej związanych ze sobą wątków, a sama historia przedstawiona została z perspektywy aż trzech osób.

Dalsza część recenzji na: [Adres usunięty]

Kierując się wyborem tej książki, nie zwróciłam uwagi na okładkę. To jeden z niewielu przypadków, kiedy po książki autorów sięgam totalnie w ciemno. I tak było z Karin Slaughter, która nie raz przekonała mnie do tego, że nawet nie muszę czytać opisu. Okładka jest interesująco przedstawiona. Głównie kolorystyka utrzymana jest w bieli, szarości, z akcentem czerni i różu. Z jednej strony widzimy kobietę i mężczyznę, odwróconych do siebie plecami. Jednak jeśli przyjrzymy się uważnie, spostrzeżemy oczy, które patrzą na nas bezwzględnym wzrokiem. Zastanawiałam się cały czas, co to będzie znaczyło? Czy będzie powiązane z treścią?

Nie posiada skrzydełek, a to szkoda, bo jest prawie pięćset stronicowym grubaskiem i przydałaby się dodatkowa ochrona przed uszkodzeniami mechanicznymi typu zagięcia. Przy takiej objętości to nie trudno o zniszczenia niestety. Z tyłu przeczytamy krótkie opinie znanych nazwisk oraz bio o autorce. Stronice mamy kremowe, czcionkę nie za dużą, nie za małą. Odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane. Mamy tutaj kilku narratorów, z czego jedne są w postaci listów/pisanych kartek z pamiętnika, one mają osobną numeracje i nieco zmienioną czcionkę, jednak nie przeszkadza to w lekturze ani trochę.

Przechodząc do tego, co autorka ze mną zrobiła... Sama nie do końca potrafiłam to zrozumieć. Zapędziła mnie w kozi róg na tyle, że ciężko mi było podnieść się z łóżka. Jak ona to wszystko wymyśliła? Jak skonstruowała, że się nie domyśliłam? Chociażby trochę... Gdy zaczynam książkę tej pisarki, od razu zapala się w mojej głowie lampka, że może być ciężko się od niej oderwać. Tak było tym razem. Dopiero będąc niedaleko końca, postanowiłam, że powrócę z rana do lektury, bo obawiałam się, że psychicznie mogę tego nie udźwignąć. Co tutaj się nie wydarzyło, było by lepszym pytaniem, bo jestem pewna, że zachodzicie o głowę, co się działo, że aż w takim szoku jestem. Powiem Wam, że trudno będzie się domyślić. Więc najrozsądniejszym działaniem będzie to, że po prostu ją zamówicie i zaczniecie czytać. Jednak to, co poznacie na łamach kartek zmieni Wasze postrzeganie na kilka ważnych aspektów życia. Czyta się szybko, lekko, nie powiem, że przyjemnie, bo wydarzenia, jakie mają tutaj miejsce ani trochę nie są przyjemne. Momentalnie wciągnęłam się i czytałam z zapartym tchem. Spoglądałam na strony ze zdziwieniem, dlaczego od razu z takiego przytupu zaczynamy... Jednak to, co dostajemy później jest jeszcze gorsze...

Wydarzenia, jakie mają tutaj miejsce zdruzgocą niejednego. Jeżeli nie czujecie się na siłach, by czytać o okropnościach, jakie spotkały kobiety, może lepiej się za nią nie zabierajcie. Może Wam być nie dobrze. Możecie być w głębokim szoku. To książka dla ludzi o mocnych nerwach, więc tylko ci odważniejsi, odporniejsi będą nieco odporni na te wszystkie okrutne rzeczy...

Pomysł na fabułę, to moim zdaniem strzał w dziesiątkę. Z trudem idzie się oderwać, mimo całego poplątania, które ma miejsce, to chce się poznać zakończenie tej lektury. Jednak w najśmielszych snach nie spodziewalibyście się tego, co tutaj wyczytacie. Ja jestem pod wielkim wrażeniem, do tej pory mam ciarki na skórze i zastanawiam się, jak można być taką podłą kreaturą. Owszem, było kilka czynników, które mogło wpłynąć na bohatera, ale niemniej jednak napawa mnie to obrzydzeniem i cieszę się, że dużo wody w rzece musi upłynąć, nim jakiemukolwiek człowiekowi zaufam. Zanim poznam, bo to jedne z najważniejszych podstaw w jakiejkolwiek relacji.

Zakończenie powala na łopatki. To, jak akcja nabiera tempa jest rewelacyjne i tylko Karin Slaughter potrafi trzymać w napięciu, lawirować między narratorami, by Czytelnik chciał szybko przeczytać dany rozdział, by zobaczyć, co dzieje się z drugiej strony barykady. Jak dla mnie te zmiany były na plus, gdyż dłużej czuło się ten dreszcz, zainteresowanie nie opuszczało do ostatniej strony. Po prostu wow. Rewelacyjna powieść, która zasługuje na Waszą uwagę. Jest to kolejne wydanie, gdyż jej premiera w Polsce miała miejsce, o ile się nie mylę, w 2015 roku. Może ktoś z Was czytał tę powieść? Na pewno! Jakie są Wasze wrażenia? Podzielcie się ze mną nimi, czekam!

Na sam koniec prawie, kilka słów o bohaterach tej lektury. Jest ich paru, jedni są ważni, drudzy mniej, jednak każdy z nich ma swoją część w tej układance. Nie spodziewacie się tak naprawdę, kto mówi prawdę, kto kłamie, kto jest winny, a kto nie. Samej ciężko było mi się połapać w pewnym momencie, gdy jedna postać spadła niczym grzmot z nieba. Tego się nie spodziewałam, bo jak to możliwe? Ano jednak możliwe, przecież teraz wszystko jest możliwe. Trzeba mieć dobry pomysł i dużo środków na koncie... Mamy trzy siostry, rodziców, szczęśliwą rodzinę, chociaż każdy z nich różni się od siebie diametralnie. Jedna z nich ginie, rozpływa się w powietrzu. Widmo straty jednej z córek, sprowadza do tego, że rodzina, każdego dnia się rozpada, odsuwa od siebie. I ktoś ma w tym cel...

Poznajemy Lydię oraz Claire gdy są kobietami dorosłymi, które mają swoje życie, na pozór ułożone. Dostrzegamy, jak każda z nich jest pokiereszowana, ale mimo wszystko walczy o to, by ich życie było jak najlepsze, by nie pamiętać o przeszłości, która jest bolesna. Czy polubiłam je? Ciężko stwierdzić. Nie wiem, czy mogę polubić postacie, za to jakie były... Ale na pewno w pewnym momencie dołączyła do ich charakteru odwaga i upartość w dążeniu do celu, co jest dużym plusem. Niemniej jednak nie skupiałam się na bohaterach, czy ich lubię czy nie, tylko po prostu byłam tak zapatrzona na fabułę, że nie zwracałam na to szczególnej uwagi... Mam nadzieję, że wybaczycie? Nie chcę Wam też zaspoilerować, a obawiam się, że małe co nieco mogłoby mi się wymsknąć, gdybym tak opowiadała o osobach występujących w książce.

Reasumując uważam, że jest to naprawdę świetnie skonstruowany kryminał, warty uwagi każdego. Dość pokaźny z niej grubasek, który umili Wam kilka wieczorów, lub nawet cały dzień, o ile będziecie mieć tyle wolnego czasu. Jednak na raz to książka może być trudna w odbiorze, dlatego zalecam czytać ją z przerwami, chociaż ciężko się oderwać... Dostałam wiele emocji podczas lektury i myślę, że i Wy je odczujecie. Świetnie wykreowana powieść, która też zawiera wiele wątków, z natury obyczajowej. Nie ma tutaj tylko zbrodni, ale i są elementy takie jak uczucia, rodzina i wiele innych. Miłość i przyjaźń również... Widzimy jak przez nieodpowiednią osobę wszystko się niszczy... Dlatego za tą wielogatunkowość, oryginalność, cenie sobie tę lekturę. POLECAM.

Bardzo rzadko czytam kryminały a jak już, to ich recenzje są dla mnie każdorazowo wielkim wyzwaniem. Gatunek specyficzny, bo co i jak napisać aby nie zdradzić zbyt wiele?

Trzy siostry. Julia zniknęła bez śladu lata temu. Lydia po burzliwych przejściach wyszła na prostą, ma córkę, partnera i uczciwie zarabia na chleb. Claire jest żoną wpływowego milionera, nic nie musi, wszystko ma. Choć Lydia i Claire nie rozmawiały ze sobą od lat, będą musiały działać razem. Stawką będzie nie tylko życie jednej z nich... Oczywiście największym skur... jest zamożny mąż. W swoich rezydencjach dopuszcza się rzeczy, które lepiej żeby nam się nie śniły. A że pieniądze są ogromne to na odkryciu prawdy wielu wpływowym osobom nie zależy. No i tu muszę zakończyć to pseudo streszczenie. Sami widzicie, kryminał jak kryminał. One walczą o prawdę, ON się okazuje palantem. Po drodze śledztwo, brutalne morderstwa, mnóstwo nigdy nieodnalezionych ofiar. I kto by to chciał czytać! Jak mam zachęcić do przeczytania, widząc, że sama sceptycznie bym do tematu podeszła? Otóż, Slaughter to dla mnie mistrzyni gatunku. Przeczytałam wprawdzie dopiero cztery jej książki, ale każda mnie angażuje emocjonalnie, jestem poruszona, zaintrygowana i w jeden dzień chcę znać zakończenie. Tak było i tym razem. Usiadłam i...skończyłam. Jest zajmująco, dzieje się na każdej stronie, nie ma przestojów, nie ma nudy a tylko solidne tempo. Czy jest zaskakująco? Raczej nie, bo to jest w książkach Karin świetne, że skupia się na szczegółach. Na temacie, na dochodzeniu do prawdy, na fabule. Przy takim pisaniu nawet nie muszę zostać zaskoczona zakończeniem, wystarczy mi ta cała masa emocji w trakcie. Przestrzegam, w książce bywa brutalnie choć czytywałam gorsze, wiadomo, każdy ma inny próg odporności. I choć są elementy "jak z filmu", przecież to fikcja literacka, to po przeczytaniu, sami pomyślicie, że wiele z tej historii mogło wydarzyć się w rzeczywistości. Wtedy dopiero człowiek truchleje...

RZEŹNIA PANI KARIN

Rzadko czytam thrillery, a przynajmniej rzadko czytałem je w ostatnich latach. Powód? Nie potrafiłem znaleźć w nich niczego oryginalnego czy wartego uwagi. Wciąż jednak natrafiam na pozycje, które przekonują mnie, że gatunek ten wcale się nie skończył, a „Moje śliczne” zdecydowanie do nich należy.

Dwie kobiety, dwa różne zdawałoby się światy i zdarzenie, które staje się im wspólne. Claire wychodzi z aresztu i wraca do swojego męża. Lydia, kobieta po przejściach, żyje ze swoją córką, która już wkrótce ma opuścić dom, a którą od lat wychowywała w paranoicznej wręcz atmosferze. Obie są skłóconymi od dawna siostrami i obie też bardzo przejmują się głośnym medialnie zaginięciem dziewczyny. Cała sprawa jest im bardzo bliska – same bowiem straciły przed laty siostrę, po której zaginął wszelki ślad. Paradoksalnie przeszłość powraca do nich sama, kiedy maż Lydii zostaje zabity w wyniku napadu, a Lydia, szukając w jego komputerze materiałów, nad którymi pracował natrafia na film snuff. Film, na którym ktoś gwałci i morduje dziewczynę. Czemu jej mąż to oglądał? Jakie skrywał tajemnice? Co nieco wie o tym Claire, którą ten próbował zgwałcić. Spotkanie dwóch sióstr, mimo różnic i niesnasek, zapoczątkowuje prywatne śledztwo, przez które na jaw wychodzą przerażające tajemnice…

Gdyby spróbować krótko podsumować „Moje śliczne”, powiedziałbym, że to skrzyżowanie powieściowych „Mężczyzn, którzy nienawidzą kobiet” z bardzo udanym filmem sprzed lat „8 mm”. To pierwsze opowiadało o śledztwie w sprawie zaginięcia dziewczyny, to drugie o wdowie, która w rzeczach męża znalazła film snuff i wynajęła detektywa by zbadał jego autentyczność. Obie te treści spotykają się u Karin. Ja zaś z autorką o nazwisku, które po polsku brzmiałoby Rzeź, spotykam się po raz pierwszy, ale po spotkaniu tym doskonale rozumiem dlaczego jest tak cenioną pisarką dreszczowców. Bo z jednej strony to wszystko już było, z drugiej fabułę napisała tak sprawnie, lekko i przyjemnie, a przy tym z autentycznymi emocjami, że trudno było mi się od „Moich ślicznych” oderwać. Szczególnie przejmujące okazały się w tym wypadku fragmenty wspomnień ojca bohaterek i jego własne próby odkrycia co stało się z zaginioną córką. To w nich czuć największą bezsilność i powoli ginącą nadzieję. Próby rekonstrukcji ostatnich godzin sprzed zaginięcia, uparte nękanie policji, szukanie szczegółów i czegoś, czegokolwiek, czego by się można było chwycić. Przerażające, prawdziwe i wciągające – tyle mogę powiedzieć. Poza tym miłym aspektem, świadomym to czy przypadkowym, są horrorowe odwołania, jak choćby bohaterka nosząca nazwisko mordercy znanego z serii „Piątek 13-ego”.

Konkluzja? Oczywista. „Moje śliczne” to powieść bardzo dobra, naprawdę udana i przyjemna w lekturze, więc kto lubi ten gatunek, kto lubi emocje i mocne treści, powinien po nią sięgnąć. Polecam a wydawnictwu Harper Collins składam serdeczne podziękowania za udostępnienie mi egzemplarza do recenzji.

Autor:Karin Slaughter

Tytuł: Moje śliczne

Wydawnictwo: HarperCollins Polska

Pewnego dnia dziewiętnastoletnia Julia zniknęła bez śladu. Tragedia na zawsze naznaczyła jej najbliższych. Ojciec popełnił samobójstwo, a siostry, Claire i Lydia, zerwały ze sobą kontakt.

Mija dwadzieścia lat. Paul, mąż Claire, wpływowy milioner, zostaje zamordowany. Przeglądając jego rzeczy, Claire odkrywa przerażające nagrania, na których ktoś brutalnie gwałci i morduje dziewczyny.

Czy Paul miał z tym coś wspólnego, czy tylko oglądał te filmy? Czy przez osiemnaście lat żyła pod jednym dachem z psychopatą?

Książka przyciągnęła mnie do siebie od pierwszej strony. Zaczęło się trochę niewinnie, więc nie miałam problemu z odnalezieniem się w historii. Autorka nadała dobry ciąg fabuły. Podczas czytania się nie nudziłam. Główna bohaterka w pewnych momentach zachowywała się według mnie bardzo nieodpowiedzialnie. Z czasem zaczęło mi to odpowiadać. Bardzo zależało jej zdobyciu prawdy, by w końcu móc odpocząć. Bardzo spodobała mi się ta książka. Czasem autorka dodawała mocne sceny, co dodaję plusa. Bardzo spodobało mi się to, że autorka dobrze opisała bohaterów. Pełno w niej emocji, które wprawiają nas w różne humory. Ja odczułam dużo niepewności związanej z brakiem wiadomości o morderstwie. Jest to lektura na jeden wieczór. W pewnych momentach miałam dreszcze na całym ciele. Dziękuję za możliwość jej przeczytania. Ocena 8/10

Karin Slaughter poznałam przy okazji serii o Willu Trencie. Jej twórczość przypadła mi do gustu i zaplanowałam, że przeczytam coś więcej. Z cyklu o Willu zapoznałam się jedynie z dwiema częściami. Ostatnio, udało mi się sięgnąć po pojedynczą historię, która nosi tytuł „Moje śliczne”. Byłam bardzo ciekawa czy autorka znowu mnie zadowoli, czy jednak rozczaruje. Miałam głęboką nadzieję, że jednak znowu natrafiłam na wciągającą historię.

Do książki „Moje śliczne” podeszłam bardzo pozytywnie, gdyż nazwisko Slaughter kojarzy mi się na razie wyłącznie z dobrymi historiami. Mimo wszystko bardzo się ucieszyłam, kiedy okazało się, że jest to kolejna wciągająca książka. Mimo że książka nie należy do małostronicowych to można ją bardzo szybko przeczytać. Podczas czytania miałam wrażenie, że płynę przez historię i jestem bezboleśnie przenoszona do kolejnych wydarzeń.

„Moje śliczne” to bardzo dobra książka. Od początku natykamy się na różne zagadki, tajemnice, które wcale nie tak łatwo rozwiązać przed bohaterami. Zakończenie mnie zadowoliło. Nie spodziewałam się, że opowiadana historia pójdzie w taką stronę. „Moje śliczne” to kolejna książka, która udowadnia, że pióro pani Karin Slaughter mi pasuje, a jej książki przynoszą mi wszystko czego oczekuję od dobrego thrillera.

Strata najbliższej osoby w znacznym stopniu wpływa na stosunki rodzinne. Gdzie jest Julia? Czy jeszcze żyje? Kto ją porwał? Miała dopiero dziewiętnaście lat… Mija dwadzieścia lat niepewności 😔 Co się wydarzyło przez ten czas? Ojciec popełnił samobójstwo, a siostry Julii - Lydia i Claire nie mają ze sobą kontaktu. 

Pewnego dnia w jednej z bocznych uliczek na Claire i jej męża (Paula) napada zakapturzony mężczyzna i brutalnie morduje Paula.

Podczas badania sprawy Claire przegląda rzeczy męża. W jednym z jego komputerów znajduje mrożące krew w żyłach nagrania, na których ktoś okalecza, gwałci i zabija młode kobiety. 

Puszka Pandory została otwarta i nic nie zatrzyma wywołanej lawiny tajemnic. 

.

Z ręką na sercu mogę przyznać, że “Moje śliczne” jest bardzo dobrym kryminałem. Autorka wykreowała ciekawe, silne bohaterki - Claire i Lydia, które nie spoczną, póki nie dowiedzą się, kim tak naprawdę był Paul. Pomimo wielu lat rozłąki siostrzana nić nie ginie, co jest pięknie. 

Nie ma co ukrywać… Karin Slaughter tworzy wyjątkowe fabuły i jest mistrzynią w budowaniu napięcia. Przeczytałam już w życiu wiele kryminałów/thrillerów i jeśli szukacie dobrej, przyprawiającej o dreszcze historii, to wybierając tę książkę trafiacie w dziesiątkę 😊

POLECAM! 🖤

.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu "HarperCollins"

~

sylwiaczyta

Moje śliczne - Karin Slaughter - recenzja

Karin Slaughter jest autorką międzynarodowych bestsellerów, pisze kryminały i thrillery. Chce, by głośno mówiono o przemocy wobec kobiet jaka ma miejsce na świecie każdego dnia.

"Moje śliczne" - to opowieść o rodzinie Julii. Dziewczyna w wieku dziewiętnastu lat znika bez śladu. Tragedia ta na zawsze naznacza jej najbliższych. Ojciec po paroletnim bezowocnym śledztwie popełnia samobójstwo. Matka wychodzi ponownie za mąż i odcina się zupełnie od przeszłości, dwie pozostałe siostry Julii zrywają ze sobą kontakt. Mija prawie dwadzieścia lat jak ponownie ich drogi się schodzą. W napadzie gnie mąż najmłodszej z sióstr. Rozpaczano Claire odkrywa dowody przestępstw seksualnych na wielką skalę, i że jej mąż na pewno nie był tym za kogo go uważała. Wraz z starszą siostrą Lydią prowadzi prywatne śledztwo, które obnaża coraz bardziej przerażające sekrety męża, a na nią i jej najbliższych sprowadza niebezpieczeństwo.

Książkę czyta się bardzo szybko, ale nie jest lekturą lekką. Czytelnik chce poznać losy Julii i jej sióstr, więc zanurza się w coraz bardziej mroczną opowieść. Na pewno jest to lektura dla ludzi o mocnych nerwach. Opisy przemocy wobec kobiet, tortur, morderstw wzbudzają wręcz wstręt i obrzydzenie, więc na pewno nie jest to książka dla każdego. Opis rozpaczy rodziny, trwoga o los najbliższej ukochanej osoby, życie z niewiadomą, a później życie z straszną prawdą bardzo porusza.

M.J.

źródło:[Adres usunięty]

Bardzo lubię thrillery i chętnie je czytam, ale dawno nie czytałam tak znakomicie napisanego. Jestem pod wrażeniem "Moich ślicznych". Książka Karin Slaughter jest nieprzewidywalna, zaskakująca i mroczna. Żyjemy w świecie pozorów i często oceniamy innych tak, jak sami nam to przedstawiają. Nie wiemy nawet, że możemy przez wiele lat żyć obok psychopaty - jak Claire. Prawda jednak wychodzi na jaw i łączy siostry po latach. Wątek zabójstwa Paula łączy się ze sprawą zaginięcia mlodych kobiet, które są wykorzystywane seksualnie i zabijane. Kiedy do tego doda się filmy dokumentujące zbrodnie i zamieszanie w sprawę policji oraz "cudowne" zmartwychwstanie - wychodzi naprawdę znakomita historia.

Ja czytałam tę książkę z wypiekami na twarzy i ciarkami chodzącymi po plecach. Naprawdę jest rewelacyjna! "Moje śliczne" to lektura obowiązkowa dla wielbicieli mocnych wrażeń i zagmatwanych historii.

Karin Slaughter jest jedną z najlepszych autorek powieści kryminalnych i thrillerów. Ostatnio miałam okazję przeczytać powieść pt. „Moje śliczne”. była jedna z najlepiej sprzedających się książek w 2015 roku. Karin w lekturze podsuwa czytelnikowi różne rozwiązania problemów a także często odwraca ich uwagę.

Książka zawiera dość brutalne fragmenty, dlatego może poruszyć każdego człowieka. Są do rozwiązania dwie zagadki. Pierwsza to niewyjaśnione zaginięcie Julii, które miało miejsce 20 lat przed rozgrywającą się akcją powieści. Natomiast druga to znalezienie tajemniczego, drastycznego filmu na komputerze męża, jednej z bohaterek.

Szczególną uwagę zwróciłam na dwie główne bohaterki: siostry Claire i Lydię. Nie utrzymują one kontaktu od lat i są zupełnie inne od siebie. Natomiast, kiedy razem próbują rozwikłać te zagadki, ich więź siostrzana zostaje umocniona i stare rany zostają zagojone.

Książka od samego początku porywa, i nie można się od niej oderwać. Czas przy czytaniu mija nieubłaganie szybko. Temat przemocy fizycznej, jak i psychicznej wywołuje u mnie dreszcze. Zdecydowanie polecam książkę „Moje śliczne”. Miłośnicy tego gatunku na pewno będą usatysfakcjonowani.

Ludzie, codziennie, wkładają wiele masek. Czasem wydaje nam się że znamy kogoś na wylot, jednak wystarczy jedna chwila, by przekonać się, że przez długi czas żyliśmy w kłamstwie i błędzie. Odkrycie prawdy może okazać się niezwykle trudne i bolesne, a czasem bardzo ryzykowne i niebezpieczne. Jednak, żeby w końcu móc zaznać spokoju, trzeba zmierzyć się z przeszłością i spróbować się z nią pogodzić.

Przed laty, dziewiętnastoletnia Julia znika bez śladu. Nikt nie wie, co się z nią stało i czy w ogóle żyje. Rodzina dziewczyny nie jest w stanie pozbierać się po tragedii jaka ich spotkała. Rodzice się rozwodzą, jednak ojciec wciąż wierzy że Julia wróci do domu i szuka śladów, które mogłyby przybliżyć go do rozwiązania zagadki zniknięcia córki. W końcu popełnia samobójstwo, a dwie siostry, Claire i Lydia, zrywają ze sobą kontakt. Cała rodzina wciąż boryka się z przykrymi wspomnieniami i doświadczeniami, jednak po latach ich drogi znowu się łączą. Po tym jak Paul, mąż Claire, zostaje brutalnie zamordowany, kobieta odkrywa w jego komputerze przerażające nagrania, na których nieznany mężczyzna gwałci i morduje młode kobiety. Claire jest wstrząśnięta makabrycznym znaleziskiem i próbuje dowiedzieć się, co jej mąż miał z tym wspólnego i dlaczego oglądał te okropne filmy. Kim był Paul? Psychopatą czy kochającym mężem? Siostry Claire i Lydia, po latach milczenia, w końcu się spotykają i razem rozpoczynają prywatne śledztwo. Stawka jest bardzo wysoka, a odkrycie prawdy okaże się niezwykle trudne i niebezpieczne, zwłaszcza że komuś bardzo zależy, by nigdy nie wyszła na jaw.

Książka Karin Slaugther, to historia, która od samego początku mrozi krew w żyłach. Dawno nie czytałam tak dobrego i mocnego thrillera psychologicznego. Autorka już na wstępie wrzuca nas w wir wydarzeń i do samego końca trzyma w napięciu. Całość przedstawiona jest w bardzo realistyczny sposób, a wydarzenia opisane w książce szokują, wywołują wzburzenie i strach. Kreacja postaci prezentuje się znakomicie. Autorka w świetny sposób ukazała nam portrety psychologiczne swoich bohaterów. Widać wyraźnie, że zniknięcie Julii znacząco odbiło się na całej rodzinie i ich relacjach. Każde z nich na swój sposób radzi sobie z tragedią, jednak świadomość tego, że Julia nie została odnaleziona i tak naprawdę nie wiadomo co ją spotkało, sprawia że, nie potrafią pogodzić się z przeszłością.

„Moje śliczne” to książka wstrząsająca i niezwykle poruszająca. Autorka w genialny sposób ukazuje przestępczy świat i przemoc w stosunku do kobiet. To brutalny i makabryczny obraz, który szokuje i wręcz poraża. Karin Slaughter właśnie na ten problem stara się zwrócić uwagę i bardzo wyraźnie widać to po jej najnowszej książce. „Moje śliczne” to perfekcyjny i choć bardzo krwawy i brutalny, to jednak realny obraz przemocy, której ofiarą każdego dnia padają tysiące kobiet na świecie. Gwałcone, bite, dręczone i katowane na śmierć, w samotności i w bólu, zdane na łaskę swojego oprawcy i kata. To straszne i wręcz niewyobrażalne, głęboko porusza duszę i wstrząsa każdą komórką ciała.

Książka Karin Slaughter jest idealna w każdym szczególe. Jestem nią po prostu zachwycona. Wprowadziła mnie w istny stan osłupienia, dała mi tak potężnego kopniaka, że po prostu nie potrafiłam się pozbierać. „Moje śliczne” to książka niezwykle brutalna, która wiele razy wywołała we mnie wzburzenie, a nawet obrzydzenie, jednak emocje, które mi towarzyszyły podczas lektury, były po prostu niesamowite! Wbiła mnie w fotel, powaliła na podłogę i rozerwała moją duszę na milion kawałków. To niezwykle mocna i wstrząsająca książka, którą na pewno nie można zaliczyć do łatwych lektur, jednak jestem pewna że wielu z was, gdy już zacznie ją czytać, to przepadnie. „Moje śliczne” to istny majstersztyk! Prawdziwa bomba emocji, silna dawka adrenaliny i wrażeń, które działają jak tornado – wciągają w wir wydarzeń i nie dają o sobie zapomnieć.

„Pewnego dnia dziewiętnastoletnia Julia zniknęła bez śladu. Tragedia na zawsze naznaczyła jej najbliższych. Ojciec popełnił samobójstwo, a siostry, Claire i Lydia, zerwały ze sobą kontakt”

Prawdę mówiąc, rzadko czytam kryminały lub thrillery, zazwyczaj wolę książki, które są bardziej oparte na faktach. Jednak czasami, jak chyba każdy, potrzebuję lekkiej odskoczni, i właśnie wtedy chętniej sięgam po różne „przyjemniejsze” gatunki literackie. Tym razem skusiłam się na kryminał „Moje śliczne” autorstwa Karin Slaughter, i książka ta bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła…

Gdy tylko przeczytałam probook „Blondynka, niebieskie oczy” od razu wiedziałam, że muszę przeczytać cały kryminał Karin Slaughter. Ów probook to w rzeczywistości dość krótki tekst, ale za to świetnie zapowiada całą książkę „Moje śliczne”, która jest niesamowicie wciągającą kontynuacją.

Claire i Lydii, po zaginięciu ich najstarszej siostry, Julii, bardzo trudno było się pogodzić, z tym, że jej już „nie ma”. Jednak po paru latach udało im się częściowo pozbierać po tej trudnej sytuacji i założyć własne rodziny. Obie z sióstr mają za sobą różne doświadczenia: Claire miała bogatego męża, natomiast Lydia nie raz ledwo wiązała koniec z końcem, by zapewnić córce Dee jak najlepsze wykształcenie i by ta nie czuła się gorsza od swoich rówieśniczek.

Dodatkowo siostry przez wiele lat były ze sobą skłócone. Gdy Lydia próbowała powiedzieć rodzinie prawdę, czyli, że Paul – mąż Claire – próbował ją zgwałcić, nikt nie chciał jej wierzyć, wszyscy sądzili, że kłamie, dlatego rodzina zarwała z nią kontakt. Dramatyczne morderstwo męża Claire spowoduje jednak, że siostry znowu będą, jak dawniej, najlepszymi przyjaciółkami i wspólnie zajmą się rozwiązaniem sprawy, która być może ma coś wspólnego z zaginięciem ich siostry Julii.

„A jeśli to oskarżenie sprzed lat o próbę gwałtu było prawdziwe?”

Oprócz głównej fabuły w treść książki wplecione zostały fragmenty wspomnień ojca Julii. To właśnie jemu, z całej rodziny, najtrudniej było pozbierać się po zaginięciu córki. Jego wspomnienia, pisane w formie listów, skierowane są bezpośrednio do Julii, jakby miał cichą nadzieję, że ona kiedyś je przeczyta. Choć wszyscy członkowie rodziny starali się pozbierać po tej strasznej tragedii, to jednak ojciec nie potrafił zapomnieć o córce, i ta tęsknota oraz rozpacz doprowadziły go ostatecznie do popełnienia samobójstwa.

„Zaraz po tym, gdy zginęłaś, twoja matka stwierdziła, że lepiej nie wiedzieć, co dokładnie ci się przydarzyło. Wciąż się o to spieraliśmy, bo wtedy wyłącznie kłótnie trzymały nas razem. (…)

Twoja matka miała rację.

Szczegóły mnie wykańczały.”

Kryminał Karin Slaughter został napisany niesamowicie lekkim piórem. Czytając tę książkę, ani przez chwilę nie czułam się znudzona fabułą, ponieważ w rzeczywistości, wszystkie sceny są bardzo różnorodne, a wspólnie tworzą płynną całość. Także fani „mocniejszych momentów” na pewno się nie zawiodą – książce niejednokrotnie pojawiają się bardziej drastyczne sytuacje, które są świetnie opisane, co ostatnio rzadko zdarza się w kryminałach. Książka ta do samego końca trzyma czytelnika w napięciu, w niepewności; im bliżej jesteśmy końca tym bardziej nie możemy przestać czytać – więc wszystkie cechy dobrego kryminału jak najbardziej zostały spełnione.

Myślę, że nie jest przypadkowe to, że na okładce pojawiła się krótka opinia Lee Childa: „Oszałamiająca. Książka roku!”. Absolutnie zgadzam się z tym komentarzem. Gdy tylko przeczytałam pierwszy rozdział, pomyślałam dokładnie tak samo!

Muszę się przyznać, że zanim ostatecznie zdecydowałam się przeczytać kryminał „Moje śliczne” trochę bałam się, czy – jako, że rzadko czytam ten gatunek literacki – książka ta na pewno mi się spodoba. Ale, skoro probook był genialny, w przypadku całego kryminału nie mogło być inaczej. I rzeczywiście – całość była równie świetna, to było to, czego się spodziewałam!

„(…) niezależnie od tego, jak daleko się ucieka, zawsze kończy się na początku”.

Była sobie rodzina.

Szczęśliwa rodzina.

Mąż, żona i trzy ich śliczne córki.

Pewnego dnia jedna z dziewcząt, 19 letnia Julia zniknęła bez śladu. To zdarzenie naznaczyło wszystkich członków tej rodziny, choć każdego nieco inaczej. Nadzieja na jej odnalezienie Juli budziła się i gasła na zmianę, aż w końcu zamieniła się dziurę w sercu, a właściwie w sercach czterech osób. Matka odgrodziła się od wszystkich wysokim murem żalu. Ojciec nie mogąc ustalić, co się stało z jego śliczną córeczką – popełnił samobójstwo. Pozostałe siostry - Claire i Lydia, zaczęły na swój sposób radzić sobie z bólem, w rezultacie zerwały ze sobą kontakt na lata.

20 lat później Paul, mąż Claire, zostaje zamordowany. Milioner, architekt, wypływowy mężczyzna nieoczekiwanie pozostawia na skraju rozpaczy żonę dla której był całym światem. Przeglądając jego rzeczy, Claire odkrywa niepokojące nagrania, filmy których ktoś brutalnie gwałci i morduje młode dziewczyny. Jest w szoku, że jej mąż mógł w ogóle patrzeć na coś takiego.

Czy przystojny, zabawny, czatujący i cholernie inteligentny facet, dobry człowiek którego żoną była przez 18 lat mógł być psychopatą?

Claire postanawia skontaktować się z siostrą, bo to co znajduje w rzeczach męża okazuje się dotyczyć również jej. Kobiety rozpoczynają prywatne śledztwo. Grę w której stawką jest życie lub śmierć..

Kim był Paul?

Mężem, przyjacielem, kochankiem.. kłamcą, sadystą, gwałcicielem… mordercą?

Prawda jak okruchy szkła w sercu będzie bolała, piekła, paliła, rwała, szarpała, uwierała, szczypała, uciskała..

„Moje śliczne” to znakomity thriller. Trzyma w napięciu, budzi grozę, zaskakuje nieoczekiwanymi zwrotami akcji. Opowieść o zbrodni, która zakiełkowała na podatnym gruncie. O psychopatycznym umyśle, który owładnięty rządzą władzy nad innymi, potrafi posunąć się do czynów, których nie da się usprawiedliwić ani wybaczyć. O krzywdach jakie ludzie wyrządzają sobie nawzajem. Ale też o sile miłości, mocy więzów krwi i kobietach, które walczą do końca.

To mocna książka, raczej nie dla każdego, ale myślę, że znakomita większość fanów gatunku będzie na TAK. Ja z pewnością będę kontynuować swoją przygodę z twórczością Autorki.

Polecam