Misrule. Malice. Tom 2

JAK JA LUBIĘ RETELLINGI!

MISRULE to niesamowicie wciągająca historia, od której ciężko się oderwać. Kontynuacja losów Alyce i Aurory nie zawodzi i dostarcza nam całą masę zwrotów akcji. Niektóre z nich udało mi się przewidzieć, zaś niektóre były dla mnie niespodzianką. Ogromną zaletą tej powieści jest kreacja bohaterów. To nie jest historia o herosach - tu każdy jest po części czarnym charakterem. Każdy ma w sobie pierwiastek zła i dobra i tylko od niego zależy, który będzie dominował. Przez całą lekturę wściekałam się na Alyce i jej zachowanie, a jednocześnie tak wciągałam się w fabułę, że z zaintrygowaniem przewracałam strony. Alyce i Aurora zostają rozdzielone przez kolejną klątwę, a może to one są klątwą? Na świecie wiele się zmieniło i Alyce w końcu ma szansę by ona i podobni jej mogli zaznać spokoju i odpocząć od prześladowań. Ale czy o takim pokoju marzyła Aurora? Czy te dwie kobiety jeszcze połączy coś więcej?

WCIĄGAJĄCA, INTRYGUJĄCA, FASCYNUJĄCA - tymi trzema przymiotnikami określiłabym tę powieść. Dynamiczna akcja, w której ciągle się coś dzieje. Polityczne wstawki i nietypowe podejście do retellingu Śpiącej Królewny. Czytałam z ogromną przyjemnością i cieszę się, że drugi tom sprostał oczekiwaniom i dorównał pierwszemu.

STRUKTURA

Książka podzielona jest na części, a następnie numerowane rozdziały, w których pierwszoosobową narrację powierzono Alyce. Całą historię poznajemy jej oczami, więc możemy przynajmniej spróbować zrozumieć jej zachowanie. Styl pisania był prosty, a jednocześnie przyjemny w odbiorze. Cała powieść jest również utrzymana w niesamowitym, baśniowym klimacie, pełnym stworzeń, jakie znamy tylko z baśni, co było zachwycające. Czytałam z ogromną ciekawością dalszych losów bohaterów i nie odczułam żadnych zgrzytów.

PODSUMOWUJĄC

Misrule to finał dylogii, który utrzymuje wysoki poziom pierwszego tomu. Jeśli lubicie retellingi, zwłaszcza te z niebanalnym podejściem do tematu, to dylogia Malice powinna znaleźć się na Waszej liście do przeczytania. Mam nadzieję, że tak jak ja nie oderwiecie się aż do ostatniej strony! Polecam!

Amanda Says

„Misrule” to drugi tom dylogii Malice. Jest to retelling Śpiącej Królewny, który zmienia postrzeganie tej cudownej baśni i w moim wypadku już zawsze kojarzyć mi się będzie z porodówką, bo to właśnie z nią spędziłam całą noc w ramach porodowego relaksu.

Pierwszy tom dylogii bardzo mnie zaciekawił i pozostawił swego rodzaju niedosyt. Byłam bardzo ciekawa jak potoczy się historia Alyce oraz Aurory i czy ich uczucie będzie na tyle silne, aby dalej przetrwać.

Książkę czyta się bardzo dobrze i przede wszystkim szybko. W tej części możemy znaleźć jeszcze więcej tajemnic i mrocznego klimatu, a za sprawą znacznie lepszego pióra autorki możemy dosłownie przenieść się do magicznej krainy, w której tak wiele się dzieje. W porównaniu z poprzednią częścią tym razem otrzymujemy mniej zbędnych opisów, a świat przedstawiony został bardziej obrazowo. Oczywiściej dalej pociągnięty jest wątek LGBT+ i romansu, który wcale nie jest taki oczywisty. Akcja nabrała znacznie szybszego tempa i wbrew pozorom nie da się wszystkiego przewidzieć co zasługuje na ogromny plus, bo w pierwszej części był to jeden z elementów, który strasznie mnie irytował.

Co bardzo mi się podoba to przede wszystkim postacie. Autorka mocno skupiła się na ich przedstawieniu i co najważniejsze nie ograniczyła się wyłącznie postaci pierwszoplanowych. Bohaterowie występujący na drugim planie także mają coś do powiedzenia i przede wszystkim czuć, że są to postacie z krwi i kości. Możemy poznać ich uczucia oraz myśli. Łatwo poznać ich osobowości i wyrobić sobie o nich pewne zdanie.

Czy „Misrule” jest książką dla każdego fana Śpiącej Królewny? Zdecydowanie nie. Czy ją polecam? Jasne, że tak! Przede wszystkim polecam ją fanom nietuzinkowych historii i osobom, które są otwarte umysły na coś całkiem nowego.

Obudził się potwór, a wraz z nim upadł Briar. Teraz jest to miejsce przeklęte, zamieszkane przez stworzenia, o których mówiło się tylko w opowieściach. O księżniczce już się nie pamięta. Stała się tylko legendą, tak jak piękne Łaski i ta jedna, Mroczna.

Uwielbiam retellingi. To jest fakt, nie część recenzji. Kocham, kiedy historie, które tak dobrze znam z dzieciństwa są opowiadane na nowo, mroczniej, bardziej „dorośle”.

W przypadku Malyce, a teraz Misrule jest o tyle ciekawie, iż główną bohaterką nie jest nasza słodka śpiąca Aurora, a Zła Królowa. I ten zabieg jest naprawdę świetny - poznajemy historię kogoś, kto zawsze jawił nam się jako postać negatywna, w całkowicie innym świetle. Alyce, Mroczna Łaska, gardzona, wykorzystywana, zdradzona, teraz pełna mocy, głodna zemsty na tych, którzy krzywdzili ją przez całe życie, na Fae. Królowa dla Vill, demonów, goblinów i chochlików. Alyce, która nigdy nie chciała być zła, ale nie miała innego wyboru.

Bardzo podoba mi się ta niejednoznaczność. To, że nic w tej książce nie jest oczywiste, czarne albo białe. Nie możemy jednoznacznie stwierdzić, że tak Nimara (inaczej Alyce) jest zła, lub dobra. Nie możemy powiedzieć, że stworzenia na dworze naszej Zmiennokształtnej są złe lub całkowicie dobre. Nie możemy powiedzieć, że ludzie i Fae są dobrzy, lub źli. Nie ma prostych rozwiązań, jest tylko zwrócenie uwagi na niesprawiedliwość i łatwość w negatywnej ocenie innych, na wykorzystywanie osób, które uważamy za gorsze, brzydsze i mniej ciekawe, na to jak są one rozdarte między chęcią oddania wszystkim pięknym za nadobne, a potrzebą bycia dobrym i niesienia pomocy innym. Oprócz więc Alyce warto wspomnieć o Regan, Neve i całym mrocznym dworze pełnym naprawdę interesujących postaci, a nawet o Dereku, który sporo miesza.

Moje zarzuty? Rozwleczenie fabuły. Przez ponad pół książki praktycznie NIC się nie dzieje. Nie żartuję, Aurora śpi, Alyce po prostu chodzi z pokoju do pokoju. Później Aurora się budzi i zaczynają się podchody, które również trwają, rozciągają się i tak dalej i tak dalej. W pewnym momencie tak nie miałam ochoty na czytanie, że wpadłam w chwilowy zastój. Marudzę więc na tempo narracji i wprowadzenia akcji. Stąd ocena 6,5 (w naciągnięciu do 7)/10 ⭐️.

♣️♣️♣️♣️

A może prawdziwa miłość to tylko bajki?

,,Misrlue” to drugi tom dylogii ,,Malice Duology” autorstwa Heather Walter.

♣️Jest to nietypowy retelling bajki ,,Śpiąca Królewna”, który zaintrygował mnie bardzo już od pierwszej części.

♣️Przyznam jednak ze smutkiem, że miałam z początku problem z ogarnięciem akcji książki, gdyż nie za bardzo pamiętałam zakończenie poprzedniego tomu🫣. Jednak prosty styl, jakim została, napisana ta pozycja ułatwiał szybkie przystosowanie się do fabuły.

♣️"Misrule" to fantastyczna opowieść o miłości, zemście i magii, osadzona w świecie pełnym intryg, mrocznych tajemnic i niebezpiecznych miejsc.

♣️Heather Walter porusza tematykę miłości, lojalności i odwagi, stawiając bohaterki w trudnych sytuacjach.

♣️Związek między Aurorą a Alyce staje się coraz bardziej skomplikowany, a postać Alyce przechodzi znaczącą przemianę, którą zapoczątkowała klątwa rzucona na Aurorę.

♣️Cieszę się, że fabuła "Misrule" była równie nieprzewidywalna jak poprzedniego tomu, co sprawiło, że czytanie stało się jeszcze bardziej wciągające.

♣️Kontynuacja nie zawiodła moich oczekiwań, a cała dylogia okazała się intrygującą reinterpretacją starej baśni ukazującą relację między dwiema kobietami, a przy tym wzbudzająca zamieszanie całkowicie przemieniając bohaterów do tego stopnia, że nie wiadomo było, do końca kto jest dobry, a kto zły.

♣️Podsumowując Heather Walter stworzyła ciepłą, pełną magii opowieść, która jest przyjemna w odbiorze i pochłaniająca.

Zdecydowanie polecam "Misrule" wszystkim, którzy szukają unikalnej i intrygującej historii.

✔️Współpraca reklamowa z @youandyabooks 🖤

📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚

"Moc nie może sprawić, że staniesz się zła..."

📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚

"Misrule" autorstwa Heather Walter to druga i zarazem ostatnią część duologii. "Malice", czyli pierwsza część, bardzo mi się podobał, więc niecierpliwie czekałam na kontynuację, była strasznie ciekawa jak dalej potoczą się losy Alyce.

Mija sto lat od wydarzeń opisanych w "Malice". Nie ma już królestwa Briaru, teraz to Mroczny Dwór, gdzie wszystkie stworzenia mroku są mile widziane. Gobliny, chochliki, zmiennokształtni, Vile oraz demony teraz to ich dom. Wreszcie mają swoje miejsce, w którym mogą być bezpieczni i szczęśliwi. Ludzie i elfy nie są tu mile widziani. Alyce od lat stara się złamać klątwę Aurory. Czy jak księżniczka wreszcie się obudzi, będzie umiała odnaleźć się w zupełnie nowym świecie? Czy miłość na prawdę istnieje?

Zacznę od tego, że ta część o wiele bardziej podobała mi się od poprzedniej. Alyce jest zupełnie inna. Pewna siebie, swojej mocy, swoich uczuć i swojego dworu. Dla swoich poddanych jest wybawicielką. Kimś, kto sprawił, że wreszcie mają swoje miejsce na świecie, gdzie czują się bezpieczni i zrobią wszystko, by to zachować. Tutaj ci źli, wcale nie są tacy źli, a dobrzy, okazują się okrutni i fałszywi. Toczy się wojna między Mroczny Dworem, a Najwyższym Dworem Elfów. Jedni i drudzy, zrobią wszystko by wygrać, nie ważne są koszty. Ale czy to jest konieczne? Czy można było tego uniknąć? Czy da się znajść sposób na pokój?

Brawo dla autorki za świetnie wykreowany nieoczywisty świat, pełen uprzedzeń i dyskryminacji. Ci źli, którzy na prawdę często wcale tacy nie są. To ludzie i ich zachowanie pchają ich do złego i sprawiają, że tacy się stają. Za to elfy, wydawało by się, że powinni być dobrzy, a tak na prawdę są chciwi i mściwi. Nic nie jest oczywiste. Alyce też jest skomplikowana. Chcę jak najlepiej dla swojego dwory, ale przy okazji okłamuje ich z egoistycznych pobudek, boi się, że jej nie zrozumieją i nie zaakceptują. Pragnie Aurory, jej miłości, ale nie kosztem zbudowanego świata, czy można mieć wszystko. Czy ich miłość zdoła przejść próbę czasu??? W końcu to sto lat, w których dużo się wydarzyło.

Jeżeli jesteście ciekawi jak potoczyły się ich losy, to zapraszam do lektury. Ja zostałam pochłonięta przez tą historię, mimo, że czasami zachowanie bohaterów działało mi na nerwy. Ale i tak jest bardzo zadowolona z lektury. Cieszę, że dałam się jej skusić. Polecam, bo warto poznać ich historię. Wreszcie mamy bohaterów, którzy nie są doskonali, a wręcz daleko im do tego i to jest urok tej książki. Polecam❤️❤️❤️❤️

Pewnie nie raz zdarzyło się wam, że pierwszy tom danej książki, nie przypadł wam do gustu. Co wtedy robicie, gdy jest wydany kolejny tom, sięgacie po niego, czy raczej sobie odpuszczacie lekturę, bojąc się, że po raz kolejny wam się nie spodoba? Można mnie nazwać masochistką, jednak ja zawsze sięgam po kolejne tomy, najczęściej mam nadzieję, że będzie lepiej, jednak praktycznie zawsze chcę wiedzieć, jak się kończy dana historia. Nie cierpię porzucać historii i nie znać ich zakończenia, męczyłoby mnie to.

Pierwszy tom dylogii Malice, czytałam już jakiś czas temu i jeśli dobrze pamiętam, nie porwała mnie ta historia. Przyznaję, była inna, nie oczywista, jednak nie miałam jakichś głębszych uczuć do niej. Nie poczułam więzi z bohaterami tej książki, lecz spodobało mi się, że główna bohaterka nie jest czysta jak łza. Wiedziona chęcią poznania zakończenia tej historii, ponieważ pierwszy tom zakończył się dramatyczne, sięgnęłam po “Misrule” Heather Walter. Praktycznie od pierwszych stron historia spodobała mi się bardziej, niż pierwszy tom. Nie wiem czym, jest to spowodowane, chyba moją miłością do bohaterów z pogranicza tych złych, a mamy takich bohaterów naprawdę sporo w tym tomie.

Ciężko będzie mi przedstawić wam pokrótce fabułę tego tomu, bez spoilerów, więc osoby, które nie czytały pierwszego tomu, mogą ominąć ten fragment.

Alyce dokonała swojej zemsty, królestwo Briaru legło całkowicie w gruzach, jednak nie ma dla niej szczęśliwego zakończenia, a zwycięstwo nad jej oprawcami ma gorzki posmak, ponieważ jej ukochana śpi snem wieczystym. Aurora została przeklęta, z chwilą, w której się obudzi ze snu, nie pozna swojej ukochanej i poczuje odrazę i nienawiść do niej tak jak inni. Z pomocą innej Vili

Alyce buduje swój mroczny dwór, dając dom i schronienie innym przedstawicielkom jej gatunku oraz goblinom i chochlikom, które były upokarzane i dręczone na innych dworach. Mijają lata, a Aurora nadal nie wybudziła się ze śpiączki, Alyce zmieniła imię na Nimora i sieje postrach na innych dworach. Czy Aurora w końcu się obudzi, a Alyce otrzyma swoje szczęśliwe zakończenie?

Spotkaliście się z książką, w której głównym bohaterem jest postać zła, wyrachowana, mordująca, która jest czarnym charakterem? Spotkałam się z kilkoma takimi tytułami i za każdym razem bardzo mi się tak zabieg podobał. Zawsze bardziej współczułam złym charakterom, oczywiście, jeśli ich zło zrodziło się ze złego traktowania. Właśnie z taką genezą czarnych charakterów najczęściej się spotykam. Poniżani, gardzeni i wyszydzani w końcu dochodzą do swoich granic i odpłacają się pięknym za nadobne. Właśnie w “Misrule” znajdziecie się na Mrocznym Dworze, gdzie królują postacie, które są złamane i stały się złe i wiecie co, kibicowałam im do samego końca.

Autorka w końcu pokazała, na co ją stać, pełna paleta emocji, która przewinęła się przez książkę, doprowadziła mnie od stanu rozluźnienia i rozbawienia, do głośnego pociągania nosem, przez pełne oburzenia prychnięcia i wiwaty zachęcające do działania. Uwielbiam takie książki i jestem pewna, że przy kolejnym spotkaniu z nimi, moje odczucia wobec pierwszego tomu będą dużo lepsze, ponieważ w końcu rozumiem wszystko i zauważyłam potencjał tej historii.

Nie jest to książka jakich wiele na rynku czytelniczym, nie opowiada o płytkim romansie, nie opiera się tylko na miłości bohaterów, ale daje do myślenia. Ta książka opowiada o przemianie, nie takiej zwykłej, dobra w zło, czy zła w dobro, mówi o byciu tak bardzo złamanym, że nie widziało się innej ścieżki w swoim życiu. Mówi również o tym, że ścieżka, którą podążymy, nie jest nam z góry zapisana, sami ją wybieramy i powinniśmy się pogodzić z konsekwencjami swoich wyborów.

Jednym słowem, polecam wam tę dylogię. Ja bawiłam się przy niej wyśmienicie, co prawda bardziej przy drugim tomie niż przy pierwszym, ale i tak odczucia mam bardzo pozytywne. Dziękuję bardzo za książkę do recenzji wydawnictwu You And Ya.

Mija już 100 lat okrutnej wojny pomiędzy jasnością i mrokiem, co wcale nie znaczy, że dobro walczy ze złem. Tutaj nie znajdziecie prostych odpowiedzi i jednoznacznych postaci. Jednak kiedy strony napędza sama żądza zemsty, czy konflikt kiedykolwiek się zakończy? Czy znajdzie się ktoś, kto będzie w stanie znaleźć wyjście z tej dramatycznej sytuacji? Księżniczko Auroro, chyba już czas, by się obudzić...

Bohaterowie stworzeni przez Heather Walter, to według mnie najmocniejszy atut całej dylogii. Nie sposób nie porównywać bajkowych disneyowskich Aurory i Maleficent z ich nowymi wersjami na kartach powieści. Czy właśnie to pomyślałaby Czarownica? Czy właśnie tak zachowywałaby się Królewna? Tak, za każdym razem odpowiedź brzmi tak. Zachwycałam się, jak dobrze udało się autorce dostosować te postacie do wykreowanego przez siebie świata. Alyce jest pełna goryczy, kompleksów, brakuje jej pewności i ufności, za to Aurora z każdej trudnej sytuacji umie wybrnąć w szlachetny sposób (a przynajmniej do tego dąży).

Bohaterowie drugoplanowi byli równie wspaniali. Kibicowałam Regan, od początku przeczuwałam, o co chodziło w jej wątku, chociaż zdawałam sobie też sprawę, jak to się najprawdopodobniej zakończy. Chochliki były miłą humorystyczną odskocznią, a o Chaosie można sobie pomarzyć, bo kto by nie chciał mieć go za przyjaciela?

Królestwo zmieniło się nie do poznania, wciąż jest piękne, ale w zupełnie inny sposób. Opisywane plenery wyglądają jak wyjątkowo udany sen Tima Burtona, więc wszyscy czytelnicy, którzy stoją po "ciemnej stronie mocy" będą zachwyceni takimi widokami.

Nie jest jednak tak idealnie, jak mogłoby być. Trochę męczyło mnie ciągłe miotanie się głównych bohaterek. Kłótnia, sojusz, kłótnia, sojusz... Myślę, że gdyby część nieporozumień pałacowych i wybryków chochlików wymienić na jakieś większe wydarzenia, więcej akcji, to cała książka byłaby bardziej emocjonująca i ciekawsza.

Podobało mi się zakończenie i morał płynący z powieści, jest szczególnie ważny dla nastoletnich czytelniczek. Polecam miłośnikom fantastyki, w szczególności retellingów.

Misrule to książka fantastyczna opierająca się na historii śpiącej królewny z małym wyjątkiem, nasza “zła królowa” czyli Alyce zakochała się w śpiącej królewnie Aurorze i dosłownie kocham ten motyw. Jak normalnie nie przepadam za fantastyką tak ta dylogia skradła moje serce w szczególności ta część. Szczerze byłam nastawiona na to, że Aurora po przebudzeniu nie będzie zła na Alyce czy Nimarę. Ale może lepiej, że się tak nie stało dzięki temu książka ma swój klimat. Ciągłe tajemnice, rozkręcająca się akcja i pięknie przedstawiony Mroczny Dwór to jak piękny krajobraz dla oczu czytelnika. Romans pomiędzy Alyce a Aurorą, ciągłe kłótnie i jednocześnie pragnienie… A ten wątek złotej księżniczki topiącej serce najsilniejszej Vili piękne! Książka jest tak wciągająca, że naprawdę jest się w stanie przeczytać ją w jedną noc i będzie wam mało a to koniec tej pięknej dylogii… Więc z całego, calutkiego serduszka wam ją polecam i radę zakupić jak najszybciej!