Miraż

Lilianna to młoda, 20 letnia kobieta, która pracuje i dorabia jako kobieta do towarzystwa. Pieniądze są jej bardzo potrzebne, żeby pomóc wyjść ojcu z więzienia i utrzymać matkę. Kiedy na jej drodze staje nowy klient, Wiktor Chmiel, dla którego ma udawać narzeczoną jej życie wywraca się do góry nogami. Szczególnie, że Lilka współpracuje z policją, aby zdobyć informacje na jednego z przestępców, a okazuje się, że Wiktor też nie jest święty. Co się stanie kiedy do kobiety dotrze, że to nie jest już tylko zlecenie?

Książka jest bardzo ciekawa. Znajdziemy tutaj mnóstwo intryg, kłamstw i manipulacji. To co wydaje się proste i łatwe takie nie jest. Czy rzeczywistość otaczająca kobietę jest prawdziwa? A może otaczający ją świat jest tylko iluzją?

Wiktor to 38 letni mężczyzna- zagadka. Z jednej strony władczy, oschły i furczący, z drugiej pogubiony człowiek. Momentami dało się odczuć, jakoby bawił się Lilką i wykorzystywał jej naiwność i młody wiek. Strasznie ciężko było mi go rozgryźć. Z jednej strony był bardzo denerwujący, ale z drugiej, zwłaszcza kiedy usilnie próbował sprawić, aby Lilka zauważyła swoją wartość, był czarującym mężczyzną.

Lilka za to z jednej strony imponowała mi swoją odwagą, za to z drugiej wkurzała naiwnością. Do tego wszystkiego ma bardzo niskie poczucie własnej wartości i na siłę chce uszczęśliwić innych, a nie myśli o sobie. No wkurzała mnie czasem. Szczególnie przy końcu. Uparła się i koniec.

Historia ta na pewno nie jest słodkim romansem, ale znajdziemy tutaj pikantniejsze sceny. Między bohaterami jest silne przyciąganie i mocno iskrzy. Akcja toczy się wartko, dzięki czemu książkę czyta się bardzo szybko. @lenambielska ma bardzo przyjemny styl pisania, dzięki czemu wszystko jest tutaj dopracowane.

Jedynie to zakończenie... No właśnie.

Co do zakończenia to czuję niedosyt i lekki zawód. Niby mamy wszystko wyjaśnione, a gdzieś jednak rodzi się nadzieja na ciąg dalszy. 😉

Recenzja patronacka (czytelniczka_z_promienistej)

Czy ja już wspominałam, że za każdym razem gdy czytam kolejną książkę Leny, ona mnie czymś zaskakuje? Tak, na pewno o tym wspominałam.

Tym razem jest tak samo. "Miraż" zaskoczył mnie i to nie jeden raz.

"Mam dwa­dzie­ścia lat, zero per­spek­tyw na życie i... po­li­cję na gło­wie, a także ojca w wię­zie­niu i matkę, która lada mo­ment po­pad­nie w de­pre­sję.

Nor­mal­nie żyć, nie umie­rać."

Lilianna Krajewska stara się wyciągnąć ojca z aresztu, dlatego też podejmuje współprace z policją, starając się zebrać dowody na jednego z przestępców działających na Śląsku. Kiedy nieoczekiwanie ma udawać narzeczoną Wiktora Chmiela, znajomego gangstera na którego zbiera informacje, wydawać by się mogło, że wszystko układa się po jej myśli. Tylko czy aby na pewno?

Z kolei dlaczego Wiktor chciał aby to właśnie Lilianna odegrała rolę jego narzeczonej? Co to ma na celu?

Miraż- inaczej, ułuda, pozory czegoś, iluzja. Dlaczego od tego zaczynam? Ponieważ historia Lilki i Wiktora poniekąd takim mirażem jest.

Czytając tą książkę czytelnikom może z pozoru wydawać się, że wszystko wiedzą. Nic bardziej mylnego. W tej historii nic nie jest jednoznaczne. Intrygi, manipulacje, kłamstwa, ukryte motywy, skutecznie potrafią zrobić bałagan w głowie, co jak sądzę było celem naszej autorki 😉

Lena doskonale wodzi czytelnika za nos po to aby w odpowiednim momencie zaskoczyć.

Fabuła została tak skonstruowana, aby czytelnik nie mógł odkryć wszystkich kart na stracie, ale aby jako obserwator mógł krok po kroku zagłębiać się w fabułę i aby próbował składać poszczególne elementy w całość.

"Wiktor wydaje się... Nazwanie go tylko interesującym byłoby ogromnym niedopowiedzeniem. Ma w sobie coś takiego, co budzi respekt, ale jednocześnie uruchamia wewnętrzny bunt.

To się nie skończy dobrze. Wiem to już teraz."

Na wstępie możecie przeczytać, że w książce użyte zostało pojęcie daddy issues, czyli syndrom tatusia. I chociaż głównie z tym problemem zmagają się kobiety, w tym przypadku Lilka, która dla ojca jest zdeterminowana posunąć się do wszystkiego, to Wiktor również jest doskonałym przykładem osoby z tym syndromem.

Ich działania podszyte są tym syndromem, wynikają z tego co nimi kieruję, mają swoje motywy, a sposób postępowania niekoniecznie może Wam się podobać.

Dla osiągnięcia celu są w stanie posunąć się do wszystkiego. Lilka ma w sobie zakorzenione silne poczucie obowiązku, aby naprawiać błędy innych, jakby były jej własnymi, do tego usilnie stara się wszystkich zadowolić, pragnie uwagi i akceptacji. Natomiast Wiktor jest typem który idzie po trupach do celu, a sztukę manipulacji ma dopracowaną do perfekcji.

Oboje są skomplikowani, nie należy ich wybielać, a już zwłaszcza Wiktora, bo kawał z niego drania i lepiej mieć tego świadomość, niż patrzeć na niego przez różowe okulary.

Pod względem psychologicznym, Wiktor to jeden z najlepiej wykreowanych bohaterów przez Lene. Wzbudza skrajne emocje, a jego skomplikowana osobowość powoduje jeszcze większą chęć poznania go dogłębnie.

"Znisz­czę ją – to je­dy­ne, co przy­cho­dzi mi na myśl (...) Już teraz mam tego świa­do­mość, ale to wcale nie ozna­cza, że za­mie­rzam się wy­cofać. Nie za­mie­rzam. Nie od­czu­wam też wy­rzu­tów su­mie­nia, mimo że po­wi­nie­nem. Gdy­bym miał su­mie­nie, właśnie teraz by się ode­zwa­ło. A tak? Nic, pust­ka."

"Miraż" zdecydowanie należy do tych nietuzinkowych powieści, nie jest tak jednoznaczna jak mogłoby się wydawać, zaskakuje swoją oryginalnością, a brak schematyczności nadaje jej tylko charakteru. Idealna książka z nieidealnymi bohaterami.

Nie spodziewajcie się tu pięknego love story, a już na pewno nie romantyzujcie relacji Lilki i Wiktora, bo ich relacja nie jest jak z bajki, nie ma solidnych fundamentów, a wręcz ma drugie dno. Jakie jest to drugie dno? Jak zakończy się ta historia? Czy bohaterowie dostrzegą coś więcej poza swoim jasno wytyczonym celem? Czy są wstanie się zmienić? Tego musicie się sami dowiedzieć.

Ja tylko powiem, że warto zagłębić się w tą powieść, w ich relacje, poczuć te wszystkie skrajne emocje i napięcie bo nieraz Was one zaskoczą.

Polecam ❤️🚩

Po przeczytaniu tej książki mam wrażenie, że nie jestem w stanie opanować emocji, które we mnie powstały. Czytając MIRAŻ czułam praktycznie wszystko po kolei, począwszy od zaciekawienia, przez strach, ból, roztkliwienie, smutek i zrozumienie. Nie jest to pozycja pozostawiająca po sobie negatywne wrażenie, zdecydowanie nie. MIRAŻ to literacka petarda wypełniona uczuciami i trudnymi decyzjami, od których ciężko robi się na sercu, aby później móc się uśmiechać.

Nie wiem jak Lena M. Bielska to robi, ale szczerze przyznaję z ręką na sercu, że pomimo, iż czytałam wiele jej książek, to żadna mnie nie zawiodła, nawet w najmniejszym stopniu. Ta cudowna kobieta ma tak ogromny talent do tworzenia wybitnie dobrych historii, że aż momentami brak mi słów, żeby dobrze to opisać. MIRAŻ jeszcze wyżej podnosi poprzeczkę i zawiera w sobie wszystko to, co kocham w takich romansach.

Mamy tu dużą rożnicę wieku, bowiem Wiktor ma 38 lat, a Lilka 20. I to jest wątek, który mnie przyciąga jak ćmę do światła. Uwielbiam to, że on był o tyle starszy, bardziej doświadczony, że dawał jej poczucie bezpieczeństwa i dbał o nią.

Ale MIRAŻ to nie tylko age gap, to także polskie realia, czyli przedstawienie akcji w świecie i miejscach, które znam. To daje mi takie poczucie realności w tej książce, dzięki któremu wczuwam się w całość dwa razy bardziej.

Bohaterowie stworzeni przez autorkę są szalenie dopracowani, ale nie oznacza to, że są w pełni godni naśladowania. Mają swoje za uszami, a zwłaszcza Wiktor. Ten mężczyzna to chodzące czerwone flagi "red flags", przed którymi normalnie wolałabym uciekać. Ale czytając o tym, nie mogę się oderwać. Wiktor Chmiel to człowiek pewny siebie, gotowy poświęcić wiele, żeby osiągnąć to na czym mu zależy. To mężczyzna bezkompromisowy, któremu jednak zależy na dobru matki i nie tylko jej, o czym będziecie mogli przeczytać.

Wiktor zachowuje się często w sposób godny potępienia, ale ma w sobie to coś, co sprawia, że bardzo go lubię.

Lilianna z kolei przedstawia portret kobiety niepewnej, która przez całe swoje życie nie miała w nikim oparcia i musiała sama dbać nie tylko o siebie, ale i o wymagających bliskich, którzy zrzucali na nią odpowiedzialność. Lilka ma wiele problemów i bardzo niską samoocenę. Dawno nie poznałam bohaterki, która byłaby tak niepewna siebie, swoich zachowań i wypowiedzi. Ta młoda kobieta potrzebuje kogoś, kto pokaże jej jaka jest wartościowa i jak wiele znaczy.

Są w tej książce momenty, które mocno mnie rozczuliły i zasmuciły. Dzięki bardzo dopracowanej treści opływającej wręcz w uczucia mogłam wczuć się w tą historię tak bardzo jakbym stała obok tej dwójki. Ale MIRAŻ to nie tylko smutna opowieść. To romans, przy którym momentami wszystko rozgrzewało się do czerwoności, a rumieniec nie schodził z policzków. Ta książka łączy w sobie bardzo wiele i choć pokazuje zachowania, których nie należy podzielać, gloryfikować, to jest naprawdę szalenie dobra i polecam ją z całego mojego czytelniczego serca. Nie zawiedziecie się!