Milczące dziewczyny

Jak daleko byłabyś w stanie posunąć się w życiu, w którym dawno temu zostałaś skrzywdzona? Jak głęboko ta krzywda musi by zakorzeniona, że decydujesz się na ostateczność?

Milczące dziewczyny do takich osób właśnie należą. Stały się kiedyś marionetkami w rękach swojego oprawcy, a dziś przyszedł czas na rozliczenie się z przeszłością.

Sonia Rosa po raz kolejny udowodniła, że opowiedzianą przez siebie historią potrafi wodzić czytelnika za nos, bawić się jego odczuciami, emocjami i ciekawością. Rozbudza wyobraźnię, kreując brudny i mroczny świat, w który ma się ochotę zanurzyć, a nawet przenieść, by wraz z bohaterami walczyć o sprawiedliwość.

Sylwetki i psychologiczne portrety bohaterów nakreśliła w sposób niezwykle obrazowy, przejrzysty, dając jednocześnie przyzwolenie na ich ocenę według postępowania i zasług.

Długo skrywane tajemnice, poczucie wstydu i obezwładniającego strachu, upokorzenie, ale też w pewnym stopniu obawa przed byciem osądzonym, wszystko to sprawia, że główne bohaterki przez wiele lat milczą. Pogrążają się w niepisanej zmowie milczenia, ale przede wszystkim we własnej rozpaczy, zagubieniu i samotności.

Czy potrafią jeszcze zawalczyć o siebie, o swoje dalsze życie, które do tej pory było jedynie bytowaniem? Czy przezwyciężą własne lęki i upór po to, by stanąć oko w oko z przeszłością i potworem, który ma twarz ojca jednej z nich?

Autorka podarowała mi kilka dobrze spędzonych godzin, świetnie nakreśloną fabułę, z pomysłem i doskonałym wykonaniem. Przedstawiła mroczny świat, w którym obok uczuć są zimne, wyrachowane umysły, gotowe na wszystko, ale w ostatecznej rozgrywce i tak zwycięża... no właśnie, dobro? Czy raczej mniejsze zło?

Bardzo doceniam wybór tematyki książki i dziękuję Autorce za pochylenie się nad tym trudnym wątkiem.

Po nim i po ostatnim dziennikarskim śledztwie, które zaserwowała mi Eileen Ormsby w reportażu "Darknet", utwierdziłam się w przekonaniu, że to nie świat serwuje nam całe zło, tylko całym złem tego świata jest bestia, zwana potocznie człowiekiem.

Przeczytajcie obie te książki, choć każda z nich zostawia trwały ślad, zarówno w sercu, jak i w głowie.

Za "Milczące dziewczyny", z pełną odpowiedzialnością, zostawiam 10/10

Jak wiele jest w stanie znieść jedna osoba? Czy traumy dadzą się uciszszyć? A może wypłyną niczym lawa i okażą się nie do zatrzymania?

Renata, Justyna i Agnieszka- trzy młode kobiety, które niegdyś chodziły do jednej podstawówki, choć nigdy nie były blisko a ich codzienność nie mogła różnic się bardziej- jednak , wbrew pozorom łączy tajemnica, która scala bardziej niż krew , bardziej niż przyjaźń.

Podczas , gdy dwie pierwsze dziewczyny padły ofiarami pedofila- Edmunda Molendy, zamożnego właściciela hotelu, który ma swój typ dziewczynki- wybiera te biedniejsze pochodzące z rozbitych rodzin, które mógł bezkarnie zastraszać.

Teraz w niewielkim podolsztyńskim miasteczku dochodzi do zaginięcia młodej turystki z Lublina.

Czy to kolejna ofiara zwyrodnialca?

A może zaatakował ktoś inny?

Wieść o zaginięciu dziewczyny trafia również do naszych bohaterek.

Staje się również impulsem do działania i do ułożenia sobie życia na nowo.

Justyna stroni od ludzi , szczególnie zaś od mężczyzn kojarzących się wyłącznie z potworem odbierającym dziecięcą niewinność.

Agnieszka prawdę o człowieku kochanym bezwarunkowo odkryła w wieku piętnastu lat, kiedy ten chwalił się swoimi zdobyczami przed kolegami.

Od tej pory pilnowała ojca znacznie wnikliwiej a gdy mężczyzna po latach upatrzył sobie kolejny cel wiedziała, że nie może milczeć.

Renata z kolei wychowuje trzynastoletnią Maję i jest w związku z przemocowym partnerem-Mariuszem.

Jak daleko posunie się matka pragnąca jedynie bezpieczeństwa dziecka?

Czy skrywana przez lata prawda ujrzy światło dzienne? A może do głosu dojdzie zemsta?

Czy kobietom uda się pokonać demony przeszłości i odnaleźć szczęście?

To była trudną a jednocześnie bardzo wciągająca historia. Jej brutalność i głębia poruszają najczulsze instynkty. Autorka podjęła bardzo trudny i bolesny temat ukazując trudności z jakimi mierzą się osoby doświadczające przemocy seksualnej, a także wpływu takich przeżyć na psychikę dorosłych już kobiet.

Od tej opowieści nie sposób się oderwać- od początku aż do zaskakakującego , a nawet szokującego końca.

Serdecznie polecam 🖤💚

Tematyka książki jest trudna i brutalna, bo dotyczy wykorzystywania w najgorszy sposób nastoletnich dziewczynek przez dorosłego mężczyznę, który najczęściej miał władzę nad ich matkami pracującymi w jego hotelu, a tym samym trzymał w szachu ich jedyne źródło dochodu. Dlatego dziewczynki pozostawały bierne. I tak stały się milczącymi dziewczynami. Ale wszystko ma swój kres i tu zaczyna się cała historia. Jak takie doświadczenia wpływają na późniejsze życie mamy okazję przekonać się na przykładzie trzech wykorzystanych kobiet oraz poznajemy perspektywę córki sprawcy. Niezrozumienie, wstyd, trauma, chęć zemsty czy złość to tylko część wachlarza emocji i uczuć, z jakimi spotkałam się w tej historii. Książka dostarcza nam również sporej dawki kryminału, począwszy od zaginięcia letniczki po bardziej brutalne zbrodnie. To jedna z tych lektur, które wciągają i trzymają w napięciu do samego końca. Całość to kawał dobrej lektury z pewnymi niespodziewanymi zwrotami akcji, które mnie zaskoczyły.

To nie moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, dlatego gdy tylko usłyszałam o jej najnowszej książce, nie mogłam się doczekać, by po nią sięgnąć. Poprzednia powieść dostarczyła mi wielu emocji i była jedną z tych historii, które na długo zapadają w pamięć. Spodziewałam się więc podobnych wrażeń – mocnej fabuły, trzymającego w napięciu stylu i zakończenia, które wbije mnie w fotel. Niestety, tym razem moje oczekiwania nie zostały do końca spełnione.

Sam pomysł na fabułę był naprawdę obiecujący. Historia opowiada o kobietach, które po latach odnajdują w sobie siłę, by zemścić się na swoim oprawcy – mężczyźnie, który wykorzystywał je, gdy miały zaledwie 13 lat. Już sam ten temat wzbudza ogromne emocje, a brutalne obrazy z przeszłości bohaterek zapowiadały książkę pełną napięcia i psychologicznej głębi. Liczyłam na wstrząsającą opowieść, która zmusi mnie do refleksji i dostarczy mi silnych wrażeń.

Początek powieści rzeczywiście wydawał się bardzo obiecujący – mroczny klimat, silne emocje i tajemnica budowana krok po kroku. Niestety, im dalej zagłębiałam się w lekturę, tym większe miałam poczucie, że coś tutaj nie gra. Przede wszystkim zabrakło mi napięcia, które powinno być kluczowym elementem thrillera.

Największym rozczarowaniem było dla mnie zakończenie. Liczyłam na coś mocnego, zaskakującego, co sprawi, że będę analizować całą historię jeszcze długo po jej przeczytaniu. Niestety, rozwiązanie intrygi wydało mi się dość spłycone i mało satysfakcjonujące. Końcowe rozdziały dawały nadzieję na spektakularny finał, ale niestety szybko okazało się, że zamiast efektownego zakończenia dostajemy rozwiązanie, które nie wywołało we mnie większych emocji.

Oczywiście zdaję sobie sprawę, że odbiór książki to bardzo subiektywna kwestia. Czytając opinie innych czytelników, widzę, że wiele osób było nią zachwyconych, więc być może moje oczekiwania były po prostu zbyt wysokie. Jako miłośniczka thrillerów przyzwyczaiłam się do historii, które trzymają w napięciu do ostatniej strony i zostawiają czytelnika w szoku. W tym przypadku niestety tego nie dostałam.

Podsumowując – książka nie jest zła, ale nie spełniła moich oczekiwań. Jeśli ktoś dopiero zaczyna przygodę z thrillerami, może odebrać ją inaczej i dostrzec w niej coś, czego ja nie zauważyłam. Mnie zabrakło w niej napięcia, psychologicznej głębi i mocnego finału, który pozostawiłby mnie z szeroko otwartymi oczami. Niemniej jednak jestem ciekawa, jak Wy ją odbierzecie – dajcie koniecznie znać!

„Milczące dziewczyny” autorstwa Soni Rosy to mroczny, poruszający thriller psychologiczny, który nie boi się dotykać trudnych, bolesnych tematów. Autorka kreśli opowieść pełną emocji, traumy i zemsty, przedstawiając historię kobiet, które po latach milczenia decydują się na odważny krok – powiedzenie prawdy i wymierzenie sprawiedliwości na własnych warunkach.

Fabuła skupia się na trzech bohaterkach: Justynie i Renacie – kobietach, które w dzieciństwie padły ofiarą miejscowego hotelarza Edmunda Molendy, oraz Agnieszce – jego córce, która przez lata musiała żyć ze świadomością, kim jest jej ojciec. Kiedy w mazurskim miasteczku dochodzi do zaginięcia młodej dziewczyny, stare rany się otwierają, a kobiety postanawiają działać.

Największą siłą tej powieści jest psychologiczne pogłębienie postaci. Sonia Rosa z wyczuciem oddaje emocjonalne zniszczenie ofiar przemocy seksualnej, ich poczucie winy, gniew, strach, ale też determinację, by nie pozwolić oprawcy na kolejne zbrodnie. Szczególnie interesującą postacią jest Agnieszka – córka potwora, która staje przed trudnym wyborem: czy jest w stanie zabić własnego ojca, by powstrzymać jego dalsze działania?

Autorka buduje napięcie powoli, ale konsekwentnie, a historia wciąga od pierwszych stron. Rosa umiejętnie operuje surowym, ale jednocześnie emocjonalnym językiem, sprawiając, że czytelnik odczuwa ciężar tragedii bohaterów niemal na własnej skórze.

„Milczące dziewczyny” to książka brutalna, prawdziwa i bolesna, ale przede wszystkim ważna. To nie tylko thriller o zemście, ale też historia o sile kobiet, które mimo traumy decydują się odzyskać swoje życie. Polecam tę powieść wszystkim, którzy cenią literaturę poruszającą trudne tematy, a jednocześnie nie boją się emocjonalnych i moralnych dylematów.