Mieszkanie na ostatnim piętrze

Witam Was bardzo serdecznie moi drodzy książkomaniacy. Nowy rok szkolny zbliża się wielkimi krokami a na karku czuć już pierwsze powiewy jesieni. Mam nadzieję, że będzie długa ciepła i złota, żeby jeszcze złapać kilka chwil i poczytać na świeżym powietrzu.

Jakiś czas temu miałam okazję przeczytać książkę autorki PUSTAĆ, która zostawiła po sobie chęć poznania kolejnych jej książek.

I oto dziś przychodzę do Was z książką,która z początku nie zapowiadała się jakoś spektakularnie.

Więzy rodzinne i wspólne wspieranie się w trudnych chwilach są bardzo ważne. W przeciwnym razie długo skrywane sekrety i niedopowiedzenia osłabiają relacje, ktore z biegiem czasu zupełnie znikają. Stajemy sie dla siebie obcymi osobami i w razie śmierci któregoś z nas na naprawę nie ma już szans. Pozostaje ból po stracie najbliższej osoby i utracie cząstki samego siebie.

O tym właśnie jest ta książka, która przyznam szczerze, że momentami mnie nudziła ale tylko na początku. Potem jak już się powoli wdrażałem, to nie mogłam się zatrzymać, galaxy ba złamanie karku po to żeby poznać zakończenie, którego się kompletnie nie spodziewałam. Założyłam sobie zupełnie inny koniec tej historii, jakież było moje zdziwienie, że nic co sobie wyobraziłam nie pokryło się zupełnie z tym zakończeniem jakie zafundowała nam autorka.

„Nie wiem, co bardziej mnie zniszczyło — to, co zrobiłam, czy to, że nikt nie chciał ze mną o tym porozmawiać.”

„Chcąc powstrzymać podchodzący mi do gardła szloch, zacisnęłam mocniej szczęki i przełknęłam ślinę. Skupiłam wzrok na stojącym w kącie, rachitycznym kwiatku w doniczce. Cienkie, pożółkłe liście smętnie zwisały, jakby roślina już dawno przestała wierzyć w odmianę swojego nędznego losu.”

Po nagłej śmierci młodszej siostry Karolina Szmidt wraca z Londynu by uporządkować mieszkanie Moniki położone na warszawskiej Pradze.

Jeszcze nie ma pojęcia jak bardzo to zadanie zmieni jej życie i jakie światło rzuci na najbliższe dziewczynie osoby.

Co naprawdę wydarzyło się w życiu Moniki i kto zna odpowiedzi na dręczące kobietę pytania? Jakie motywy pchnęły jednego z mieszkańców budynku do szantażu?

Wkrótce wszyscy staną się podejrzani , Karola stanie w obliczu nieustannego zagrożenia.

Kluczową rolę odegrają również- Tamara , samotna mama małej Zosi, Filip, ekscentryczny pisarz , świetny obserwator, choć nigdy nie ingerował w cudze sprawy oraz Pani Helena starsza pani z objawami demencji, która pozornie mówi o rzeczach nie związanych z tragedią, a jednak coś wie.

Szybko okazuje się, że zmarła była postrzegana w bardzo rozbieżny sposób- w zależności od rozmówcy.

Zmarła była zaś osobą niezwykle tajemniczą- utrzymywała wiele relacji w tajemnicy , zdradzała również,że pozostawała w konflikcie z rodziną.

Co takiego zrobiła, że zapłaciła najwyższą cenę?

Tego musicie się dowiedzieć.

Moja przygoda z autorką trwa już jakiś czas , ale zdecydowanie" Mieszkanie" jest moją ulubioną powieścią spod jej pióra.

Duszna atmosfera , niemal klaustrofobiczna. I miejsce, gdzie każdy zdaje się coś ukrywać..

Kamienica ma niemal osobowość: gęsta od spojrzeń, niedopowiedzeń, osądów.

Miałam dosłownie ciarki. Ciekawym i bardzo udanym zabiegiem są retrospekcje z życia Moni oraz co najważniejsze- zakończenie naprawdę było nieoczywiste i czekałam na rozwiązanie zagadki.

„Mieszkanie na ostatnim piętrze to cichy, gęsty thriller, który nie potrzebuje fajerwerków, by poruszyć czytelnika... powieść mroczna, klimatyczna i wzbudzająca ogromne emocje .

Książce „Mieszkanie na ostatnim piętrze” Agaty Zamarskiej najbliżej do thrillera psychologicznego utrzymanego w klimacie noir. Dobrana do tytułu okładka przyciąga wzrok, zaciekawia i intryguje zachęcając do sięgnięcia po powieść.

Fabuła zbudowana jest wokół tajemniczej, tragicznej śmierci młodej dziewczyny zamieszkałej na ostatnim piętrze starej kamienicy. Karolina Umianowska po pogrzebie siostry uświadamia sobie, że nie będzie już miała okazji szczerze z nią porozmawiać. 29-latka spadła z balkonu swojego mieszkania. Czas sprzątania jej mieszkania Karolina postanawia wykorzystać na to, by dowiedzieć się więcej o siostrze od mieszkańców kamienicy. Wiedza, którą stopniowo zdobywa sprawia, że zaczyna mieć wątpliwości czy śmierć Moniki rzeczywiście była wypadkiem.

Pisarka porusza w swojej powieści wiele tematów. Zastanawia się, co wpłynęło na brak więzi między siostrami i w jaki sposób wynikało to z ich sytuacji rodzinnej. Co sprawiło, że obie odkładały szczerą rozmowę o tym, co się wydarzyło w ich życiu. Rozważa, jak samotność wpływa na nadmierną ufność wobec innych. Do czego są w stanie posunąć się ludzie w celu zdobycia tego na czym im zależy, ochrony swojej rodziny czy chronienia swojego wizerunku. Jak łatwo wyciągnąć fałszywe wnioski bazując na swoich przypuszczeniach i błędnych przesłankach. W opisywanych wątkach przewija się także zazdrość, żal, potrzeba bliskości, ale też chciwość i łatwowierność.

Fabuła jest moim zdaniem bardzo ciekawa, a sposób poprowadzenia akcji intrygujący. Bohaterowie wiarygodni, zaskakujący i pełni tajemnic. Narracja pierwszoosobowa powoduje, że pisarka nie tylko lepiej pokazuje przeżycia, myśli i emocje głównej bohaterki, ale przez nią łatwiej manipuluje emocjami czytelnika.

Po lekturze mam dwie refleksje. Pierwsza związana jest z tym, że odkładanie spraw na później jest błędem, bo tego „później” może nam zwyczajnie zabraknąć. A druga odnosi się do dwulicowości ludzi w relacjach, szczerość i dyskrecja są niestety rzadkie i dlatego trzeba uważać komu powierza się swoje sekrety.

Agata Zamarska wciągnęła mnie w poplątany świat emocji i tajemnic, gdzie nikt nie jest taki jakim się wydaje na pierwszy rzut oka. Pokazała jak płynne są granice ludzkiej moralności. Zaczynająca się dość niewinnie historia stopniowo przeradza się w nieodkładany i niesamowicie wciągający thriller, którego zakończenie było, przynajmniej dla mnie, totalnie zaskakujące. Wejdźcie do kamienicy na warszawskiej Pradze i przekonajcie się jakie tajemnice skrywają jej mieszkańcy. Myślę, że nie będziecie żałować.

Karolina dowiaduje się o śmi3rci siostry. Wraca z Londynu do rodzinnej miejscowości, by zająć się sprzedażą odziedziczonego mieszkania. Poznaje mieszkańców kamienicy, a im dłużej przebywa w tym miejscu, tym mocniej jest przekonana, że śmi3rć siostry nie była wypadkiem...

Wydarzenia śledzimy przede wszystkim z perspektywy Karoliny. Razem z Moniką mieszkała w tym mieszkaniu w dzieciństwie. Siostry już wiele lat temu niemal całkowicie straciły ze sobą kontakt. Bardzo ciekawiło mnie, z jakiego powodu.

Gdy Karolina przebywa w kamienicy, poznaje bliżej sąsiadów, a zwłaszcza samotną matkę z dzieckiem oraz autora horrorów. Sąsiedzi są wobec niej otwarci, może nawet za bardzo. Dlaczego? Chciałam jak najszybciej dowiedzieć się prawdy. Pomagają w tym retrospekcje z ostatnich tygodni życia Moniki. Wtedy możemy się przekonać, jak łatwo inni zatajają prawdę i ukryte motywy. Autorka kilka razy mnie zaskoczyła. Byłam pewna, że znam już dokładny scenariusz wydarzeń z tej tragicznej nocy... Myliłam się. Wiele elementów układanki jest tutaj kluczowych, a złożycie je poznając wszystkie rozdziały 𝘔𝘪𝘦𝘴𝘻𝘬𝘢𝘯𝘪𝘢 𝘯𝘢 𝘰𝘴𝘵𝘢𝘵𝘯𝘪𝘮 𝘱𝘪ę𝘵𝘳𝘻𝘦.

Podobało mi się lekkie i zarazem bardzo obrazowe prowadzenie fabuły przez autorkę. Można było się wczuć w relacje między sąsiadami i ich codzienność - to wszystko wydawało się bardzo prawdziwe. Przedstawiony jesienny i niepokojący klimat oraz dobór postaci był genialny. Bardzo nastrojowe było też wplecenie wątków z książkami oraz piciem kawy (pójście do kawiarni, kawa jako pretekst do rozmowy lub zwykłe podziękowanie). Tylko niektóre przemyślenia głównej bohaterki nie były dla mnie aż tak angażujące, ale nie przeszkadzało mi to w czytaniu.

Ten thriller psychologiczny nie trzyma w ciągłym napięciu, ale cała historia ma w sobie pewien mrok i niepokój. W końcu to nie postacie z horrorów, a najczęściej ludzie stają się naszym największym koszmarem.

Z pewnością będę miała na oku kolejne książki autorki 📚

Ciągle odkładamy coś w życiu na później. Prozaiczne zrobienie porządków w szafie, bardziej istotne badanie okresowe, czy telefon do bliskiej osoby. I potem często żałujemy, wyrzucamy sobie gdy na pewne rzeczy jest już za późno. Na zadbanie o własne zdrowie, na słowo kocham, na pogodzenie się z bliską osobą.

Przekonuje się o tym Karolina, która rozstała się z siostrą przed laty w gniewie i czas, choć przyniósł refleksję i chęć poprawy wzajemnych stosunków, to dał też złudne poczucie, że jeszcze mają go przed sobą tak wiele. Obie były przecież młode, całe życie stało przed nimi otworem. Przewrotność i nieprzewidywalność losu odebrały Karolinie okazję, by porozmawiać z siostrą, wyjaśnić dawne niesnaski już na zawsze.

Karolina wraca do Warszawy, by zmierzyć się ze śmiercią Moniki. Czy to rzeczywiście był wypadek? Samob0jstwo? A może coś znacznie bardziej mrocznego? Te podejrzenia nie rodzą się w jej głowie od razu, ale chęć poznania siostry z ostatnich lat zbliża ją do sąsiadów, a rozmowy z nimi - to co zdradzają, i to, co zatajają - budzą w niej coraz większy niepokój i chęć odkrycia prawdy.

W dusznym klimacie starej warszawskiej kamienicy przenika się przeszłość z teraźniejszością odsłaniając przed czytelnikiem historie obu sióstr- tę rodzinną, i tę w otoczeniu sąsiadów, z których każdy skrywa więcej niż chce przyznać. Pod pozorami przyjaznych relacji buzują emocje zrodzone z zazdrości, ambicji, pazerności, a im bardziej Karolina „wchodzi w buty” siostry, tym silniej pochłaniają i ją. Z czasem sąsiedzka uprzejmość okazuje się iluzją, a wspólna klatka schodowa sceną dla najbardziej dramatycznych wyborów.

I to właśnie bohaterowie budzą największe emocje. I nawet nie tyle Karolina, która przypomina trochę ćmę lecącą do płomienia świecy, ile jej sąsiedzi. Młoda, samotna matka wychowująca kilkuletnią córkę, przystojny pisarz, który zyskuje w ostatnim czasie spory rozgłos, starsza kobieta wykazująca pierwsze objawy demencji i jej wiecznie zapracowany syn biznesmen. Jaki był charakter ich relacji z Moniką? I jaki jest z Karoliną?

Autorka po raz kolejny pokazała, że umie po mistrzowsku zagrać nie tylko bohaterami, ludzkimi, często niebudzącymi sympatii, niejednoznacznymi w swoich wyborach, ale i miejscem - starym, dusznym, skrywającym „w swoich popękanych murach brudne tajemnice mieszkańców”. W mrocznej atmosferze lęk narasta stopniowo, wręcz leniwie z każdym odkrywanym za zamkniętymi drzwiami fragmentem mozaiki, skomplikowanej, pełnej niepasujących do siebie elementów. I nawet gdy już wydaje nam się, że dostrzegamy pełen obraz, jedna źle zinterpretowana scena burzy go totalnie.

Spędziłam z książką kilka ekscytujących godzin i nie odłożyłam jej, dopóki nie poznałam zakończenia. Każdy kolejny rozdział aż wołał, by przeczytać jeszcze tylko ten jeden, i jeszcze jeden… I przyznam się Wam, że nie udało mi się odgadnąć prawdy aż do samego końca, za co Autorce należą się brawa. Ciekawa jestem czy Wam się to uda.