Miasto szkła. Dary Anioła. Tom 3

Poprzednie części serii ,,Dary anioła", czyli ,,Miasto kości" i ,,Miasto popiołów" przypadły mi bardzo do gustu. Czytając zakończenie drugiej części byłam tak podekscytowana i ciekawa dalszych losów, że nie mogłam się powstrzymać przed przeczytaniem części kolejnej. Tak też bardzo pozytywnie nastawiona do tej książki zaczęłam ją czytać.

Pierwszą rzeczą, która mnie zaskoczyło to była akcja. W tej części jest naprawdę szybka. Dzieje się wiele rzeczy. Gdzie nie odwróciłam wzrok na następną stronę tam pojawiało się coś nowego i interesującego. Bardzo się ucieszyłam także z powodu, że mogłam w końcu poznać Idris. O tym miejscu było wspomniane w poprzednich tomach, więc cieszę się, że w końcu bohaterowie go odwiedzili. To właśnie dzięki niemu dzieją się wszystkie najciekawsze wydarzenia z książki.

Jak dla mnie ,,Miasto szkła" było trochę lepsze od poprzednich części. Tamte były naprawdę bardzo dobre, a ta plasuje się na miejscu książek prześwietnych. Spędzony przy niej czas była niesamowity. Niestety szybko się skończył, gdyż w książkę się tak wciągnęłam, że niezależnie ile czasu bym ją czytała to i tak byłoby dla mnie za mało. Teraz mam tylko ochotę poznać kolejne części, by poznać następne losy Nocnych Łowców. Polecam!

Kolejna świetna część Darów Anioła opowiadająca o przygodach Nocnych Łowców. Pani Clare po raz kolejny stworzyła coś cudownego. Potrafi sprawić, że czytelnik zatapia się w lekturze i nie ma ochoty się od niej oderwać.W tym tomie mogliśmy się dowiedzieć kilka przerażających fragmentów z przeszłości Clary. Pojawia się także nowa postać, czyli tajemniczy Sebastian. Clary ma wrażenie, że skądś go zna. Simon pokaże nam, na, co go stać i udowodni, że jest odważny i lojalny. Czytając tę książkę towarzyszyło mi wiele emocji. Akcja przebiegała szybko, więc nie było ani jednego nudnego momentu. Po prostu przenosiłam się do świata Nefilim i przeżywałam wszystko razem z bohaterami. Aż żal mi było się z nimi rozstawać czekając na kolejną część. Coraz bardziej polubiłam Magnusa i Aleca jako parę, którzy byli dość śmiesznym połączeniem. Kibicowałam również Clary i Jace'owi.Seria ta podbiła nie tylko moje serce, ale wiele innych. Wiem to ze swojego doświadczenia, ponieważ poleciłam tę książkę mojej koleżance, która po jej przeczytaniu była nią oczarowana. Powieść ta zainteresuje praktycznie każdego czytelnika.

Zaczyna się wojna, czyli zwieńczenie historii zapoczątkowanej przez przypadkowe natrafienie na niezwykłe istoty... Wojna, która trwać będzie krótki czas, ale więzi, które dzięki niej zostaną zawarte nie runą niczym mury Jerycha, a wręcz przeciwnie, tryumfalnie wzniosą się ku górze, niczym ręka dowódcy wyznaczająca oddziałom sygnał do ataku.

Losy naszych bohaterów nabierają tempa. Tajemnice powoli się rozwiązują, więzi zacieśniają, a czary i runy nabierają złotego, anielskiego połysku. Wydarzenia niemal galopują między jedną akcją, a drugą. Postaci nabierają barw wyrazistych, dumnie krocząc ku pisanej dla nich historii. Krew, która krzepnie na ranach, blizny i nabrzmiałe od sińców ślady, dumnie zdobią ciała naszych bohaterów.

Zalśnią Sale Anioła, rzucać blask będą Demoniczne Wieże, a opisy krajobrazów i posiadłości Nocnych Łowców zapierać będą dech w piersi.

Intrygi, zdrady, miłostki i rozterki. Nie zabraknie wrażeń, drżących rąk i stłumionych krzyków, czy szalonego bicia serca to z przerażenia, to z miłości.

Tom III, który miał być zwieńczeniem historii, najbardziej przemówił do mej rozbudowanej i nienasyconej wyobraźni. Na szczęście, to jeszcze nie koniec przygód naszych bohaterów. Z lekkim zniecierpliwieniem zabieram się za część kolejną i mam nadzieję, że będzie równie "smaczna" jak jej poprzedniczki.

"Pośród chaosu wojny Nocni Łowcy muszą zdecydować się na walkę u boku wampirów, wilkołaków i innych Podziemnych… albo przeciwko nim. Tymczasem Jace i Clary też muszą podjąć ważne decyzje. Czy mogą pozwolić sobie na zakazaną miłość?"

Niezwykle skąpy opis z tylu okładki. Gdyby był to pierwszy tom, taki opis wypadłby strasznie blado, ale na szczęście to już trzecia część tej wspaniałej serii, która podoba mi się coraz bardziej. W trzecim tomie w końcu poznajemy niezwykłą krainę, za którą tak bardzo tęsknią wszyscy Nocni Łowcy. Przez magiczną bramę przenosimy się do Idrisu i poznajemy jedyne miasto jakie się tam znajduje - Alicante. Wyrusza tam cała rodzina Lightwoodów, a przypadkowo trafia tam również wampir Simon, wilkołak Luke oraz Clary. Każdy oczywiście na własną rękę i w innym interesie. Clary pragnie odnaleźć czarownika Ragnora Fella, który ponoć może pomóc jej w uratowaniu matki.

Przyznam, że miło był przenieść się z Nowego Jorku do Alicante, miasta gdzie nie ma typowego zgiełku i gdzie nawet nie jeżdżą samochody. Historia bohaterów sprawnie toczy się dalej, wprowadzając nowe postacie takie jak Aline Penhallow i jej kuzyn, tajemniczy Sebastian Verlac. Po "przyjeździe" do Alicante, Clary zatrzymuje się u Amatis, siostry Luke'a, o której istnieniu dotychczas nawet nie miała pojęcia.

Clary odkrywa nowe zaskakujące dane o sobie i swoim życiu. Pakuje się w różne tarapaty. Jest przy tym troszkę denerwująca, ponieważ naraża życie innych, ale da się to przeżyć. Choć kilka razy byłam na nią naprawdę zła. Jace jak to Jace - uroczy na swój własny sposób, którego nie da się opisać. Jednak w tej części przechodzi niewielką przemianę, lekko pokornieje. Za to Simon "chodzący za dnia" jest coraz fajniejszą postacią, byłam nim zachwycona i mam nadzieję, że nadal będę. Nie wiadomo kiedy stał się mistrzem ciętej riposty. Mimo wszystko to Magnus Bane - Wielki Czarownik Brooklynu nadal pozostaje moją ulubioną postacią.

Akcja toczy się błyskawicznie. Wątków jest naprawdę sporo. Miłość, radość, przyjaźń, łzy, intrygi, kłamstwa, tajemnice, śmierć, nieoczekiwane zwroty akcji, seks, a nawet wątek homoseksualny (i to pomiędzy osobnikami odmiennych ras) - to wszystko znajdziecie w Mieście Szkła. Mnogość niesamowitych magicznych istot, aż przytłacza. Jest to jednak bardzo ciekawy, kolorowy, żywiołowy tłok. Dialogi pomiędzy bohaterami, niezmiennie, w tym tomie również wywołały uśmiech na mojej twarzy, czasem był to nawet głośny "rechot". Braku poczucia humoru nie mogę absolutnie autorce zarzucić. Wzajemnie docinki bohaterów bezsprzecznie dodają tej serii "smaczku".

Jeśli chodzi o zakończenie to mogłoby się wydawać, że jest to już KONIEC przygód Nocnych Łowców. Wiele wątków zostaje wyjaśnionych i zamkniętych, historia kończy się happy endem - zupełnie inaczej niż w poprzednich częściach. Dlatego bardzo ciekawi mnie kolejny tom. Co wymyśliła autorka? Jak skomplikuje życie naszym bohaterom?

Seria trzyma poziom, przeczytałam z wielką przyjemnością i polecam wszystkim fanom. Sama będę oczywiście kontynuowała czytanie kolejnych tytułów, które od dawna zalegają na półce. Mam też coraz większą ochotę na trylogię "Diabelskie Maszyny" Pani Clare.

Mama Clary nadal przybywa w magicznej śpiączce. Może jej tylko pomóc Ragnor Fell. Jednak żeby go znaleźć, dziewczyna musi udać się do Idrisu. Razem z Lightwoodami ma przekroczyć Bramę, by po raz pierwszy w rzeczywistości zobaczyć to sławetne miasto. Lecz wiele nieoczekiwanych i strasznych rzeczy sprawia, że dziewczyna nie przekracza Bramy wraz z przyjaciółmi. Co teraz ma zrobić? Jak uratować matkę? I czy jej niesamowite zdolności mają z tym coś wspólnego?

Z serią Dary Anioła spotkałam się już jakiś czas temu. Moja przyjaciółka polecała mi tę serię. Nie byłam do niej przekonana, tym bardziej że wcześniej obejrzałam film i niestety miałam krzywy wizerunek na świat Nocnych Łowców. Jednak po jakimś czasie dałam się przekonać do przeczytania pierwszej części. Wtedy moje zdanie diametralnie się zmieniło. Książka bardzo mi się spodobała. Teraz po długiej przerwie postanowiłam przeczytać "ostatnią" część pierwotnej trylogii. Nie wiem, dlaczego tak długo zwlekałam z tym.

Według mnie najważniejszą zaletą książki jest świat wykreowany przez autorkę. Jest ON oparty na naszej rzeczywistości, lecz istnieje na własnych zasadach, które nie są wcale takie łatwe i tolerancyjne, jakby mogło się wydawać. Świat Idrisu i ten znany Nocnym Łowcom jest bardzo nietypowy, mimo że podobny do naszego. To właśnie najbardziej poruszyło mnie w książce. Odkąd pamiętam lubiłam te inne światy, które mogłyby istnieć w świecie nam znanym. Wystarczyłoby tylko dokładnie się przyjrzeć i wtedy wszystko zmieniłoby się. Takie miałam odczucie, czytając tę książkę. Jakbym w każdej chwili mogła przenieść się do świata Nocnych Łowców, wampirów, wilkołaków i innych magicznych istot.

Kolejnym plusem są dobrze wykreowani bohaterowie. Są oni bardzo ludzcy. Mimo czasami występującej idealizacji, są oni realni. Przeżywają dokładnie to co my, gdybyśmy byli na ich miejscu. Nie dzielą się wyraźnie na dobrych i złych. Każdy ma trochę tego i tego. Ostatecznie sam dokonuje wyboru, kim będzie. Tutaj zwracam szczególnie uwagę na Valentine'a, który z założenia jest tym złym. I nie ma wątpliwości, że tak jest, ale pod maską opanowania i pewności siebie często zauważałam ludzkie odbicie. Miałam wrażenie, że można mu pomóc. Kolejną postacią, która zwróciła moją uwagę, jak pewnie się domyślacie, jest Jace. Od pierwszej części autorka wykreowała jego postać na wyjątkowo barwną i emocjonalną. Możemy obserwować, jak bardzo się zmienia pod wpływem różnych emocji i przy tym jak bardzo jest stały w swoich uczuciach i postanowieniach. Jest paradoksalną osobą. Tak dobrze wykreowanych postaci jest wiele. Tak naprawdę prawie każdy bohater kryje w sobie ludzką naturę, która skrywa tajemnice. Powieść jest napisana w taki sposób, że można obserwować prawie każdego bohatera i to przez różne pryzmaty. Czasami ktoś o nim opowiada, innym razem ON sam otwiera przed nami serce. To jest fantastyczne zagranie Clare.

W poprzednich częściach bardzo ważnym wątkiem był wątek romantyczny. Tutaj nadal możemy go odnaleźć, jednak gdzieś już tam powoli umyka nam. Uważam, że jego ilość była idealnie dopasowana do całej fabuły. Doskonale komponowała się z nią, dając satysfakcję. Lecz muszę przyznać, że w "Mieście Szkła" zawiodłam się na głównej bohaterce. Zawsze ją lubiłam, a teraz odrzucała mnie. Jak dla mnie zaczęła być irytująca i czasami bezmyślna. Sytuacja pozwala na to, jednak ja nie mogłam się przekonać do jej nowego wizerunku. Czegoś mi w niej brakowało, co na pewno miała w poprzednich częściach. Może trochę się czepiam, ale... no właśnie ale.

Jeśli miałabym oceniać te trzy części jako trylogię, to na pewno ją polecam. Jednak jak wiemy części jest już sześć. Jestem niezwykle ciekawa następnych, ponieważ "Miasto Szkła" jest świetnym zakończeniem tej historii. Nie mam pojęcia, co autorka wymyśliła dalej. Słyszałam trochę spojlerów, jednakże nie umiałam ich połączyć w całość. Na szczęście. Nie mam wątpliwości, że przeczytam kolejną część. Choć muszę przyznać, że już nie wiem, która to jakie miasto. Tym czasem polecam każdemu, kto czytał "Miasto Szkła" i "Miasto Popiołów", kolejną część.