Melodia niepokornego serca

Idealne czytadło dla tego, kto chce poczytać o uczuciach, kobietach, pasjach, ale nie chce napuszonych fraz i sztuczności. To książka, która poruszy, czasem wzruszy, ale nie pozostawi obojętnym.

Marynia ma talent muzyczny. To zmieni jej życie, a jest wiek XIX i dla kobiety nic nie jest proste. Powinna wyjść za mąż, ale wtedy musiałaby porzucić swoje marzenia o karierze, o tym, by jej życie płynęło z rytm muzyki. Chce niezależności i chce życia pełną piersią, a nie uwięzienia w konwenansach. Obok dzieją się ważne wydarzenia historyczne.

Małgorzata Niemtur napisała powieść o jednej z najsłynniejszych polskich pianistek – Marii Szymanowskiej. Kobiecie odważnej, bardzo ambitnej, której udało się na przekór wszystkim uczynić z muzyki swój zawód i oczarować swoją grą słuchaczy w całej Europie. Jej salon był miejscem spotkań i wymiany poglądów, a także dzieł najwspanialszych ludzi tamtych czasów. Gościli w nim: Mickiewicz, Mozart, Goethe, Niemcewicz… Kiedy weźmie się pod uwagę, że była córką piwowara i w jakich latach żyła, dopiero zdajemy sobie sprawę, jak wielki sukces osiągnęła.

Fascynujący świat muzyki i to mnie oczarowało niemal od pierwszych stron, a potem zainteresowała mnie postać samej bohaterki. Autorce udało się stworzyć kobietę z krwi i kości, a nie papierową lalkę, która walczy, ale tak naprawdę nie można jej polubić, utożsamić się z nią. Mnie z Marysią trudno było się rozstać. Po lekturze tej powieści od razu zaczęłam szukać materiałów o Marii Szymanowskiej, żeby jeszcze doczytać, poznać więcej szczegółów, sprawdzić, co było prawdą, a co dopisała wyobraźnia autorki o tej niesamowitej kobiecie, która nie tylko była wirtuozką, ale też potrafiła przekazać tę swoją miłość do muzyki innym.

Świetna, spokojna lektura, która pozwala czytelnikowi na wniknięcie do świata bohaterki, na poczucie jej emocji. Daje odrobinę wytchnienia od pędu współczesności i zachęca (mnie zdecydowanie zachęciła) do sięgnięcia po poprzednie i kolejne książki Małgorzaty Niemtur.

Jaka kobieta Cię inspiruje?

🎼Moim przykładem jest Maria Szymanowska….

Kobieta wyjątkowa, utkana z dźwięków fortepianu, odwagi i niezłomności. Silna i niezależna. Artystka, której serce biło w rytm muzyki, a dusza wciąż szukała w niej ukojenia. To właśnie fortepian stał się jej towarzyszem, schronieniem i wewnętrzną siłą, która pozwalała jej walczyć z przeciwnościami losu i całego świata, nawet wtedy, gdy życie stawało się ciężarem. W świecie, który nie był łaskawy dla kobiet, szczególnie tych z pasją, talentem i ambicją Maria nie ugięła się. W XIX wieku bycie muzykiem, matką, kompozytorką, kobietą rozwiedzioną, a jednocześnie niezależną, było czymś niemal nie do pomyślenia. Na dodatek jak poradzić sobie ze stratą dziecka… A jednak ona potrafiła przekuć trudności w moc. Nie zrezygnowała z marzeń, a wręcz przeciwnie, zamieniła je w dźwięki, które do dziś poruszają serca i do dziś młodzi adepci sztuki poznają tajniki muzyki i fortepianu dzięki kompozycjom Marii Szymanowskiej.

🎼Ta książka ukazuje nie tylko jej życie, pełne bólu, straty i wyzwań, ale przede wszystkim jej niezwykłą siłę. Maria nie była kobietą, której łatwo można było narzucać swoje słowa. Ona zawsze chciała żyć w zgodzie ze sobą. Ona również miała coś do powiedzenia, chciał, aby każdy usłyszał: ”Jestem. I zasługuję. Jestem. I potrafię. Jestem i też mogę, też chcę grać!”

Nie była jedynie odtwórczynią, była również kompozytorką, kobietą, która nie bała się kroczyć pod prąd. Jej postać, wyrazista i silna, niczym melodia pełna kontrastów, prowadzi czytelnika przez karty tej książki z niezwykłą intensywnością.

Ta książka jest nie tylko zbeletryzowaną biografią, to hołd dla kobiecej siły, pasji i niezłomności. Jeśli szukasz inspiracji, chcesz poznać postać, z której warto czerpać, to historia Marii Szymanowskiej, kobiety, która nigdy nie pozwoliła, by melodia jej serca ucichła, jest właśnie dla Ciebie ❤️

Miasta, sale i publiczność się zmieniają, ale rząd czarnych i białych klawiszy za każdym razem wygląda tak samo. Jest jak dom, do którego wraca i w którym potrafi poruszać się po omacku."

„Muzyka nie pyta, muzyka czuje. Ona wie, co w duszy gra.”

„W dźwiękach muzyki odnajduję to, czego nie potrafię wyrazić słowami.”

„Muzyka to nie tylko pasja. To sposób, w jaki oddycham.”

„Sercem muzyka, duszą artysta, a pasją – dźwięk.”

„Muzyka nigdy nie powinna być pracą. Powinna być twoimi nadziejami, marzeniami i wszystkim, w co wierzysz.”**

— Jared Leto

Zanurzam się w dźwiękach, nuty są opowieścią a ja zapominam o wszystkim co mnie uwiera i nie pozwala oddychać.

Siedmioletnia Marynia Wołowska córka przedsiębiorczego warszawskiego piwowara podobnie jak siostry wychowywana była w przekonaniu, że nauka jest ważną częścią codzienności. Ma pięcioro rodzeństwa, a najbardziej na świecie kocha mamę , tatę , guwernantkę Madame Renard oraz siostrę Julkę z którą łączy ją wyjątkowa więź.

W przeciwieństwie jednak do niej Marianna , która w przyszłości znana będzie jako Maria Szymanowska przejawiała ogromną muzyczną wrażliwość i naturalny talent.

Wbrew temu co może się nasuwać jako pierwsze rodzice dziewczynki postanawiają wspierać córkę w jej pasji i służą wsparciem w jej rozwijaniu , choć-oczywiście- sami również czerpią korzyści z faktu , że ich latorośl się wyróżnia.

To dzięki zdolnościom Marysi w domu gościły znane persony jak Goethe czy Mickiewicz , a ona sama wzbudzała zachwyt w mężczyznach i zazdrość w kobietach.

Była bowiem nie tylko uzdolniona lecz również urodziwa.

A że kobieta miała duszę buntowniczki wymykała się wszelkim schematom nie dając się zamknąć w ramach wyznaczanych przez XIX- wieczne konwenanse ograniczające jej możliwości i spełnianie marzeń.

Artystkę poznajemy już w czasach dzieciństwa dzięki czemu możemy śledzić proces jej dojrzewania i obserwować jakimi torami biegły jej kariera I życie prywatne.

Do tej pory zdążyłam już poznać pióro Pani Małgosi i stwierdzić, że bardzo je lubię. Snute przez nią opowieści są subtelne, pełne empatii , choć nie brakuje im również dramaturgii .

Teraz stworzyła fabularną biografię wirtuozki wyprzedzającej czasy w których przyszło jej żyć.

Autorka w sposób niezwykle delikatny wypełniła luki w życiorysie pianistki ukazując wybory jakich dokonała Marysia.

Jest więc miejsce na muzykę , miłość i dzieci.

Mimo ,że cała powieść liczy około pięciuset stron mam wrażenie, że przepłynęłam przez jej treść sycąc się spokojnym, kojącym rytmrm zdań i nietuzinkową fabułą.

Polecam ❤️💙

Lubicie powieści, które są inspirowane prawdziwymi, historycznymi wydarzeniami i postaciami? Jeśli tak, to mam coś dla Was. W swojej najnowszej książce pt. "Melodia niepokornego serca" Małgorzata Niemtur przemyca nie tylko wzmianki i smaczki z minionego czasu, ale także przybliża nam postać pianistki Marii Szymanowskiej.

Warto przypomnieć, że Maria Szymanowska (1789-1831) to była pierwsza w Europie zawodowa pianistka i kompozytorka. To właśnie jej postaci poświęciła swoją książkę ta Autorka. Uwielbiam czytać książki osadzone w XIX wieku. A że Szymanowska żyła w tych latach, tym bardziej mogłam poznać jej losy wplecione w fabułę. Już od najmłodszych lat Marynia miała zadatki na pianistkę. Jej talent do muzykowania zauważyła jej guwernantka, pani Renard,która nota bene była mocno związana z rodziną Wołowskich. Rodzice Marysi zaczęli mocno wspierać córkę, kupując jej pierwszy fortepian oraz organizując lekcje gry na instrumencie. Jej talent był podziwiany [Adres usunięty] przez Goethego, Mickiewicz nazwał ją "królową tonów." Jej występy były podziwiane od Warszawy do Petersburga, Moskwy, aż po Londyn, Paryż i inne. Choć żyła krótko, bo tylko 42 lata, zostawiła po sobie piękną spuściznę.

"Melodia niepokornego serca" to powieść urzekająca delikatnością, wytwornością i ogromną pasją. Ponieważ akcja książki toczy się na tle historycznych zawieruch XIX wieku, które miotają Europą, a czasy są niepewne, to dla Marynii nie lada wyzwanie. Skutki tych wydarzeń znajdują odzwierciedlenie w myślach i postępowaniu niektórych bohaterów tej powieści. Realne postacie nadają jej pewnej autentyczności, choć fabuła jest także wytworem wyobraźni Autorki.

"Melodia niepokornego serca" przenosi czytelnika do świata muzyki klasycznej, gdzie kobiety nie mogły odgrywać ważnej roli. Jednak Maria Szymanowska postanowiła to zmienić, mimo lęku i spróbować swoich sił w walce o spełnianie marzeń.

"-Tak bardzo się boję...

-Wszyscy się boimy. Każdy z nas-mówi z naciskiem madame Renard. - Wiesz jednak, jaka jest różnica pomiędzy tymi, którzy coś osiągają, a tymi, którzy całe życie tkwią w miejscu? Ci pierwsi są w stanie zapłacić cenę strachu za to, na czym naprawdę im zależy. "

Ta książka nie dotyczy tylko muzyki, rozwijania talentu w tym kierunku oraz pasji z nią związanych.Choć Maria posiadała ogromny zmysł muzyczny, kształciła się, to nie zawsze było to w dobrym tonie, by kobieta grała na jakimkolwiek instrumencie. Zazwyczaj był to właśnie fortepian. Dlatego tak pokochała granie i robiła to wspaniale.

Dzięki Autorce możemy choć odrobinę poznać niezwykły talent Marii Szymanowkiej-jej życie, działalność i twórczość. Choć akcja tej powieści nie pędzi do przodu na złamanie karku, to jest tak przedstawiona, że nie można się przy niej nudzić. To historia, która chwyta za serce i nie pozwala o sobie zapomnieć. Chce się jej więcej i więcej.... To tak jak z muzyką... Czytajcie ❣️