Mechaniczna księżniczka. Diabelskie maszyny. Tom 3

Bardzo długo zwlekałam z przeczytaniem Mechanicznej księżniczki. Powód? Powód jest banalnie prosty… Bałam się… Bałam się pożegnania z ukochanymi bohaterami i tego, że jednak mogę się w jakimś stopniu zawieść, co zepsuje całe moje uwielbienie dla tej trylogii Cassandry Clare. Najlepiej mój stan ducha pokazuje poniższy cytat (znajdziecie, go na 68 stronie):

„Znasz to uczucie, kiedy czytasz książkę i wiesz, że to będzie tragedia, czujesz, że nadciąga ciemność i zimno, widzisz, że sieć zaciska się wokół postaci, które żyją na jej stronicach. Ale jesteś przywiązany do tej historii, jakbyś był wleczony za powozem, nie możesz się go puścić ani zmienić kierunku.”

Cisza przed burzą. Tak Nocni łowcy odczuwają brak jakichkolwiek wieści o poczynaniach Mortmaina. Nikt nie wierzy, aby chciał ON zaprzestać realizacji swojego planu i prób zdobycia Tessy. To ona jest ostatecznym elementem tego, aby wszystko się powiodło. Niestety tylko mieszkańcy londyńskiego instytutu zdają sobie sprawę jak ważna jest jej ochrona. Gdyby tego było mało, Charlotte Branwell musi stawiać czoło swojemu przełożonemu, który nie tylko nie chce jej słuchać, ale dodatkowo ciągle rzuca jej kłody pod nogi. Wszystko staje się jeszcze bardziej dramatyczne, kiedy po wielu próbach, Mistrzowi w końcu udaje się porwać Tessę, a Konsul pomimo informacji o miejscu jego pobyty, jakich udzieliła mu Charlotte nie ma zamiaru jej pomagać. Co zrobią Nocni Łowcy? Jak zachowają się Will i Jem, obaj zakochani bez pamięci w dziewczynie? Czy nieprzychylność Konsula nie odbije się na innych Łowcach?

Teraz mam tak wielkiego kaca książkowego po jej ukończeniu, że nie wiem czy coś da radę mnie z niego wyciągnąć… Lektura tej powieści kompletnie mnie rozstroiła i wcale nie dlatego, że mi się coś nie podobało. Wręcz przeciwnie. Jestem zachwycona każdym aspektem tej historii, a już z całą pewnością zakończeniem, które złamało mi serce (dosłownie i w przenośni). Wszystko z powodu niezaprzeczalnego pożegnania z ukochanymi bohaterami. Autorka podomykała wszystkie najważniejsze wątki i to definitywnie. Przede wszystkim jednak, sprawiła, że zarówno osoby kibicujące Willowi (do, których zaliczam się od samego początku) oraz te murem stojące za Jemem były równie usatysfakcjonowane. Jak to się mówi: „wilk syty i owca cała”. Lepszego zakończenia nie da się po prostu wyobrazić. Wiem, że nie powinnam rozpoczynać od… zakończenia, ale pal licho z tym! Musiałam się z Wami podzielić tym, co wywołało u mnie największy wybuch emocji, a także łez. Zresztą każda historia, jaka wyszła spod palcy Clare niesie w sobie naprawdę spora ilość najróżniejszych uczuć. To właśnie z ich powodu nie raz miałam ochotę rzucać wszystkim i we wszystkich, aby wraz z przekręceniem strony zacząć obgryzać paznokcie ze zdenerwowania, w końcu przechodząc do sporej ilości wzruszeń (najbardziej przy scenie pomiędzy dwoma parabatai, oraz w czasie rozmowy Willa i Tessy w trakcie przyjęcia świątecznego).

Teraz skoro wyrzuciłam to z siebie, mogę podzielić się pozostałymi spostrzeżeniami. Nie piszę, że na spokojnie, bo w przypadku tej książki nie da rady być spokojnym. Masa emocji nadal się we mnie kotłuje, kiedy myślę o Mechanicznej księżniczce, przez to też ciężko mi „ubrać” wszystkie myśli w odpowiednie słowa. Zacznę może, więc od tego, że o ile zakończenie sprawiło, ze popłynęły mi łzy, o tyle sam początek wywołał niepohamowany chichot. Wreszcie zrozumiałam, o co chodziło wszystkim z tym wielkim robalem, z jakim przyszło walczyć Nocnym Łowcom. Było mi tym bardziej do śmiechu, że nie miałam żadnego problemu z wyobrażeniem sobie tego osobnika w takiej roli, ponieważ od początku uważałam go za właśnie takiego. Gdy w końcu udało mi się ogarnąć, nie miałam już żadnych tak „drastycznych” wybuchów i mogłam dać się porwać kolejnym przygodom.

Fabuła została naprawdę doskonale dopracowana, chociaż w kliku miejscach była dość przewidywalna, ale to wcale nie umniejsza mojego zachwytu zarówno wobec powieści jak i całego talentu pisarskiego Cassandry Clare. To naprawdę niesamowite jak autorka potrafi doskonale zaabsorbować uwagę czytelnika do tego stopnia, że przestaje się zwracać uwagę na cokolwiek. W moim przypadku było to najbardziej widoczne kiedy czytałam o sytuacjach w jakich brali udział Tessa i Will.

Nie mogłabym sobie wymarzyć lepszego zakończenia całej historii Willa, Tessy oraz Jema. Co tu więcej pisać, gorąco polecam!

"Mroczna sieć zaczyna się zaciskać wokół Nocnych Łowców z Instytutu Londyńskiego. Mortmain planuje wykorzystać swoje Piekielne Maszyny, armię bezlitosnych automatów, żeby zniszczyć Nocnych Łowców. Potrzebuje jeszcze tylko ostatniego elementu, żeby zrealizować swój plan. Potrzebuje Tessy Gray, Charlotte Branwell, szefowa Instytutu Londyńskiego, rozpaczliwie stara się znaleźć Mortmaina, zanim ten zaatakuje. Ale kiedy Mortmain porywa Tessę, chłopcy, którzy roszczą sobie równe prawa do jej serca, Jem i Will, zrobią wszystko, żeby ją uratować. Bo choć Tessa i Jem są zaręczeni, Will jest zakochany w niej jak zawsze."

Ktoś napisał, że ta książka zostawi Cię płaczącego na podłodze... Przez kilka dni. Ja dość długo powstrzymywałam się z napisaniem tej recenzji. Dlaczego? Recenzja jest tak jakby ostatnim stadium czytania. A ja nadal nie mogę się pogodzić z tym, że to koniec. Nie przyjmę do wiadomości faktu, że moja przygoda z Diabelskimi Maszynami dobiegła kresu. Owszem, mogę wracać do tej trylogii w nieskończoność, mogę ją czytać na okrągło, ale będzie to swego rodzaju odtwarzanie wspomnień. Czegoś co już było. Co się skończyło, choć odtwarzane raz po raz sprawia wrażenie, że nadal trwa. Jak piosenka, którą jesteśmy zachwyceni na tyle, by co chwila wciskać replay.

Podczas czytania ostatniego tomu Dibaleskich Maszyn przeżywałam całą gammę uczuć: od zachwytu, przez rozczarowanie, aż do złości i łez. Kilkakrotnie odkładałam książkę, aby móc się uspokoić, lub przetrawić dany fragment. Z jednej strony chciałam książkę skończyć tuż przed 7 stycznia, a jednocześnie celowo spowalniałam ten proces. Istny paradoks, naprawdę dziwny. Cieszę się jednak, że choć narzuciłam żółwie tempo, udało mi się książkę skończyć przed powrotem do szkoły. Nie wiem bowiem, czy przeciągając ją do ostatniej chwili potrafiłabym się pozbierać w tak krótkim czasie. Czy w ogóle, kiedykolwiek się po niej pozbieram.

Ta trylogia utwierdziła mnie w przekonaniu, że tylko pani Clare jest w stanie zagrać na moich uczuciach, tak bardzo. Tak, że będę odczuwać psychiczny i fizyczny ból nie tylko podczas czytania, ale również wtedy, gdy książka się skończy. "Mechaniczna księżniczka" niejednokrotnie złamała moje serce mieszając, tak poetycko to ujmę, czarną rozpacz bez dna z ulgą, ale również lekkim rozczarowaniem. Bo to przecież nie może się tak skończyć.

Bohaterów ponownie nie będę przedstawiać. Powiem tylko, że każdy z nich znalazł i zagarnął sobie jakąś część mojego serca. Tak, wliczając nawet tych złych. Każdy z nich miał również swoje wzloty i upadki. No może za wyjątkiem Jema, którego pokochałam od samego początku, już na zawsze, bezwarunkowo.

To, co najbardziej urzekło mnie w Diabelskich Maszynach, to klimat. Klimat starego, szarego, deszczowego Londynu, kreacje bohaterów. W trakcie czytania miałam wrażenie, jakbym się przeniosła 200 lat wstecz. Niemalże czułam osiadającą na skórze chłodną mgłę, zapach zakurzonych, mrocznych ulic miasta. Niejednokrotnie zapragnęłam wskoczyć w długą, bufiastą suknię, halkę i gorset, upiąć włosy i ruszyć na spotkanie z eleganckim dżentelmenem, który napisze dla mnie wiersz i zabierze na przejażdżkę powozem.

Myślałam, że skoro Diabelskie Maszyny są prequelem "Darów anioła" to dowiem się czegoś, co choć w niewielkim stopniu odpowie mi na pytania: Jak? Po co? Dlaczego?, pojawiające się nieustannie w historii Clary i Jace'a. Odpowiedzi nie udzieliły. Dały za to kolejną serię książek, które pokochałam całą sobą i które zostawiają daleko w tyle wszystkie inne z tego gatunku. Choć moje serce krwawi po rozstaniu biję pokłony w stronę pani Clare i gorąco dziękuję za Mechaniczną Trylogię. Za to, że mogłam się jeszcze raz i na nowo w jej twórczości zakochać.