Martwi nie piszą listów

Nie ma spokojniejszego miasta niż Ciechocinek... Stop. Nie w tej powieści. Bo to główne miejsce nie tylko pobytu kuracjuszy ale i wielu dziwnych zbrodni. Dlaczego dziwnych? Na pozór nie ma nic wyjątkowego w śmierci staruszków. Ot, nieszczęśliwy wypadek albo po prostu...nadszedł ich czas. Coś jednak jest nie tak, a kiedy kolejny raz funkcjonariusze policji znajdują nie zapisaną pocztówkę przy ofierze sprawa staje się bardzo podejrzana.

Paweł Kruk zostaje wysłany na przymusowy urlop właśnie do tego niby spokojnego miasta...co odkryje?

Na początku nie mogłam się wgryź w tę historię, może jak dla mnie było za dużo opisów. Jednak jak się później okazało, każde ze zdań miało znaczenie.

To nie kryminał z gatunku tych ociekających krwią i przemocą, to kryminał, który otacza czytelnika swoją fabuła niczym mgła i kiedy tylko chcecie odwracacie się w tył nie widać już drogi powrotnej. Wplątuje się w umysł działając na wyobraźnię i psychikę.

Autor, który sam jest informatykiem, co można mocno odczuć podczas czytania, napisał książkę, w której to psychologiczne podejście do sprawy powoduje niepokój i zaintrygowanie. W pewnym momencie nic nie mogło mnie oderwać od lektury. Tak mocno się zamotałam w odnalezieniu sprawcy, że nie zauważyłam tego co już od jakiegoś czasu się nie zgadzało i dokładnie wskazywało mordercę.

Ciechocinek jako miejsce zbrodni może wydawać się nieprawdopodobne, ale czy właśnie nie "najciemniej jest pod latarnią"?

Co powoduje,że człowiek staje się złym, że budzi się w nim mroczna strona i chce ujrzeć światło dnia?

Podobał się mi także wątek amerykańskiej przeszłości - chociaż mało prawdopodobny - to jednak dodał smaczku całości.

Czy da się napisać dobry, wciągający kryminał bez krwawych opisów? Da, a ta książka jest tego przykładem.

W Ciechocinku, tam gdzie dom zdrojowy… w tajemniczych okolicznościach giną kuracjusze. W najmniej oczekiwanym momencie przychodzi po nich mrok, a raczej skrywającą swoją tożsamość postać, która wydaje się działać jak profesjonalista, a jednak wcale nim nie jest. Jeśli chcecie odkryć, kto stoi za tragiczną serią zgonów pośród schorowanych staruszków, koniecznie sięgnijcie po powieść autorstwa Jędrzeja Osińskiego (@[Adres usunięty]ki) pt. „Martwi nie piszą listów” z oferty Wydawnictwa Pascal.

W powieści „Martwi nie piszą listów” jest wszystko, a nawet więcej niż moglibyśmy się spodziewać po rasowym kryminale. Jest dosyć opieszała policja i całkiem sprytny morderca, dziwne motywy zbrodni, seanse spirytystyczne i chiromancja, a do tego jeszcze sympatyczny, choć nieco podupadły na zdrowiu analityk danych, który mimo swojej fiksacji na punkcie pracy, daje się poznać jako wrażliwy i całkiem kontaktowy człowiek. Jest również jedna wspaniała pielęgniarka, która z pewnością podbije Wasze serca. Przekonajcie się sami!

Przyjemnie było tak pozwiedzać literacki Ciechocinek, „pokręcić się” wokół miejsc znanych i lubianych przez kuracjuszy, niemal poczuć na własnej skórze delikatne muśnięcia solankowej bryzy ze słynnego „Grzybka” i odpocząć w miejscach chętnie wybieranych przez wypoczywających w tym sanatoryjnym kurorcie. Autor wspaniale wykreował tę bliską jego sercu przestrzeń. Człowiek myślałby, że to raj, gdyby nie te zbrodnie.

Po lekturze tej książki wiem jedno: nigdy już nie spojrzę na pokrzywę i tulipana w ten sam, co dotychczas sposób. I nie ulegnę też przekonaniu, że w uzdrowiskowych miejscowościach wieje nudą. Jędrzej Osiński udowodnił bowiem, że Ciechocinek może być idealnym miasteczkiem zbrodni, pod warunkiem, że popuścimy nieco wodze Naszej fantazji.

Po cichu liczę na to, że to dopiero początek kryminalnej twórczości autora i już nie mogę się doczekać, do jakiego miejsca zabierze czytelników kolejnym razem… 🤩

Wiadomo, polecam! ❤️

Z czym kojarzy Wam się Ciechocinek? Czy na pierwszy plan, kiedy o nim myślicie, wysuwa się sanatorium pełne kuracjuszy w emerytalnym wieku? To zdecydowanie dobry trop.

Jędrzej Osiński również podążył tym tropem, dołączając do naszych kuracjuszy jeszcze mordercę. I tu już tak łatwo z wyobraźnią nie jest. Bo to, co wydaje nam się, że wiemy czy odkrywamy, wcale takim prostym się nie okazuje. Autor wodzi nas za nos po to, by zgubić nasze tropy w oparach inhalatorium. Miesza nam szyki, pozwala na domysły, wskazuje poszlaki i drobne niuanse śledztwa, a w rzeczywistości bawi się z nami i nas mami. Świetnie skonstruowana fabuła, treść przemyślana do ostatniej kropki i bohaterowie niemal idealni. Metodycznie działający, myślący analitycznie i niezwykle dociekliwi. To czy ich polubimy czy nie tak naprawdę nie ma znaczenia, bo ich prężne działanie skupia na sobie całą naszą uwagę. I kiedy już jesteśmy pewni rozwiązania tej zagadki, Autor daje nam prztyczka w nos i zabawa trwa dalej, aż do pozwalającego zakończenia.

Niektórym mogą przeszkadzać rozbudowane opisy i niezbyt duża ilość dialogów, ale dla mnie właśnie ta nieszablonowość i sugestywność Autora daje pełen ogląd sytuacyjny i wprowadza czytelnika w myśleniowy chaos. Ma on poczucie zagubienia, błądzenia i mylnego rozumowania. Nie przestaje jednak kombinować i z pewną nerwowością, przewraca kartki, by znaleźć sens i osądzić.

Na osobną uwagę i ukłon w stronę Autora zasługuje też atmosfera powieści, która zagęszcza się jak las i jak on wciąga coraz bardziej. Mroczna, duszna i klaustrofobiczna, pełna legend i duchów nie tylko przeszłości. Wchodzisz na własną odpowiedzialnoś.

Szanowny Panie Jędrzeju, jakie to było dobre i jakie uzależniające. Dawno żaden kryminał nie sprawił mi takiej przyjemności, więc z niecierpliwością będę wyglądać kolejnej odsłony pańskiej twórczości.

Od siebie zostawiam zasłużoną "8" z ogromnym plusem za oprawę graficzną okładki (co daje nam "9"). Po prostu sztos.

„Martwi nie piszą listów” Jędrzeja Osińskiego to kryminał, którego akcja dzieje się w urokliwym Ciechocinku. Spokój uzdrowiskowego miasta mąci śmierć pewnego kuracjusza. Pechowy zgon nie jest niestety jedynym. Martwych ciągle przybywa, co wzbudza zainteresowanie policji oraz świadków tych wydarzeń. Czy w Ciechocinku zaszył się seryjny morderca?

Podobała mi się ta książka. Może nie od razu, bo z początku temat Pawła trochę mi się dłużył, ale później wciągnęłam się w tę historię. Było dużo ciekawych wątków, dzięki temu dostaliśmy kilka różnych narracji, które później połączyły się w całość. Dzięki różnym perspektywom widzenia akcja szybko posuwała się do przodu. To, co się działo w Ciechocinku, relacjonowane było przez analityka, pielęgniarkę, dziennikarkę, policjanta oraz ofiary zbrodni.

Fajnym pomysłem było również obsadzenie niektórych ról emerytami. Nie bójcie się, nie są to typowi dziadkowie! Szczerze, gdyby autor nie zdradził, że to emeryci nigdy bym na to nie wpadła. Wszystkie postacie mają przemyślaną historię oraz dobrze wpasowują się w fabułę. Lubię fantasy, dlatego podobało mi się również wprowadzenie paranormalnych wątków i legend miejskich. Szkoda, że wątek zdolności Pawła został szybko urwany i nie miał większego udziału w fabule. Mam wrażenie, że autor miał dużo pomysłów, które chciał wpleść w książkę, nie rozbudowując jej, dlatego niektóre z nich szybko zakończył. Może, by to pociągnąć i napisać kolejne części? Z chęcią bym przeczytała.

Najbardziej zaskoczyło mnie zakończenie. Nie to pierwsze, lecz to ostatnie. Końcowy twist był fenomenalny! Autor genialnie zakamuflował tożsamości mordercy. Odkrycie tej zagadki spada na czytelnika nagle, testując jego pamięć. Tym zostałam kupiona! Lubię, gdy wychodzi się poza schematy i wprowadza coś nowego. Dla mnie ta końcówka to sztos!

Jeżeli szukacie wciągającego kryminału z zaskakującymi zwrotami w fabule, to polecam wam tę książkę. Po wkręceniu się czytałam ją z zapartym tchem. Polecam.

Moja ocena: 8/10.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Pascal.

Recenzja

„Martwi nie piszą listów”

Autor: Jędrzej Osiński

Wydawnictwo: Pascal

"Każdego dnia człowiek podejmuje dziesiątki decyzji i niestety zdarzają się wśród nich takie, które mogą wywrócić jego świat do góry nogami. A w najgorszym przypadku

sprawić, że się z nim pożegna."

Są takie powieści, które zaczynają się niepozornie, urlop, sanatorium, kilka znajomych twarzy, a kończą jako mroczna układanka, w której każda strona podsuwa nowe tropy i podważa to, co wydawało się oczywiste. Najnowsza książka Jędrzeja Osińskiego to właśnie taki literacki labirynt.

„Martwi nie piszą listów”, to kryminał, który od pierwszych stron wciąga czytelnika w gęstą, pełną napięcia atmosferę, w której każdy szczegół może mieć znaczenie. Przyciąga atmosferą niepokoju i tajemnicy.

Historia zaczyna się pozornie banalnie: Paweł Kruk, analityk danych i pracoholik, zostaje wysłany na przymusowy urlop, który miał być okazją do odpoczynku i zadbania o zdrowie.

Jednak zamiast relaksu czeka go seria wydarzeń, które szybko przeradzają się w niebezpieczne śledztwo. Już na samym początku pobytu w Ciechocinku Pawła zbiega się z zagadkową śmiercią kuracjusza w miejscowym inhalatorium, incydentu, który na pierwszy rzut oka wydaje się tragicznym wypadkiem, ale z każdą kolejną stroną staje się jasne, że to dopiero początek mrocznej układanki.

Muszę przyznać, że byłam zaskoczona obrotem spraw i w ogóle się nie spodziewałam, kim jest zabójca. Moje podejrzenia kluczyły w całkiem innym kierunku, i mile się zaskoczyłam.

W tej opowieści nic nie jest jednoznaczne. Autor w mistrzowski sposób miesza tropy i sugestie, prowadząc czytelnika przez coraz bardziej zawiłą sieć wydarzeń. Paweł, z racji swojego zawodu, ma analityczny umysł i zamiłowanie do szczegółów, co pozwala mu zauważać pozornie nieistotne fakty, które stają się kluczowe w śledztwie.

Kasia, nieśmiała pielęgniarka, której rozwój w trakcie książki jest równie fascynujący jak sama intryga. Z cichej, wycofanej postaci przeistacza się w odważną osobę, pokazując, że nawet najbardziej niepozorne osoby mogą odegrać kluczową rolę w odkrywaniu prawdy.

Motyw seryjnego zabójcy w powieści zostaje wykorzystany w sposób oryginalny i nieprzewidywalny, co podnosi napięcie i utrzymuje czytelnika w stanie ciągłej ciekawości.

Jednym z największych atutów powieści są szczegółowe opisy i umiejętne budowanie atmosfery. Osiński doskonale kreuje zarówno miejsca, jak i emocje bohaterów. Inhalatorium, leśne ścieżki, pokoje kuracjuszy, wszystko tętni napięciem i podszyte jest niepokojem. Czytelnik niemal czuje duszny, nieco klaustrofobiczny klimat sanatoryjnego świata, w którym nie wszystko jest tym, czym się wydaje. Nawet zwyczajne miejsca stają się świadkami dramatycznych zdarzeń, a cienka granica między przypadkiem a zbrodnią wisi w powietrzu.

Autor świetnie buduje postacie, nadając im wyraźne cechy i motywacje. Dzięki temu świat przedstawiony wydaje się wiarygodny, a czytelnik angażuje się w losy bohaterów, śledząc ich myśli, lęki i dylematy.

Osiński zgrabnie łączy klasyczny kryminał z thrillerem psychologicznym. Stopniowo buduje napięcie, chwilami je łagodzi, by nagle przyspieszyć i zaskoczyć kolejnymi zwrotami akcji. Każde wydarzenie, każda nowa postać i każda wskazówka wydają się prowadzić w oczywistym kierunku, tylko po to, by w finałowej scenie wywrócić wszystko do góry nogami. To książka, w której nawet drobne detale mają znaczenie, a najdrobniejsza informacja może stać się kluczem do rozwiązania zagadki.

Największą siłą tej powieści jest jednak atmosfera. Autorowi udało się stworzyć świat, w którym z pozoru zwyczajne miejsca inhalatorium, leśna ścieżka, pokój kuracjusza, pulsują napięciem i niepokojem. Czytając, ma się wrażenie, że śmierć czai się tuż za rogiem, a odpowiedź na pytanie „kto zabił?” nie jest ani prosta, ani jednoznaczna.

Autor podrzuca tropy, które wydają się oczywiste, by w finale całkowicie odwrócić kierunek śledztwa. Jednocześnie, dla bardziej wytrawnego czytelnika, niektóre momenty mogą wydawać się przewidywalne lub rozciągnięte. Tempo akcji miejscami zwalnia, co jednak pozwala autorowi na pogłębienie charakterystyki postaci i nastroju.

Autor w ciekawy sposób wykorzystuje motyw seryjnego zabójcy, prezentując oryginalne i nieprzewidywalne sposoby popełniania zbrodni. Każdy kolejny trup wprowadza większe napięcie, a czytelnik zaczyna sam próbować rozwikłać zagadkę, wciągając się w rolę detektywa. To powieść, w której nie można przewidzieć zakończenia, nawet najbardziej oczywiste tropy okazują się mylące.

Styl autora jest niesamowicie lekki, oszczędny, ale sugestywny. Dialogi brzmią naturalnie, a precyzyjne opisy pozwalają w pełni wczuć się w sytuację bohaterów. Narracja ma też wyraźny rys analityczny, fabuła jest jak misternie skonstruowana układanka, w której każdy detal może mieć znaczenie.

„Martwi nie piszą listów” to nie tylko opowieść o zbrodni, ale także refleksja nad ludzkimi słabościami, strachem i konsekwencjami decyzji z przeszłości. Historia pokazuje, jak cienka jest granica między logiką a irracjonalnym lękiem, jak przeszłość potrafi zatruć teraźniejszość i jak trudno uciec od sekretów, które ciągną się latami.

Podsumowując, jest to powieść zaskakująca, wciągająca, inteligentnie skonstruowana i pełna napięcia, która przypadnie do gustu zarówno fanom klasycznych kryminałów, jak i czytelnikom szukającym mrocznych, psychologicznych thrillerów. To historia, która zmusza do myślenia, analizowania i… nieustannego przewracania stron, by dowiedzieć się, kto naprawdę stoi za serią tajemniczych zgonów.

Recenzja

„Martwi nie piszą listów”

Autor: Jędrzej Osiński

Wydawnictwo: Pascal

"Każdego dnia człowiek podejmuje dziesiątki decyzji i niestety zdarzają się wśród nich takie, które mogą wywrócić jego świat do góry nogami. A w najgorszym przypadku

sprawić, że się z nim pożegna."

Są takie powieści, które zaczynają się niepozornie, urlop, sanatorium, kilka znajomych twarzy, a kończą jako mroczna układanka, w której każda strona podsuwa nowe tropy i podważa to, co wydawało się oczywiste. Najnowsza książka Jędrzeja Osińskiego to właśnie taki literacki labirynt.

„Martwi nie piszą listów”, to kryminał, który od pierwszych stron wciąga czytelnika w gęstą, pełną napięcia atmosferę, w której każdy szczegół może mieć znaczenie. Przyciąga atmosferą niepokoju i tajemnicy.

Historia zaczyna się pozornie banalnie: Paweł Kruk, analityk danych i pracoholik, zostaje wysłany na przymusowy urlop, który miał być okazją do odpoczynku i zadbania o zdrowie.

Jednak zamiast relaksu czeka go seria wydarzeń, które szybko przeradzają się w niebezpieczne śledztwo. Już na samym początku pobytu w Ciechocinku Pawła zbiega się z zagadkową śmiercią kuracjusza w miejscowym inhalatorium, incydentu, który na pierwszy rzut oka wydaje się tragicznym wypadkiem, ale z każdą kolejną stroną staje się jasne, że to dopiero początek mrocznej układanki.

Muszę przyznać, że byłam zaskoczona obrotem spraw i w ogóle się nie spodziewałam, kim jest zabójca. Moje podejrzenia kluczyły w całkiem innym kierunku, i mile się zaskoczyłam.

W tej opowieści nic nie jest jednoznaczne. Autor w mistrzowski sposób miesza tropy i sugestie, prowadząc czytelnika przez coraz bardziej zawiłą sieć wydarzeń. Paweł, z racji swojego zawodu, ma analityczny umysł i zamiłowanie do szczegółów, co pozwala mu zauważać pozornie nieistotne fakty, które stają się kluczowe w śledztwie.

Kasia, nieśmiała pielęgniarka, której rozwój w trakcie książki jest równie fascynujący jak sama intryga. Z cichej, wycofanej postaci przeistacza się w odważną osobę, pokazując, że nawet najbardziej niepozorne osoby mogą odegrać kluczową rolę w odkrywaniu prawdy.

Motyw seryjnego zabójcy w powieści zostaje wykorzystany w sposób oryginalny i nieprzewidywalny, co podnosi napięcie i utrzymuje czytelnika w stanie ciągłej ciekawości.

Jednym z największych atutów powieści są szczegółowe opisy i umiejętne budowanie atmosfery. Osiński doskonale kreuje zarówno miejsca, jak i emocje bohaterów. Inhalatorium, leśne ścieżki, pokoje kuracjuszy, wszystko tętni napięciem i podszyte jest niepokojem. Czytelnik niemal czuje duszny, nieco klaustrofobiczny klimat sanatoryjnego świata, w którym nie wszystko jest tym, czym się wydaje. Nawet zwyczajne miejsca stają się świadkami dramatycznych zdarzeń, a cienka granica między przypadkiem a zbrodnią wisi w powietrzu.

Autor świetnie buduje postacie, nadając im wyraźne cechy i motywacje. Dzięki temu świat przedstawiony wydaje się wiarygodny, a czytelnik angażuje się w losy bohaterów, śledząc ich myśli, lęki i dylematy.

Osiński zgrabnie łączy klasyczny kryminał z thrillerem psychologicznym. Stopniowo buduje napięcie, chwilami je łagodzi, by nagle przyspieszyć i zaskoczyć kolejnymi zwrotami akcji. Każde wydarzenie, każda nowa postać i każda wskazówka wydają się prowadzić w oczywistym kierunku, tylko po to, by w finałowej scenie wywrócić wszystko do góry nogami. To książka, w której nawet drobne detale mają znaczenie, a najdrobniejsza informacja może stać się kluczem do rozwiązania zagadki.

Największą siłą tej powieści jest jednak atmosfera. Autorowi udało się stworzyć świat, w którym z pozoru zwyczajne miejsca inhalatorium, leśna ścieżka, pokój kuracjusza, pulsują napięciem i niepokojem. Czytając, ma się wrażenie, że śmierć czai się tuż za rogiem, a odpowiedź na pytanie „kto zabił?” nie jest ani prosta, ani jednoznaczna.

Autor podrzuca tropy, które wydają się oczywiste, by w finale całkowicie odwrócić kierunek śledztwa. Jednocześnie, dla bardziej wytrawnego czytelnika, niektóre momenty mogą wydawać się przewidywalne lub rozciągnięte. Tempo akcji miejscami zwalnia, co jednak pozwala autorowi na pogłębienie charakterystyki postaci i nastroju.

Autor w ciekawy sposób wykorzystuje motyw seryjnego zabójcy, prezentując oryginalne i nieprzewidywalne sposoby popełniania zbrodni. Każdy kolejny trup wprowadza większe napięcie, a czytelnik zaczyna sam próbować rozwikłać zagadkę, wciągając się w rolę detektywa. To powieść, w której nie można przewidzieć zakończenia, nawet najbardziej oczywiste tropy okazują się mylące.

Styl autora jest niesamowicie lekki, oszczędny, ale sugestywny. Dialogi brzmią naturalnie, a precyzyjne opisy pozwalają w pełni wczuć się w sytuację bohaterów. Narracja ma też wyraźny rys analityczny, fabuła jest jak misternie skonstruowana układanka, w której każdy detal może mieć znaczenie.

„Martwi nie piszą listów” to nie tylko opowieść o zbrodni, ale także refleksja nad ludzkimi słabościami, strachem i konsekwencjami decyzji z przeszłości. Historia pokazuje, jak cienka jest granica między logiką a irracjonalnym lękiem, jak przeszłość potrafi zatruć teraźniejszość i jak trudno uciec od sekretów, które ciągną się latami.

Podsumowując, jest to powieść zaskakująca, wciągająca, inteligentnie skonstruowana i pełna napięcia, która przypadnie do gustu zarówno fanom klasycznych kryminałów, jak i czytelnikom szukającym mrocznych, psychologicznych thrillerów. To historia, która zmusza do myślenia, analizowania i… nieustannego przewracania stron, by dowiedzieć się, kto naprawdę stoi za serią tajemniczych zgonów.

Każdy z nas ma jakieś skojarzenia co do miejsc, zapachów, ludzi. Teraz pragnę wspomnieć o tym z kim kojarzy mi się Ciechocinek. Z moją mamą, która była zmuszona pojechać tam do sanatorium, gdy ja miałam osiem lat. Prawie miesiąc jej nie było a ja za nią tak bardzo tęskniłam. Jednak na osłodę przysyłała zaadresowane na MOJE dane pocztówki z tego urokliwego miejsca. Dlaczego o tym wspominam? Ponieważ akcja powieści „Martwi nie piszą listów” rozgrywa się właśnie w tej miejscowości. A akcja ze strony na stronę robi się coraz mroczniejsza, gdyż giną kuracjusze. Pytanie brzmi, czy są to nieszczęśliwe wypadki jak próbuje to zakwalifikować policja, czy też może ktoś dybie na życie staruszków? I co z tym wszystkim wspólnego będzie miał Paweł? Pracoholik, na siłę wysłany przez swojego szefa na urlop w czasie którego ma zrobić porządek w domu wujka tego drugiego. Co informatyk w nim znajdzie i jakie powiązania będą mieli kuracjusze z Bieszczadami? Tego wszystkiego dowiecie się z treści.

Co mi się podobało w powieści? Fabuła. Autor zaskoczył mnie jej zawiłością i to jak prowadzi czytelnika przez meandry śledztwa. Faktycznymi wydarzeniami, które umiejętnie wplótł w treść książki. Język, który nie jest męczący i dzięki czemu powieść czyta się z przyjemnością.

Mały minus to dla mnie zbyt duża ilość opisów. Bez niektórych fabuła nie straciłaby na jakości. Ale widocznie taki styl autora.

Zatem jeśli macie ochotę dowiedzieć się co nieco o śledztwie w znanym polskim uzdrowisku to zachęcam do sięgnięcia po lekturę.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Pascal.

Jesteście pracoholikami czy raczej z rozwagą podchodzicie do tematu? ;)

Pracoholikiem jest jeden z bohaterów tego kryminału – Paweł, analityk danych. Zostaje wysłany na przymusowy urlop, a raczej przystaje na kuszące ultimatum przełożonego. Jedzie do Ciechocinka, gdzie zatrzymuje się w domu zmarłego kuzyna swojego szefa. Okazuje się, że jego przyjazd zbiega się w czasie ze śmiercią jednego z pacjentów uzdrowiska. I to dość zagadkową. Paweł postanawia poprowadzić swoje prywatne śledztwo w tej sprawie. Nie jest jednak jedyny. Prawdę chce też odkryć Kasia, pielęgniarka, której od początku coś nie pasuje. Mało tego – zaczyna przybywać tajemniczych zgonów kuracjuszy. Całą sprawą zaczyna też interesować się miejscowa reporterka Marta. Wkrótce wszyscy zostaną wciągnięci w wir zdarzeń, których się nie spodziewali i które sprowadzą na nich niemałe kłopoty. Oczywiście opieszałość lokalnej policji nie ułatwia rozwiązania zagadki. A może jest ku temu powód? Czy uda się w końcu schwytać mordercę? Co stanie się gdy ukrywana przez lata prawda wyjdzie na jaw?

Osadzenie akcji w Ciechocinku było wg mnie bardzo dobrym zabiegiem. Miasto pozornie ciche, spokojne, sprzyjające wypoczynkowi i zdrowotnym zabiegom, staje się miejscem zdarzeń, które wciągają czytelnika od pierwszej strony. Miejscowi się znają, nie są ufni wobec przyjezdnych, mają swoje tajemnice. Taki „incydent” jak śmierć kuracjuszy jest dla nich pożywką, ale też sytuacją, którą ciężko utrzymać w tajemnicy. Narracja jest płynna i spójna, a fabuła wciągająca i angażująca ponieważ prawie od samego początku zadajemy sobie wiele pytań, na które znajdujemy odpowiedź dopiero pod koniec. Koniec, który mnie osobiście zaskoczył i wywołał efekt „wow”.

Nie wiem czy można traktować tę książkę jako debiut, ponieważ pierwsza książka autora była popularnonaukowa. Ta jest pierwszym kryminałem i uważam, że jak na specjalistę IT i AI Jędrzej Osiński bardzo dobrze poradził sobie w tym gatunku. Wodzi czytelnika za nos, dokłada wątki, serwuje plot twisty, buduje napięcie, co w sumie składa się na dobrą pozycją, do przeczytania której Was zachęcam.

Co łączy Bieszczady z kurortem leczniczym, jednym z najbardziej znanym w Polsce, z Ciechocinkiem? O tym dowiecie się z najnowszej powieści Jędrzeja Osińskiego pt.: Martwi nie piszą listów. Autor debiutował na rynku wydawniczym w 2023 roku, jednak była to książka popularnonaukowa pt.: Przebiegłe maszyny. Zapewne związane to było, z tym że pan Jędrzej jest specjalistą z branży IT, więc na przebiegłych, podstępnych i skomplikowanych maszynach się zna. Debiutancka książka została wydana także po angielsku i w języku chińskim! Prywatnie autor uwielbia filmy o Jamesie Bondzie. Mieszka w Poznaniu, a jego znakiem szczególnym o każdej porze roku są hawajskie koszule.

Jeżeli to jest pszczoła na okładce, to musicie wiedzieć, że będzie miała swój pewien epizod w książce. Sama okładka nie naprowadzi nas na fabułę kryminału. Ot, człowiek, tyłem do czytelnika, zapewne gdzieś podąża i jedynie ten wielki owad na jego plecach może nurtować osobę, która bierze książkę do ręki. Są skrzydełka, jest notka o autorze. To dla mnie, recenzenta bardzo ważne, gdy zaczynam czytać lekturę.

Jak wspomniałem, będzie to kryminał. Taki współczesny, jednak kryjący pewne sprawy związane z wysuniętymi na południowy wschód Polski, Bieszczadami. To tam doszło kiedyś do makabrycznej zbrodni. I ten fakt będzie łączyć się z mekką uzdrowisk w naszym kraju, Ciechocinkiem. Główni bohaterowie? Są, a jakże! Choć przyznam, że dla mnie jest ich kilku. Jednak wszystko zaczyna się w pewnej firmie, gdzie pracuje Paweł Kruk. Człowiek ten jest bardzo pracowity, co wpędza go w kłopoty. Pracoholik z natury, analityk danych traci przytomność. Szef zaś postanawia wysłać go na przymusowy urlop, nie dając mu wyboru. Choć... jak doczytacie, propozycja szefa jest złożona i zapewne każdy z was z uśmiechem biegłby na taki urlop. Paweł trafia do Ciechocinka. Tam dochodzi do serii morderstw.

Poznajemy innych bohaterów powieści. Miejscowych policjantów, pielęgniarkę z sanatorium, mieszkańców, którzy wyglądają od razu na podejrzanych zbrodni. Autor jednak nie pozwala wpaść na trop. Kręci, owija w bawełnę, bawi się z czytelnikiem fabułą i... zbrodniami, których nikt sobie nie wymyślił na poczekaniu. Bohaterzy, jak będziecie zagłębiać się w powieść, na pewno będą was intrygować.

Jedynie, do czego mógłbym się przyczepić, to zbyt długie opisy. Kryminał powinien mieć zdecydowanie szybszą akcję i więcej dialogów.

"Gdy patrzysz na drzewo w sadzie, nie liczą się korzenie, tylko owoce."

🌿🌿🌿 RECENZJA 🌿🌿🌿

🌿 Ciechocinek to miejsce w którym starsi, schorowani ludzie szukają spokoju, wytchnienia i poprawy zdrowia. Trafia tu również Paweł, pracoholik, którego szef zmusza do odpoczynku. To dotąd ciche i urokliwe miasteczko, przestaje być oazą spokoju w momencie, gdy w nie do końca jasnych okolicznościach zaczynają ginąć kolejne osoby. W dodatku wszystko wskazuje na to, że aby rozwiązać zagadkę trzeba się cofnąć do bestialskiej i dawno już zapomnianej zbrodni z Bieszczad.

🌿 Autor stworzył mnóstwo postaci, które na własną rękę próbują rozwikłać zagadkowe zgony. Każda z tych osób ma za sobą niebanalną i ciekawą historię życia. Poznajemy kolejno każdą z nich. Niektóre wydają się wprost nierealne i przerysowane ale wszystkie wciągają w swój świat. Dodatkowo umieszcza tajemniczego psychopatę, którego oddech czujemy na karku przez całą fabułę. Ta mroczna atmosfera wzbudza dyskomfort i uczucie niepokoju.

🌿 Nie jest to rasowy kryminał. Nie epatuje brutalnością ani drastycznymi opisami. Ma za to wiele wątków pobocznych, z dość rozbudowaną warstwą obyczajową. Pomimo tego a może właśnie dzięki temu, czyta się go naprawdę dobrze. Autor wolno i nierównomiernie buduje napięcie, ale z każdą stroną coraz bardziej rozbudza ciekawość. No i zakończenie. Nie spodziewałam się takiego zwrotu akcji.

Z mojej strony polecam, zwłaszcza tym, którzy lubią taki nietypowy klimat. Warto poświęcić jej czas 😊