Martwa cisza

Życie w Trzebieży toczy się swoim powolnym rytmem. To mała miejscowość, w której każdy każdego zna i nie da się niczego przed nikim ukryć.

W okolicznych lasach pojawia się człowiek, który sieje strach wśród mieszkańców. A jakby tego wszystkiego było mało - coraz więcej ludzi staje się zamieszana w konszachty z mrocznym półświatkiem… Nikt jednak ze sobą o tym nie rozmawia, co prowadzi do ogromnych tragedii.

Jakby tego wszystkiego było mało, we wsi mieszka znana wszystkim szeptucha, którą mieszkańcy darzą ogromnym respektem. Jej moce będą musiały zmierzyć się jednak z czymś bardzo złym i mrocznym…

W Trzebieży następuje lawina złych wydarzeń.

„GDY ŻYCIE TO POZORY, TYLKO ŚMIERĆ JEST PEWNA.”

Już od pierwszych stron czuć ten gesty i duszny klimat, jakim Autorka oprószyła tę opowieść. To sprawia, że chce się brnąć w głąb tej historii i odkrywać kolejne tajemnice żyjące w tej pozornie sielskiej miejscowości.

Pozory - właśnie, to one odgrywają tutaj ważną rolę. Ważne, aby zostały one utrzymane, aby obcy nie zobaczyli, że coś jest nie tak. Bo miejscowi, choć wiedzą o danej sytuacji, to się nie wtrącając, bo nie wypada, prawda? Mąż cię leje, bo za dużo wypił? No szkoda, ale do gara masz co włożyć? To najważniejsze, wielka krzywda ci się nie dzieje - to jeden z przykładów miejskiej znieczulicy, którą tuszują właśnie pozory. A w „Martwej Ciszy” pozorów jest dużo.

Bohaterowie tej historii są autentyczni, prawdziwi. Autorka do każdego z nich przypasowała życiowe historie i doświadczenia, które nie są jakimiś wybujałymi farmazonami - mąż alkoholik, brak posiadania potomstwa, złe relacje w rodzinie - jak często słyszymy o tego typu problemach? Wydają się one takie „codzienne”, nie obce, niestety. Każdy z bohaterów „Martwej ciszy” wzbudza u czytelnika wewnętrzne współczucie i żal…

Podsumowując - „Martwa cisza” to dobry thriller psychologiczny, chociaż znajdą się w nim też minusy. Głównym z nich jest fakt, że historia miejscami zwalniała i pojawiał się mały miszmasz, po którym trzeba było mocno się zastanowić, co do czego przynależy. No ale ideały pojawiają się rzadko kiedy, prawda? Duszny i małomiasteczkowy klimat robi tutaj największą robotę.

Jeśli znacie serię Sąsiadka, to koniecznie nadróbcie historię o tę książkę, która pokazuje wydarzenia sprzed tych zawartych w dostępnych już tomach. A jeśli tak jak ja nie znacie tej serii, to tym bardziej warto zacząć od początku, czyli właśnie od tej pozycji. I przyznam, że nie miałam zamiaru poznawać całości, ale po tej lekturze po prostu muszę dowiedzieć się, co wydarzy się dalej. Książka przenosi nas do małej podwarszawskiej wsi, gdzie ludzie dobrze się znają i żyją zdecydowanie wolniej niż w okolicznych miastach. Jednak pod płaszczykiem sielanki odkrywamy mroczne tajemnice, które okadza zapach palonych ziół i szeptanych modlitw, a okoliczny las to sielanka do robienia brudnych interesów. Poznajemy również niektórych z mieszkańców borykających się z przyziemnymi problemami jak niepłodność, czy przemoc domowa. Z czasem zaczęłam kibicować niektórym bohaterom, a zachowanie innych było dla mnie kompletnie niezrozumiałe. Całość stworzyła historię przesiąkniętą brutalnością, marzeniami i mocą ziół, a czytelnik przepada w niej bez reszty. Zakończenie sprawiło, że miałam ciarki i niedowierzanie w oczach. Takim sposobem muszę poznać dalsze losy małej Trzebieży i przekonać się na własnej skórze co wydarzy się dalej.

Opowiem Wam dziś o książce, której autorka zabiera nas do małego miasteczka pełnego mrøcznych sekretów i każe podążać za bohaterami prosto w gęsty las, 🌲 w którym czai się coś złɛgo. 😱 Ta historia, przepełniona polskim folklorem wplecionym w nowoczesną fabułę, ma w sobie coś, co bardzo lubię w dobrym kryminale - pozorny spokój, pod którym buzuje coś naprawdę niɛpokøjącego. 🫨 Zapraszam na recenzję "M*rtwej ciszy" Justyny Jelińskiej! 👇

Życie mieszkańców Trzebieży upływa w pozornym spokoju, ale pod fasadą sielanki kryją się rzeczy, o których nikt nie ma odwagi mówić na głos. 🤫 Tajemnice, szemrane interesy i ogólna zmowa milczenia trzymają tu wszystkich w żelaznym uścisku. Obok tego, w samym sercu lasu, 🏡🌲 żyje Eleonora Wisłok - babka szeptucha otoczona aurą tajemniczości i szacunku wśród Trzebieżan. Gdy nad mieszkańcami zaczynają kłębić się czarne chmury, a konsekwencje ich milczenia stają się [Adres usunięty], 😧 Eleonora musi działać. Czy jej moc, w zderzeniu z siłą czającą się w lesie, okaże się wystarczająca?

Jeśli kochacie kryminały z silnym motywem małej, zamkniętej społeczności, nieśpiesznie narastającym napięciem, gęstą atmosferą pełną tajemnic oraz wielowymiarowymi bohaterami, którzy przeżywają głęboko skrywane osobiste [Adres usunięty], to ta książka będzie dla Was idealna! 📚👌 Tym, co wyróżnia tę powieść na tle wielu podobnych historii, jest motyw milczenia i ceny, jaką trzeba za nie zapłacić. Co się dzieje, kiedy ludzie wybierają pozory normalności zamiast prawdy❓️ Odpowiedź na to pytanie jest w tym przypadku niezwykle przɛrażająca. 😱 Jeśli chcecie ją poznać koniecznie przeczytajcie tę klimatyczną, mrøczną historię, która niepøkoi i przenika do głębi.

To jest ten typ książki, przed którym powinnam Was lojalnie ostrzec, bo „Martwa cisza” Justyny Jelińskiej to w rzeczywistości perfidny złodziej czasu, który nie zna litości. Scenariusz jest zawsze ten sam: jest późno, oczy same się mrużą, ale obiecujesz sobie, że przeczytasz tylko kilkanaście stron, tak „na dobry sen”. W końcu jutro też jest dzień, trzeba rano wstać, a rozsądek podpowiada, by zgasić światło. I wtedy wchodzą one – krótkie, dynamiczne rozdziały. To absolutna zgroza dla każdego, kto cierpi na syndrom „jeszcze jednego fragmentu”. W głowie pojawia się ten zdradliwy głos: „Ech, to tylko trzy strony, skończę ten rozdział i idę spać”. Potem kolejny, i jeszcze jeden, aż nagle docierasz do ostatniej kropki, patrzysz na zegarek i z przerażeniem odkrywasz, że jest trzecia rano, a Ty właśnie pochłonęłaś całą intrygę jednym haustem. Tak właśnie działa proza Jelińskiej – wciąga bez pytania o zgodę i nie wypuszcza, póki nie wyciśnie z czytelnika ostatnich pokładów emocji.

„Martwa cisza” to prequel świetnie przyjętej serii „Sąsiadka”, ale spokojnie – jeśli nie znacie jeszcze tamtego świata, ta książka będzie idealnym wejściem w mroczne uniwersum autorki. Tym razem przenosimy się do Trzebieży, miejsca, które na mapie literatury kryminalnej zyskuje zupełnie nowy, niepokojący wymiar. To, co w tej powieści zachwyca najbardziej, to mistrzowskie balansowanie między twardym kryminałem a szeptaną legendą. Justyna Jelińska stworzyła fascynujący koktajl, w którym zwykłe życie mieszkańców i szemrane interesy mieszają się z tym, co niewyjaśnione, niemal metafizyczne. Mamy tu szeptuchy, stare wierzenia, czarownice i aurę tajemnicy, która unosi się nad miasteczkiem jak gęsta mgła. To nie jest jednak tylko folklorystyczna opowieść – to przede wszystkim duszna historia o złych ludziach i świecie zbrodni, który niczym bagno wciąga w swoje odmęty kolejne postacie.

W Trzebieży nic nie jest czarno-białe. Autorka z wielką precyzją odmalowuje portrety ludzi, którzy często zupełnie przypadkiem stają na krawędzi moralności. Obserwujemy mechanizm wchodzenia w świat brudnych układów, gdzie każda decyzja ma swoją cenę, a raz podjęta gra nie pozwala na odwrót. Ta „martwa cisza” z tytułu jest tylko pozorna – pod jej powierzchnią tętni życie pełne zawiści, lęku i mrocznych ambicji. To, jak Jelińska łączy brutalność świata przestępczego z delikatną nitką ludowych podań, jest po prostu genialne. Sprawia to, że czytelnik czuje na karku nie tylko chłód lufy pistoletu, ale i ten irracjonalny dreszcz, który pojawia się, gdy dotykamy czegoś, co wykracza poza racjonalne poznanie.

Świetnie się to czytało przede wszystkim dlatego, że autorka doskonale wie, jak budować napięcie. Krótkie rozdziały, o których wspomniałam na początku, to nie tylko techniczny zabieg – to bicie serca tej książki, nadające jej rytm i tempo, przy którym nie ma miejsca na nudę czy zbędne opisy. Każda strona przybliża nas do prawdy, która okazuje się bardziej skomplikowana, niż moglibyśmy przypuszczać. „Martwa cisza” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto szuka w kryminale czegoś więcej niż tylko rozwiązania zagadki „kto zabił”. To podróż w głąb ludzkiej natury, w miejsca, gdzie światło rzadko dociera, a przeszłość zawsze upomina się o swoje. Jeśli planujecie zacząć tę książkę wieczorem – przygotujcie sobie duży dzbanek kawy na rano, bo spanie macie z głowy. I wiecie co? Wcale nie będziecie tego żałować. To po prostu kawał solidnej, świetnie napisanej literatury, która zostaje w głowie na długo po tym, jak wreszcie (o tej nieszczęsnej trzeciej nad ranem) odłożycie ją na półkę.

„Martwa cisza” Justyny Jelińskiej to thriller psychologiczny, który udowadnia, że największe zło potrafi czaić się tam, gdzie wszystko wydaje się spokojne i uporządkowane. Trzebież – niewielka, niemal sielska miejscowość otoczona lasem – staje się sceną wydarzeń, które stopniowo odsłaniają mroczne tajemnice jej mieszkańców. I właśnie ten kontrast między pozornym spokojem a narastającym niepokojem jest najmocniejszą stroną tej powieści.

Autorka z wyczuciem buduje atmosferę. Historia rozwija się powoli, ale konsekwentnie – z każdą stroną napięcie rośnie, a czytelnik coraz głębiej zanurza się w sieć sekretów, niedopowiedzeń i przemilczeń. W tle pojawiają się szemrane interesy, rodzinne dramaty, przemoc i bolesne straty. Nad wszystkim unosi się aura ludowej tajemnicy, związana z postacią Eleonory Wisłok – miejscowej szeptuchy. Wątek słowiańskiej legendy i mistycyzmu dodaje fabule oryginalności i sprawia, że „Martwa cisza” wyróżnia się na tle klasycznych thrillerów obyczajowych.

Na szczególne uznanie zasługuje sposób, w jaki Jelińska portretuje małą społeczność. Bohaterowie są uwikłani w relacje, zależności i konflikty, które pokazują, jak cienka jest granica między normalnością a upadkiem. Autorka porusza trudne tematy – przemoc domową, niepłodność, utratę dziecka – robiąc to w sposób wyważony, ale poruszający. Emocje nie są tu przerysowane, lecz stopniowo narastają, zostawiając czytelnika z refleksją długo po zakończeniu lektury.

Zakończenie nie daje pełnego ukojenia – raczej otwiera kolejne drzwi i prowokuje, by sięgnąć po dalsze losy mieszkańców Trzebieży. To książka, która wciąga klimatem, intryguje tajemnicą i pokazuje, że cisza wcale nie oznacza spokoju.

Jeśli lubisz thrillery osadzone w małych społecznościach, z nutą słowiańskiej grozy i psychologicznej głębi – „Martwa cisza” będzie bardzo dobrym wyborem. To historia, która powoli oplata czytelnika i nie pozwala o sobie zapomnieć.

[ Współpraca recenzencka ]