Marta

Jak często myślicie o swoim życiu jak o spektaklu? Jak o filmie, w którym tylko gracie? Jego scenariusz nie zawsze jest tym, o którym śnimy, jako małe dziewczynki. Chęć bycia księżniczką z cudownym księciem u swego boku, u niektórych dziewczynek pozostaje tylko w strefie marzeń. A co jeśli pozwalamy, by pozory grały w naszym życiu pierwsze skrzypce? Gdy pozwalamy na to, by to, co prawdziwe, zamieszkało na dnie starego kufra do którego… zamka zgubimy klucz.

Nie ukrywam, że lubię otaczać się słowem. Słowem, któremu bliżej do prawdy, niż fikcji. A Ela Downarowicz, jak mało kto potrafi zamknąć takie właśnie historie w ramy okładki książki.

Marta Łuczyńska, kobieta, która śmiało mogłaby być naszą sąsiadką. Matka dwójki dzieci, żona policjanta i przyjaciółka, brzmi normalnie, znajomo. Nic bardziej mylnego. To nie sielanka, to tylko „tytuły”, które pozwoliły wpisać się Marcie w obraz wzorcowego obrazu życia rodziny. Kiedy jednak kobieta zostaje aresztowana pod zarzutem usiłowania zabójstwa swojego męża Sławomira, tak skrzętnie skrywana przez lata tajemnica wychodzi na światło dzienne.

Coraz częściej zastanawiam się, czy ślubowanie małżonków „na dobre i na złe”, nie powinno mieć oznaczenia *, a w przypisach nie powinno być zapisane jakieś słowo bezpieczeństwa?

Czy, to, co się dzieje się za zamkniętymi drzwiami, powinno za nimi zostać? Czy wbudowany w nie judasz, nie powinien działać w obie strony, by w razie potrzeby choćby wścibskie oko sąsiadki mogło zerknąć do wewnątrz „domowego ogniska”? Codzienność Marty nie otulała. Nie jest czymś, o czym może opowiadać swoim przyjaciółkom podczas spotkania w kawiarni. Przyjęła formę ciernia, który przy choćby najmniejszej próbie poruszenia się, uszkadzał jej ciało. Kawałek po kawałku. Marta doskonale odgrywała role układnej żony, mamy i pani domu. Powiem Wam, że mogłaby dostać za nie niejedną nagrodę, a one ustawione na regale prezentowałyby się imponująco. Nie zdziwię nikogo, jeśli napisze, że jej rola nie była tą główną. Fabuła książki ma zdecydowanie lepszego aktora od Marty, niemożliwe? A jednak. Nie skończył on najlepszej szkoły filmowej, a policyjną. Miał bronić niewinnych, a sam przysparzał cierpienia. Kobieta szybko pojęła, że nie ma innego wyjścia jak tylko codziennie przyodziać maskę szczęścia i grać w tę chorą grę pozorów. Niestety nawet największe starania, o utrzymanie dobrej miny, do złej gry, kiedyś tracą na sile. A co wtedy nam pozostaje?

„Z czasem wyjątki stały się regułą, reguła zaś określała sposób na przeżycie, bo nie na życie przecież”.

Przebywanie w zamknięciu, otwiera Marcie oczy. W celi poznaje kobiety, które dzielą się swoimi historiami. Bagaż ich traumatycznych doświadczeń, nieodwracalnie wpływa na naszą bohaterkę i ku jej zdziwieniu, znajduje we współosadzonych ogromne wsparcie. To ono w połączeniu w powtarzanymi słowami przyjaciółek „Zginamy się, kiedy czujemy niemoc […], ale prostujemy za każdym razem dzięki sile przyjaźni BAB” dawały jej siłę, by to wszystko przetrwać i by walczyć o przyszłość, o siebie. Ofiary przemocy domowej psychicznej, czy też fizycznej, od samego początku podejmują próby tłumaczenia postępowania dręczyciela. Kat zawsze dostaje „taryfę ulgową”.

Bycie „czyjąś własnością” zakłada kajdany, knebluje usta. Uczy, jak postępować, by nie tyle, co nie narazić się, ale by narazić się jak najmniej. Z czasem dochodzi także nabycie umiejętności kamuflażu, kiedy oprawcy omsknie się ręka i uderzy tam, gdzie powstały siniak lub otarcie, będzie widoczne dla oczu innych.

„Dopadło ją takie zaślepienie? Skupiona na sobie nie widziała, nie słyszała i nie mówiła, jak te trzy małpki znane z emotek w telefonie? Nie pierwszy raz waliła głową w mur, analizując przyczyny doświadczanej przemocy. Kiedy siedzisz w samym środku oka cyklonu, zaczynasz ogarniać sprawy związane jedynie ze sobą i robisz wszystko, by świat nie dostrzegł tego, co znosisz i chowasz głębiej w szufladzie z napisem „tajne”. Ale żeby nie wziąć pod uwagę dobra dzieci? Zapomniała o nich?”

Nie zdawała sobie sprawy, z tego, w jak ogromnym błędzie była. Dzieci widzą więcej, aniżeli nam się wydaje. Niestety silne ramiona „matki kwoki” nie ochronią każdego. Ciemiężona kobieta była przekonana, że zrobiła wszystko, co było w jej mocy, by oczy dzieci nie słyszały, a oczy nie widziały. Wszystko jednak do czasu.

Marta doskonale wiedziała, że w chwili, kiedy mogła się bronić, kiedy wymagała tego sytuacja jej słowo przeciwko słowu męża, emerytowanego policjanta, nie było na równi ważne. Przecież ten, kto przez tyle lat ukrywa tak bolesną tajemnicę, nieświadomie działa na swoją szkodę. Pomyślcie jak często odbieramy prawdę, jako kłamstwo. Dzieje się to w przypadkach, kiedy ten, który stanął przeciwko nam, ma większe poparcie. Czy w sytuacji, w jakiej znalazła się kobieta, może liczyć na czyjąś pomoc i wsparcie? Czy córki, które przez lata chroniła przed swoim bolesnym marazmem, staną po jej stronie? I czy znajomości zza krat więzienia mają szansę na przetrwanie? Te i wiele innych pytań zaprzątały me myśli podczas lektury i jestem przekonana, że pojawia się i w Waszych głowach.

Chciałabym napisać, że „Marta” to powieść ze szczęśliwym zakończeniem. Chciałabym napisać, że to szczęście niejedno ma imię. Chciałabym, byście nie odebrali tego, jako spojler, ale zachętę do sięgnięcia po książki Eli.

Szukacie nieodkładalnej historii? Wymagającej dojrzałości czytelniczej i czasu, który możecie poświęcić na jej emocjonujący ładunek? Lektury, która włączy czerwoną lampkę i da wskazówki, by widzieć, a nie tylko patrzeć, by usłyszeć, a nie tylko słuchać? Jeśli choć raz odpowiedzieliście t a k, już wiecie co robić.

Jak często słyszycie, że przypadki nie istnieją? Że jest ktoś, kto tam na górze wyznacza nam los. Czasami robi to w tak zawiły sposób, że może zostać posądzony o postradanie zmysłów. Najczęściej właśnie wtedy, za sprawą kogoś przychylnego naszej sprawie, w ułamku sekundy wszystko się zmienia. I wiem, że już nic, nigdy nie będzie już takie samo.

Adam

Wybawiciel

Przeznaczenie

Autorka ma niezwykłą umiejętność gry. Gry na emocjach czytelnika. Każda postać z kart jej powieści to osobna nuta, która stanowi ważną część melodii literackiej. Mam ogromną przyjemność znać Elę osobiście i wiem, że niejedna opowieść mieszka w jej duszy.

[współpracareklamowa] [barter]

„Marta” to moje kolejne spotkanie z twórczością Eli Downarowicz i na pewno nie ostatnie! Poprzednie jej książki pochłonęłam w ciągu dnia i tak też było z tą! Uwielbiam styl pisarski autorki, zakochałam się w nim od pierwszych stron i ta miłość trwa nadal! Jednak ta historia jest inna niż dwie poprzednie, ale tak samo zasługuje na czytelnicze uznanie.

Marta Łuczyńska to matka dwóch córek, która zostaje oskarżona o usiłowanie zabójstwa męża. Kobieta z pozoru prowadzi normalne życie, ale za zamkniętymi drzwiami rozgrywa się dramat. Marta jest ofiarą przemocy domowej. Zarówno fizycznej jak i psychicznej! Kobieta przez lata to ukrywa, jednak w momencie kiedy zostaje oskarżona ta okrutna prawda wychodzi na jaw. Jednak nie wszyscy jej wierzą… Czy Marcie uda się odzyskać dawne życie?

„Marta” to powieść pełna bólu, cierpienia i emocji! Ta historia jest niezwykle poruszająca. Czytając ją wylałam morze łez. Nie było momentu kiedy tych łez nie było. Jednak mimo tylu emocji książkę pochłonęłam w jeden dzień. Byłam niesamowicie ciekawa jak potoczą się losy głównej bohaterki i nie mogłam się oderwać dopóki nie poznam zakończenia. „Marta” to nie jest zwykła historia o dręczonej kobiecie. Ta historia o kobiecie, która jest na skraju, a pobyt w więzieniu okazuje się punktem zwrotnym w jej życiu.

Autorka Ela Downarowicz genialnie ukazuje obraz psychologiczny osoby dręczonej przez lata. Małżeństwo Marty od początku wykazywało momenty, które doprowadziły do dramatu. Od początku ich szczęście było tylko pozorne. Mąż Marty jest policjantem i od początku wykazuje oznaki agresji, jednak kobieta jest ślepo zakochana i nie zauważa „red flagów”. Jednak w momencie kiedy mąż przechodzi na emeryturę jej życie zamienia się w prawdziwy koszmar… Mimo wszystko Marta trwa przy boku męża i nie dopuszcza do siebie myśli o rozstaniu. To właśnie pokazuje jak mocno osoby dotknięte przemocą domową są zmanipulowane i uzależnione od małżonków.

Jednak historia Marty to nie jedyny wątek w tej powieści. W więzieniu poznaje trzy kobiety Danutę, Agnes i Elwirę. Każda z nich jest dotknięta przez życie. Każda przechodzi przez dramat. Mimo iż różni je bardzo wiele to łączy jedno cierpienie i przemoc, których doświadczyły. Dzięki współosadzonym Marta zaczyna odnajdywać w sobie siłę i budować poczucie własnej wartości. To dzięki pobycie w więzieniu i poznaniu historii innych kobiet Marta decyduje się walczyć o swoje i opowiedzieć swoją historię. Poprzez te więzienne relacje autorka chce pokazać jak bardzo na człowieka wpływa wzajemne wsparcie i zrozumienie.

Chce też wspomnieć o jednej z postaci, która od pierwszego spotkania w tej książce wzbudziła moją niechęć. Chodzi o prokurator Marlenę Fabjańską. Ta kobieta doprowadzała mnie do złości. Za wszelką cenę chciała ukarać Martę. Nie chciała wysłuchać jej historii. Wręcz przeciwnie uważała, że kobieta zmyśliła to tylko dlatego, żeby się wybielić. Pani prokurator to jak dla mnie najbardziej irytująca tutaj postać.

Reasumując „Marta” to genialna książka skupiająca się na motywach przemocy domowej, ale także sile wsparcia i przyjaźni. Marta wykazuje się ogromną odwagą opowiadając swoją historię i za wszelką cenę chce, aby sprawiedliwość była wymierzona. Ponadto ta historia pokazuje jak łatwo ukrywać w codzienności to co dzieje się za naszymi zamkniętymi drzwiami. Z całego serca polecam fanom wszystkich emocjonujących i wciągających książek!

Dziś wpadam do Was z recenzją książki Eli Downarowicz pod tytułem „Marta”, wydawnictwo Videograf. Bardzo lubię książki autorki i chętnie po nie sięgam, i teraz również się nie zawiodłam. 

Tym razem poznajemy Martę, jako młodą kobietę, która poszukuje szczęścia, a później żonę i matkę, która dla dobra dzieci jest wstanie zrobić wszystko, nawet poświęć siebie. Ale czy na pewno tak było? Autorka w książce porusza temat przemocy rodzinnej, agresji stosowanej przeciwko żonie. Z pozoru dla otoczenia i swoich córek wspaniały oraz przykładny mąż, który jest troskliwy. A w domu poza oczami otoczenia jest tyranem, bije aby nie było widać, znęca się psychicznie. Ale czy na pewno bliskie otoczenie, sąsiedzi nic nie słyszeli? Nic nie widzieli? Myślę, że wiedzieli tylko łatwiej jest odwrócić głowę. Autorka pokazuje, że tak naprawdę osoba, która jest w związku z przemocą sama musi podjąć decyzję o odejściu, niestety nie zawsze jest ona łatwa, gdyż osoba zastraszona, bita jest pod dużym wpływem oprawcy i boi się o siebie oraz o dzieci. A z czasem przemoc zarówno psychiczna, jak i fizyczna się nasila, aż może doprowadzić do tragedii w czterech ścianach. Mając wsparcie bliskich oraz przyjaciół na pewno jest łatwiej zrobić ten krok. Autorka oprócz przemocy porusza jeszcze kilka ważnych tematów, ale ja nie chce Wam za dużo zdradzić, aby nie robić tu spojlera.

W życiu Marty zaczyna się zmieniać, gdy przez przypadkowe spotkanie w życiu kobiety pojawia się Adam. 

Ogólnie książka daje również nadzieję, na lepsze jutro, że po poniesionych trudach, przejściu przeszkód i pomimo krętych dróg, na końcu wygra sprawiedliwość, a za kolejnym zakrętem pojawi się szczęście.

„Marta” jest to trudna historia, ale myślę, że warto ją przeczytać ze względu na temat jaki porusza, gdyż za czterema ścianami może być ktoś kto potrzebuje wsparcia i pomocy otoczenia. 

Zapraszam Was na recenzję książki „Marta” autorstwa Elżbiety Downarowicz !

„Marta” to powieść niewątpliwie ważna ponieważ porusza istotny problem, który niezbyt często wychodzi na światło dzienne. Dotyczy przemocy psychicznej i fizycznej wobec kobiet i konsekwencji z tym związanych.

Autorka wykreowała główną bohaterkę- Martę, która jest bezradną ofiarą przemocy domowej. Jej mąż przez wiele lat znęcał się zarówno psychicznie, jak i fizycznie. Marta postanowiła uciec z destrukcyjnego domu i ułożyć sobie na nowo życie, jednakże podczas wdrażania swojego planu, zdarzyło się coś, co spowodowało, że bohaterka została zatrzymana i skierowania do więzienia – do czasu wyjaśnienia sprawy.

Historię Marty poznajemy z dwóch perspektyw czasowych: teraźniejszości- podczas pobytu w więzieniu i przeszłości – która ukazuje nam co doprowadziło Martę do znalezienia się w takim położeniu. Pobyt w więzieniu i poznanie historii innych więźniarek umożliwia bohaterce przeanalizowania ponownie swojej sytuacji i zrozumienie, w którym miejscu popełniła błąd. Opowiedzenie przeżyć Marty z przeszłości, unaocznia czytelnikowi jak można maltretować drugiego człowieka, na początku samymi słowami, a potem również fizycznie, aby doprowadzić go do skrajności.

Myślę, że Autorka przede wszystkim chciała przekazać, by w podobnych przypadkach nie popełniać błędów głównej bohaterki i czym prędzej szukać pomocy. Wszystko zostało ujęte bardzo realistycznie, powieść jest nacechowana emocjonalnie. Jest to historia, która może dziać się obok nas.

Hejka, Książkowe Iskierki! 🔥

📸 #współpracareklamowa

Kochane Książkowe Iskierki to było moje pierwsze spotkanie z piórem Eli Downarowicz i już teraz mogę wam powiedzieć, że nie ostatnie. Historia Marty powaliła mnie na kolana.

Autorka w tej historii zabiera czytelnika w niezwykle emocjonalną i dramatyczną podróż. Otwiera drzwi do świata kobiety uwikłanej w toksyczny związek, gdzie przemoc psychiczna i fizyczna dotyka ją każdego dnia.

Marta Łuczyńska jest szczęśliwą szczęśliwą matką i żoną. Tak widzieli ją wszyscy. Poznajemy ją w momencie, gdy zostaje aresztowana za próbę zabójstwa męża. Emerytowanego i szanowanego policjanta. Cudowny mąż i ojciec, za zamkniętymi drzwiami ich domu stawał się katem. Koszmar Marty trwał przez kilka lat, a ona nie dzieliła się tym z nikim. Nawet z najbliższymi przyjaciółkami.

Główna bohaterka trafia do celi, w której spotyka Danutę, Elwirę i Agnes. Te kobiety, ich historie powodują, że Marta się otwiera i podejmuje walkę o siebie. Nie jest łatwo, ponieważ wszystkie dowody świadczą przeciwko niej, a Pani prokurator prowadząca jej sprawę to prawdziwa siekiera. Adwokat stara się wykazać, że Marta działała w obronie koniecznej, ale czy mu się to uda? Tu nic nie jest pewne, wszystko stoi pod wielką niewiadomą. Zwłaszcza, kiedy wychodzi na jaw znajomość jego klientki z mężczyzną. Kim jest Adam i czy nie przysporzy Marcie więcej kłopotów?

Kochani tak wiele emocji kłębi mi się w sercu i umyśle po przeczytaniu tej historii, że ciężko mi to ubrać w słowa. To nie jest zwykła obyczajówka, to nie jest zwykły romans. To opowieść kobiety, która dokonywała trudnych wyborów przez kilka lat dzień w dzień i nie miała czas na długie myślenie. Musiała je podejmować w ułamku sekundy. A po latach upokorzeń, tyrady została oskarżona o próbę zabójstwa i musiała zawalczyć o sprawiedliwość.

"Marta" to nie jest historia tylko o przemocy domowej i walce o wolność, ale o pięknej przyjaźni kobiet, o odwadze i poszukiwaniu sprawiedliwości w obliczu bezdusznego systemu prawnego.

Autorka porusza w niej niezwykle ważne i trudne tematy. Pokazuje jak skrywane latami traumy mogą doprowadzić do dramatycznych wydarzeń. Pokazuje toksyczną miłość i tą piękną, dla której można zdobywać szczyty.

Ja się zakochałam w stylu autorki. Piszę lekko o bardzo trudnych sprawach. Dla tej książki zarwałam noc, ona jest jedną z tych nie odkładanych, a jej bohaterowie, a zwłaszcza Marta jest postacią, o której będę pamiętać długo.

Polecam ją każdemu, kto szuka literatury z przesłaniem, pełnej emocji i refleksji. Ona wyciska łzy z oczu, zgniata serce, ale daje nadzieję na lepsze jutro, na miłość.

Koniecznie muszę poznać inne historie z pod ręki Pani Eli 🥰

Polecam serdecznie ❤️‍🔥